Τετάρτη, Φεβρουαρίου 13, 2008

Βελτρόνι εναντίον όλων



Τo «yes, we can» (ναι, μπορούμε) μεταφράζεται στα ιταλικά «si puo fare». Ο Βελτρόνι δανείζεται το σύνθημα του Ομπάμα. Και κερδίζει συνεχώς πόντους στις δημοσκοπήσεις.

Τον αποκαλούν Εl Solitario (Ο Μοναχικός) επειδή αποφάσισε να δώσει τέλος σε 15 χρόνια εκλογικών συμμαχιών και να κατεβεί στις εκλογές του Απριλίου μόνος του, βάζοντάς τα μ΄ έναν Σίλβιο Μπερλουσκόνι που θεωρείται το μεγάλο φαβορί και μ΄ έναν εκλογικό νόμο που ενισχύει πολύ το πρώτο κόμμα. «Πρόκειται για αυτοκτονία», λένε πολλοί από τους πρώην συμμάχους του. Αλλά εκείνος χαμογελά με τη σιγουριά του ανθρώπου που άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού. Και πείθει όλο και περισσότερο κόσμο. Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσίευσε χθες η εφημερίδα Ρεπούμπλικα , το Δημοκρατικό Κόμμα του Βελτρόνι σπάει το φράγμα του 30%, έναντι 25% που είχε πριν από λίγες ημέρες. Βρίσκεται βέβαια ακόμη μακριά από το 37%-40% που παίρνει το κόμμα του Μπερλουσκόνι, με τον παραπλανητικό τίτλο ο «Λαός της Ελευθερίας». Αλλά κερδίζει έδαφος. Αν συμμαχήσει μαζί του το κεντρώο κόμμα του Ντι Πιέτρο, φτάνουν το 34%. Κι ακόμα έχουμε καιρό.

«Ο Βελτρόνι κατάφερε να διορθώσει το καταστροφικό κλίμα που είχε δημιουργήσει η πτώση της κυβέρνησης Πρόντι, να σπάσει τη συναίνεση στο στρατόπεδο της Δεξιάς και να αναγκάσει τον Μπερλουσκόνι να κινητοποιηθεί», λέει στον απεσταλμένο της Ελ Παΐς ο νομπελίστας λογοτεχνίας Ντάριο Φο. Παραμένει βέβαια το αουτσάιντερ αυτών των εκλογών. Αλλά δεν βιάζεται. Σύμφωνα μάλιστα με ορισμένες εκτιμήσεις, δεν τον ενδιαφέρει και τόσο η νίκη αυτήν τη φορά. Ξέρει πως ο Μπερλουσκόνι, αν κερδίσει τον Απρίλιο, δεν θα κρατήσει πολύ. Και προτιμά να κυβερνήσει ύστερα από δύο ή τρία χρόνια, όταν θα έχει αλλάξει ο εκλογικός νόμος. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Αλμπέρτο Αζόρ Ρόζα, η υποψηφιότητά του έχει δύο στόχους. Έναν τακτικό: να μην ταυτιστεί με την Αριστερά, που θεωρείται ξεπερασμένη και ανίκανη να αλλάξει τη χώρα. Και ένα στρατηγικό: να αποτελέσει όχι τη νέα Αριστερά, αλλά το κέντρο.
Κι αν υπάρξει αδιέξοδο; Αν δεν καταστεί δυνατόν να σχηματιστεί μια βιώσιμη κυβέρνηση, υπάρχει περίπτωση να συμμαχήσουν οι δύο αντίπαλοι σε έναν Μεγάλο Συνασπισμό α λα ιταλικά;

Ο φιλόσοφος Τζάνι Βάτιμο το θεωρεί πιθανό: «Αν ο Μπερλουσκόνι κερδίσει με μικρή διαφορά, μπορεί να δούμε μια ιταλική εκδοχή του σαρκοζισμού, όλοι μαζί για να σώσουμε την πατρίδα». Αλλά ο Ντάριο Φο το αποκλείει, και η στήλη συμφωνεί μαζί του. «Αν ο Βελτρόνι συμμαχήσει με τον Μπερλουσκόνι, θα βουλιάξει μαζί του». Σε κάθε περίπτωση, ξημερώνει μια νέα εποχή στην Ιταλία. Το ευρωπαϊκό μοντέλο δίνει τη θέση του στο αμερικάνικο, δεν είναι τυχαίο ότι ο Βελτρόνι αναφέρει όλο και συχνότερα στους λόγους του τον Ομπάμα.

4 Comments:

At 14/2/08 11:47 π.μ., Blogger COSMOSAIR said...

Επεται ο Βελτρόνι της
ευρώφιλοατλαντικής εποχής του Μπλέρ και τού Σαρκοζύ, λές η μόδα νάχει ανατολική κατεύθυνση;
Πάντως το θεωρείς παρήγορο που εισέρχεται μέσω Ομπάμα, η εκδίκηση του Χαϊλέ Σελασιέ ολοζώντανη στο λόγο του στη Κοινωνία των Εθνών. Μάλλον λάθος κάνει
ο Βελτρόνι, η Μπίλαρυ
γάντι του πηγαίνει,
άν ο Μπέρλι-σκόνη
δεν τη καπαρώνει.

 
At 14/2/08 11:57 π.μ., Blogger Πάνος said...

Ενδιαφέρον το σενάριο συνεργασίας Μπερλουσκόνι - Βελτρόνι. Αν υλοποιηθεί κιόλας θα αποτελέσει "μεσογειακό μοντέλο" για τα καθ' ημάς: Στην περίπτωση που η πτώση της επιρροής των δυο κομμάτων του ΝΔΣΟΚ επιβεβαιωθεί στις επόμενες εκλογές, η συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ φαίνεται (σήμερα) να είναι μονόδρομος.

 
At 14/2/08 5:28 μ.μ., Blogger COSMOSAIR said...

Βρισκόμαστε ενώπιον μίας μειωμένης διακυβερνητικής ικανότητας απο το
'85 περίπου και εντεύθεν, ημερομηνίας που πλησίαζε την Πτώση του Τείχους.
Ο κόσμος άλλαξε στη κυριολεξία και το πολιτικό σύστημα σύρθηκε μέχρις εδώ.
Γιατί δεν άλλαξε; διότι είναι ετερόφωτο και ώς γνωστό το φώς αργεί μέχρι να φθάσει στη γή.
Γιατι δεν έχει επαφή με πολίτες αλλά με πελάτες.
Αυτούς δεν ενδιαφέρει άσπρη γάτα μαύρη γάτα, αρκεί να διαθέτει πακέτα και παροχές ασύμετρες.
Το πολιτικό σύστημα πάει σε μιά νέου τύπου Γιάλτας, μέχρι σήμερα διάγουμε τη μετεμφυλιακή, ούτε κάν μεταπολιτευτική, περίοδο που αγνοεί ακόμη και τη παλαιά ... Γιάλτα, με τις γνωστές συνέπειες.

 
At 14/2/08 11:29 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Πάντως είναι μια περίοδος έντονων ζυμώσεων όπου πολλά μικρότερα κόμματα και κομματίδια συμπεριφέρονται με ακατανόητο τρόπο (άλλοι επιλέγουν αυτόνομη κάθοδο χωρίς εξήγηση, άλλοι ετοιμάζουν "παρά φυσιν" συμμαχίες...) Του Μακιαβέλι το κάγκελο :-)
Αλλά θα έχουμε την ευκαιρία να επανέλθουμε. Προς το παρόν, αναμένουμε τη στιγμή που η στήλη θα ασχοληθεί με το Κόσοβο!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home