Τετάρτη, Φεβρουαρίου 20, 2008

Πρέπει να ψηφίζουν οι δημοσιογράφοι;



«Δεδομένου ότι τα caucuses αποτελούν κομματικές εκδηλώσεις όπου εκφράζει κανείς δημοσίως πολιτικές θέσεις, δεν θα πρέπει να παρευρίσκεστε σε αυτά, εκτός αν τα καλύπτετε για την εφημερίδα».

Αυτό έγραφε ένα e-mail που έστειλε λίγες ημέρες πριν από τη Σούπερ Τρίτη στους συντάκτες του ο Τζων Τεμπλ, διευθυντής της εφημερίδας Rocky Μountain Νews του Ντένβερ. Μπροστά στις αντιδράσεις αναθεώρησε τη στάση του, αλλά το ερώτημα παραμένει: Μπορούν οι δημοσιογράφοι να έχουν πολιτική δραστηριότητα; Μπορεί ένας συντάκτης που καλύπτει θέματα περιβάλλοντος να είναι, για παράδειγμα, μέλος της Γκρινπίς; Μήπως η αντικειμενική πληροφόρηση βρίσκεται σε σύγκρουση ακόμη και με την ίδια την ψήφο; Ή η λέξη αυτή, «αντικειμενικότητα», έχει χάσει πια εντελώς το νόημά της;

Οικουμενικές απαντήσεις δεν υπάρχουν. Στην Αμερική, τέτοια ζητήματα λύνονται κατά περίπτωση. Ορισμένοι διευθυντές επιτρέπουν στους πολιτικούς τους συντάκτες να ενισχύσουν την προεκλογική εκστρατεία ενός υποψηφίου, άλλοι όχι. Κάποιοι δεν τους αφήνουν καν να τοποθετήσουν στο αυτοκίνητό τους ένα αυτοκόλλητο που δείχνει την κομματική τους προτίμησή. Αυτές οι τυπικότητες όμως μάλλον κακό κάνουν, παρά καλό. Είναι λογικό να απαγορεύει μια εφημερίδα στους οικονομικούς της συντάκτες να παίρνουν δώρα από εταιρείες, αφού κάτι τέτοιο θα μπορούσε κάποια στιγμή να λειτουργήσει εκβιαστικά. Ωστόσο ο δημοσιογράφος που καλύπτει και αναλύει την ειδησεογραφία, δεν μπορεί να μην έχει πολιτικές απόψεις. Ούτε έχει νόημα να τις κρύβει. Μερικές φορές μάλιστα, είναι καλύτερα να τις αποκαλύπτει, ώστε οι αναγνώστες να γνωρίζουν με ποιον έχουν να κάνουν. Σε τελευταία ανάλυση, όλοι κρινόμαστε καθημερινά για την εντιμότητά μας, την ακρίβεια των πηγών μας και, φυσικά, την ελκυστικότητα των γραπτών μας.

Αυτή η στήλη δεν έκρυψε, για παράδειγμα, τη συμπάθειά της για τη Σεγκολέν κατά την προεκλογική εκστρατεία της Γαλλίας (έστω κι αν ο βασικός λόγος ήταν η αντιπάθεια προς τον Σαρκοζί), όπως δεν κρύβει τώρα την προτίμησή της για τον Ομπάμα. Το πρόβλημα θα υπάρξει αν συλληφθεί να παρασύρεται από αυτές τις προτιμήσεις και αδικήσει, υποβαθμίσει ή αλλοιώσει ορισμένες πλευρές της πραγματικότητας. Όπως γράφει στο Οnline Journalism Review ο Ρόμπερτ Νάιλς, καθηγητής στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας, «νικητές» σε αυτή τη δουλειά είναι εκείνοι που γράφουν με βαθιά γνώση και πάθος για τα θέματα που καλύπτουν. Δεδομένου ότι ελάχιστοι τομείς της ζωής μένουν ανεπηρέαστοι από την πολιτική και τους πολιτικούς, κάθε φράση ενέχει κάποιο πολιτικό στοιχείο. Αν το στοιχείο αυτό απουσιάζει, το κείμενο είναι ελλιπές ή ακόμη και παραπλανητικό.

Όσο για την αντικειμενικότητα, είναι μια μεγάλη συζήτηση. Οι Αμερικανοί φονταμενταλιστές, για παράδειγμα, αμφισβητούν τον εμπειρικό τρόπο συγκέντρωσης και ανάλυσης των δεδομένων, θεωρώντας ότι πάνω απ΄ όλα βρίσκεται η βούληση του Θεού. Η διάσταση αυτή δεν είναι, ευτυχώς, αρκετά ισχυρή στην Ευρώπη. Η μάχη εδώ είναι ανοιχτή, σκληρή και καθημερινή.

6 Comments:

At 20/2/08 12:45 μ.μ., Blogger cyrusgeo said...

Έτσι ακριβώς. Πραγματικά αντικειμενικός είναι μόνο κάποιος εντελώς έξω από τα πράγματα -- δηλαδή άσχετος. Σε πάρα πολλά θέματα, η τήρηση ίσων αποστάσεων ανάμεσα σε αντικρουόμενες απόψεις είναι μάλλον ύποπτη...

 
At 20/2/08 10:34 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Το ζήτημα είναι να μην αλλοιώνονται στοιχεία και υπάρχουν ορισμένα θέματα, όπως το Μεσανατολικό όπου η αλήθεια αλλοιώνεται συστηματικά από ορισμένους δημοσιογράφους σε βάρος του Ισραήλ.

Το να έχεις μια πολιτική άποψη για το Μεσανατολικό και να θεωρείς το Ισραήλ πολιτικά υπεύθυνο για τα πάντα είναι κάτι σεβαστό, το πρόβλημα ξεκινάει όταν συνειδητά αλλοιώνεις τις ειδήσεις και αυτό γίνεται καθημερινά.

Κατά τα άλλα εκτιμώ τους δημοσιογράφους που έχουν απόψεις και τις εκφράζουν με πάθος, γουστάρω τρελά κι εκείνους με τους οποίους διαφωνώ εντελώς. Τους σέβομαι γιατί σε μια κορρέκτ εποχή θέλει κότσια για να πουσσάρεις την ατζέντα σου και κάποιοι άλλοι Έλληνες δημοσιογράφοι ( οι 1-2 Φιλελεύθεροι, δλδ ο εξής ένας) έχουν πολλά κότσια που τα βάζουν με το αριστερό κατεστημένο που αποτελεί την κυρίαρχη ιδεολογία σ'αυτή τη χώρα. Αλλά και τους σκληροπυρηνικούς μαρξιστές πάω, από τον δικό σας (στα ΝΕΑ) αριστερό ουμανιστή Ρούσσο Βρανά μέχρι τον Λυγερό που με έχει κάνει να σκίσω την Καθημερινή σε κομματάκια διαβάζοντας άρθρο του. Έτσι πρέπει να γίνεται η ανταλλαγή των ιδεών, με πάθος και εστιάζοντας πάντα την αντιπαράθεση στις ιδέες και όχι στα πρόσωπα.

Υ.Γ. Hello, Μαύρο Πρόβατο! :-))

 
At 21/2/08 12:20 π.μ., Blogger Nefestoras said...

Σας διάβασα και σας διαβάζω.
Δείτε πως το βλέπω.
Φιλικά.


http://nefestoras1.blogspot.com/2008/02/blog-post_17.html#links

 
At 21/2/08 7:55 π.μ., Blogger Πάνος said...

Δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να περιγράφεις αντικειμενικά ένα σύστημα (σύνολο) του οποίου είσαι μέλος.

Γι' αυτό, χαλαρά: Χθες Σεγκολέν, σήμερα Ομπάμα, αύριο ΓΑΠ... :-)

 
At 21/2/08 9:50 π.μ., Blogger spiretos72 said...

Το πρόβλημα θα υπάρξει αν συλληφθεί να παρασύρεται από αυτές τις προτιμήσεις και αδικήσει, υποβαθμίσει ή αλλοιώσει ορισμένες πλευρές της πραγματικότητας.

Always is that way!
Απορώ που αναρωτιέστε...

 
At 21/2/08 12:41 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

@Πάνο: Μπα, αυτό πέρασε. Δέχομαι ιδέες για τις εκλογές.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home