Γυαλιά-καρφιά
«Ο εθνικισμός είναι μια αμυντική αντίδραση, που καθίσταται αναγκαία από την αδυναμία του κράτους». Αυτά έγραφε ο Γάλλος ιστορικός Ζακ Μπαινβίλ το 1911. Μια ανάλογη αντίδραση καταγράφεται στη Γαλλία του 2005.Διαβάστε όλο το κείμενο εδώ
H συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης δεν τελείωσε με τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος στη Γαλλία. Το αντίθετο, μόλις άρχισε. Και έχει σημαδευτεί ήδη από δύο μεγάλους μύθους.
Προχθές το βράδυ, το δεύτερο κανάλι της γαλλικής τηλεόρασης φιλοξένησε μια θυελλώδη συζήτηση που κράτησε δυόμισι ώρες. Το θέμα ήταν βέβαια το δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα. Οι καλεσμένοι ήταν οκτώ, τέσσερις από τη Δεξιά και τέσσερις από την Αριστερά, αλλά ο διαχωρισμός αυτός ήταν συμβολικός, δευτερεύων, σχεδόν πλασματικός. H πραγματική αντιπαράθεση ήταν ανάμεσα στο «ναι» και στο «όχι».
Ο «άνθρωπος με το πιάνο» εξακολουθεί να κρατά το επτασφράγιστο μυστικό του. Κι είναι πάντα τρομαγμένος, πολύ τρομαγμένος. Σ' εκείνο το μπαρ όμως, που το ονόμασαν «Λευκό Οίκο», τι ακριβώς πρόβλημα έχουν;
Αυτή η φωνή δεν ανήκει σε έναν άνθρωπο, αλλά σε τρεις, σε πέντε, σε δέκα, κι όμως είναι το ίδιο εγώ, που ζει σε διάφορες χώρες και διάφορους ιστορικούς χρόνους, κι έχει περάσει απ' όλες τις επαναστάσεις, απ' όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, απ' όλες τις σφαγές.
Οι Αμερικανοί δεν πρόκειται να καταγγείλουν βέβαια αυτό το προαναγγελλόμενο έγκλημα: η Σαουδική Αραβία είναι πολύτιμος σύμμαχός τους. H κοινωνία των πολιτών καταγγέλλει. Αλλά μπορεί να καταφέρει τίποτα;
«Φιλόσοφο όλων των διαλόγων»: έτσι αποκάλεσε η Μοντ τον Πωλ Ρικέρ, που μας αποχαιρέτησε την περασμένη Παρασκευή μ' έναν «καλό θάνατο», ύστερα από μια καλή ζωή - όπως ακριβώς το είχε ευχηθεί.
Τον έλεγαν Nικoλό Μακιαβέλι. Κι εκείνα τα χρόνια τα παλιά καλούσε έναν «Ηγεμόνα» να δώσει τέλος, έστω και με ανήθικα μέσα, στη Φλωρεντινή Δημοκρατία ώστε να επιτευχθεί η ενότητα της Ιταλίας.
Ο Αδάμ και η Εύα ζούσαν ευτυχισμένοι μαζί για πολλά χρόνια. Καθώς ο Αδάμ ήταν τυφλός, δεν μπορούσε να δει τα μουστάκια της Εύας, ούτε τα στραβά της δόντια ή το πεσμένο της στήθος. Καθώς η Εύα ήταν κουφή, δεν μπορούσε να καταλάβει πόσο βλάκας ήταν ο άνδρας της, πόσο αλαζόνας και παράλογος· μ' άλλα λόγια, μια σκέτη καταστροφή! Κι έτσι, όλα πήγαιναν μια χαρά.
H χώρα αυτή έχει 70 εκατομμύρια κατοίκους. Το 70% του πληθυσμού είναι κάτω των 30 ετών. Σε αυτήν ακριβώς την ηλικιακή κατηγορία ανήκουν και οι περισσότεροι από τους 75.000 ανθρώπους που γράφουν τακτικά blogs.
Είναι ειδικοί για τη Μέση Ανατολή. Κρατήθηκαν επί 124 ημέρες όμηροι στο Ιράκ. Και μόλις έβγαλαν ένα βιβλίο με τίτλο «Αναμνήσεις ομήρων» (εκδ. Calmann-Levy). Ένα βιβλίο που αποτελεί μαρτυρία, ρεπορτάζ και έρευνα μαζί.
Οι μετανάστες δεν ανανεώνουν μόνο τον γηράσκοντα πληθυσμό της Ευρώπης. Συμβάλλουν αποφασιστικά και στην ανάπτυξη της οικονομίας. Κάτι ήξερε ο Θαπατέρο και προχώρησε στη μαζική νομιμοποίησή τους.
«Κάποτε ζούσαμε στην ύπαιθρο, μαζί με τους ταράνδους. Τώρα ζούμε σε μοντέρνα σπίτια, οδηγούμε αυτοκίνητα και snowmobiles, πετάμε με αεροπλάνα και ελικόπτερα. Αλλά δεν νομίζω πως το μέλλον μας θα είναι λαμπρό».
Το ερώτημα παραμένει το ίδιο εδώ και 50 χρόνια, και ξανάρχεται στην επιφάνεια με τη συζήτηση γύρω από το Σύνταγμα: η Ευρώπη θα γίνει ποτέ ευρωπαϊκή ή θα εξακολουθήσει να είναι ένα κοινό παζάρι;
H μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισαν ήταν να βρουν τον τόπο. Στη χώρα αυτή όλες οι αίθουσες συνεδριάσεων ανήκουν στο κράτος, κατά συνέπεια θα ήταν αδύνατο να τους παραχωρηθεί μια απ' αυτές για την εκδήλωσή τους.
«H Χαμάς είναι ένα θρησκευτικό κόμμα που εφαρμόζει τις ιερές αρχές. Στόχος της είναι να διαδώσει το Ισλάμ σε όλο τον κόσμο». Μοχάμεντ Σαλμάν, 37 ετών, μέλος της Χαμάς εδώ και 17 χρόνια.
Οι δικαιολογίες τελείωσαν. Στον 21ο αιώνα, η μοιρολατρία δεν επιτρέπεται. Κάθε παιδί που πεθαίνει σήμερα από την πείνα είναι θύμα δολοφονίας.
Γκρίνια στους Εργατικούς, ζόφος στους Συντηρητικούς, μια μιζέρια είναι η πολιτική σκηνή της Βρετανίας. Αλλά υπάρχει και η άλλη όψη, ενθουσιώδης, δημιουργική, εκρηκτική. Τριάντα χρόνια μετά την εμφάνιση του πανκ, το Λονδίνο καίγεται ξανά.
«Πόλεμος είναι η διαρκής πιθανότητα του θανάτου, η αιώνια επιθυμία για ύπνο και ζεστασιά, η αίσθηση βασανιστικού οίκτου και χιλιάδες ακόμη συναισθήματα πόνου. Στη μέση αυτής της φρίκης, όμως, αγαπούσαμε, γελούσαμε και φιλιόμασταν». Βέρα Βσεβολόντοβνα Βιατκίνα.