Τετάρτη, Νοεμβρίου 14, 2007

Μια επιδημία δυστυχίας



Κάθε θλιμμένη οικογένεια είναι θλιμμένη για διαφορετικό λόγο. Κάθε θλιμμένος εργαζόμενος είναι θλιμμένος για τους ίδιους περίπου λόγους.

Η πρώτη ρήση ανήκει στον Λέον Τολστόι. Η δεύτερη ανήκει σ΄ έναν άνθρωπο πολύ λιγότερο γνωστό από τον Ρώσο συγγραφέα, που το τελευταίο του βιβλίο όμως είναι 100 φορές δημοφιλέστερο από την Άννα Καρένινα. Πρόκειται για τον Πάτρικ Λεντσιόνι, έναν Αμερικανό σύμβουλο μάνατζμεντ, που έγραψε τις Τρεις Ενδείξεις μιας Δυστυχισμένης Δουλειάς. Κατά την άποψή του, τρεις είναι οι λόγοι για τους οποίους αισθανόμαστε δυστυχείς στη δουλειά μας. Ο πρώτος είναι η ανωνυμία: νιώθουμε ότι κανείς δεν νοιάζεται για το ότι κάνουμε τη συγκεκριμένη δουλειά. Ο δεύτερος είναι η άγνοια για το αν κάνουμε καλά ή κακά τη δουλειά μας. Και ο τρίτος είναι η αίσθηση πως είτε την κάνουμε καλά είτε κακά, δεν έχει τελικά καμία σημασία. Και οι τρεις αυτοί λόγοι βρίσκονται σε έξαρση, λέει ο Λεντσιόνι, με αποτέλεσμα τα τρία τέταρτα όλων των εργαζομένων του κόσμου να μισούν τη δουλειά τους. Με άλλα λόγια, βρισκόμαστε εν μέσω μιας «επιδημίας δυστυχίας» από την οποία θα περάσουν αρκετά χρόνια για να βγούμε.

Το ότι το συγκεκριμένο βιβλίο βρίσκεται στην κορυφή των πωλήσεων της Αmazon αποτελεί από μόνο του μια επιβεβαίωση ότι η δυστυχία στον χώρο εργασίας είναι πράγματι ένα σύγχρονο φαινόμενο. Για τις εξηγήσεις όμως αυτού του φαινομένου χωρά μεγάλη συζήτηση. Σύμφωνα με τη Λούσι Κέλαγουεϊ, την «γκουρού» των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς για θέματα εργασίας και μάνατζμεντ, οι λόγοι τους οποίους επικαλείται ο Λεντσιόνι ταιριάζουν πολύ περισσότερο στη φοιτητική ζωή παρά στον χώρο εργασίας. Στο Πανεπιστήμιο αισθανόμαστε κατ΄ εξοχήν ανώνυμοι, άχρηστοι και χωρίς προοπτική: αρκεί να δει κανείς το κύμα καταλήψεων που μαστίζει αυτές τις μέρες τη Γαλλία. Όταν πιάνουμε δουλειά (στην περίπτωση βέβαια που είμαστε τυχεροί και βρίσκουμε δουλειά) παίρνουμε έναν μισθό και αυτό από μόνο του προσδίδει ένα νόημα στην απασχόλησή μας. Στην περίπτωση που αυτή η δουλειά είναι δημιουργική, το νόημα είναι κάπως μεγαλύτερο: το καθημερινό γράψιμο αυτής της στήλης απαιτεί κόπο και σκέψη, και η αίσθηση, ή έστω ψευδαίσθηση, ότι κάποιοι τη διαβάζουν προσφέρει χωρίς αμφιβολία μια στοιχειώδη ικανοποίηση. Όποιος τώρα αναζητεί ακόμη μεγαλύτερο νόημα στη δουλειά του, όποιος θέλει να επιβεβαιωθεί μέσα από τη δουλειά του, ας πρόσεχε.

Αν αισθανόμαστε λοιπόν δυστυχείς στη δουλειά μας, γράφει η Κέλαγουεϊ, φταίνε άλλα πράγματα. Φταίει η δουλειά, που μπορεί να είναι βαρετή, πολύ εύκολη ή πολύ δύσκολη. Φταίνε οι άνθρωποι γύρω μας, που μπορεί να είναι ανιαροί, επιθετικοί ή καταθλιπτικοί. Φταίει και το γενικότερο περιβάλλον, που μπορεί να είναι σκοτεινό ή ανθυγιεινό. Λύσεις υπάρχουν, και είναι διαφόρων ειδών, αλλά σ΄ αυτές δεν περιλαμβάνεται το μάνατζμεντ. Και ο λόγος είναι απλός: οι μάνατζερ είναι συνήθως πιο δυστυχείς από τους εργαζόμενους.

7 Comments:

At 14/11/07 6:26 μ.μ., Blogger exiled said...

Η Λούσι θυμίζει τυπικό παράδειγμα ατόμου που στην κορυφή του αξιακού της συστήματος είναι τα χρήματα. Χάρη στη διάυγειά της (sic) μάθαμε πως οι καταλήψεις των Πανεπιστημίων δεν γίνονται για τα αιτήματα που προβάλλουν οι καταληψίες, αλλά επειδή δεν τ' αρπάζουν απ' το φοιτητηλήκι οι φοιτητές. Ενδιαφέρουσα πρόταση. Είναι και η "ανωνυμία" της περιόδου που οι περισσότεροι γνωρίζουν πολύ εύκολα κόσμο, κοινωνικοποιούνται με εξαιρετικά ταχείς ρυθμούς και έχουν τον ελεύθερο χρόνο να πηγαίνουν σε όσα πάρτυ δε θα πάνε στο υπόλοιπο της ζωής τους. Κρίμα να είσαι ζωντανός και να συναναστρέφεσαι με τόσο πολύ κόσμο καθημερινά. Με άτομα που έχεις τα τηλέφωνά τους, γνωρίζεις τα σπίτια τους, μεγειρεύεις μαζί τους, ξενυχτάς μαζί τους. Τόσο ανώνυμα. Ε, να μην εξεγερθείς μετά;
Καϋμένη Λούσι, σου είχαν υποσχεθεί τόσα πολλά με τη λέξη καριέρα, που έχασες την ίδια σου τη ζωή. Γράψε τώρα για τις ψυχολογικές αδυναμίες των φτωχών στο λάπτοπ σου, μπορεί να τα καταφέρεις και να ξορκίσεις το κακό. Τη συμπάθειά μου.

 
At 14/11/07 6:28 μ.μ., Blogger exiled said...

Διόρθωση: Όπου "των φτωχών", βάλτε "των σκληρά εργαζόμενων φτωχών".

 
At 14/11/07 7:01 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Φοβερό θέμα!

*

Στα ποντιακά διασώζεται η αλήθεια: ποία εν' η δουλεία σου;

*

Έχοντας δουλέψει και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα (από 12 χρόνια, περίπου, στον καθένα) σκέφτομαι πως εκείνο το σύνθημα στους τοίχους του ΑΠΘ συγκέντρωνε μεγάλη σοφία: η δουλειά δεν είναι ντροπή - είναι μαλ*ακία!

*

Θυμάμαι ότι πριν καναδυό χρόνια, σε αντίστοιχο θέμα των ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ, είχα βάλει στο σχόλιό μου τους στίχους του Ρασούλη από το τραγούδι στο οποίο διαπραγματεύεται τη μεταφυσική της εργασίας και των εργασιακών σχέσεων, σε σχέση με την επιδίωξη της ευτυχίας. Για όποιον δεν το ξέρει, αρχίζει με τους στίχους

όλα τάχε 'ξηγημένα
μες τον κήπο ο Θεός...

 
At 14/11/07 10:56 μ.μ., Blogger doh said...

"..σπασμένες πόρτες και μισά, συνθήματα στους τοίχους.." (των Εξαρχείων)

"Γιατί δουλεύεις για να ζήσεις αφού σκοτώνεσαι στη δουλειά?"

ή

"μετράς το χρόνο όταν είναι να φύγεις από τη δουλειά με τον ίδιο τρόπο όταν πρόκειται να ξαναγυρίσεις σε αυτή;"

 
At 14/11/07 11:15 μ.μ., Blogger speaker said...

My crown is called content, a crown that seldom kings enjoy.
William Shakespeare.


"Το ότι το συγκεκριμένο βιβλίο βρίσκεται στην κορυφή των πωλήσεων της Αmazon αποτελεί από μόνο του μια επιβεβαίωση ότι η δυστυχία στον χώρο εργασίας είναι πράγματι ένα σύγχρονο φαινόμενο."

Όντως. Δεν σημαίνει όμως ότι είναι 100 φορές δημοφιλέστερο από την Άννα Καρένινα. Με την ίδια αριθμητική λογική η Βίβλος και το Κοράνι, που κατέχουν μονίμως τις δύο πρώτες θέσεις στην παγκόσμια εκδοτική αγορά εδώ και αιώνες, είναι 100 εκατομύρια φορές δημοφιλέστερα από τα έργα του William the Great - όπως τον αποκαλώ εγώ.

Όσο για την επιδημία δυστυχίας, μερικοί άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη από φτηνά συμβουλευτικά εγχειρίδια τύπου "Τρεις Ενδείξεις μιας Δυστυχισμένης Δουλειάς" για να την αντιμετωπίσουν. Μερικές φορές, λίγη φαντασία και λίγο χιούμορ αρκούν:)

 
At 15/11/07 10:37 π.μ., Blogger theo said...

φοβερό άρθρο - μπράβο..!

 
At 15/11/07 2:34 μ.μ., Blogger Angel Vs Life said...

sygxaritiria mister,
kathe mera sas diavazo sta nea kai kathe mera (sxedon) symfono.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home