Πέμπτη, Οκτωβρίου 18, 2007

Η συμφιλίωση περνά από την κουζίνα



Κανείς από τους ανθρώπινους ήρωες του Ρατατούη δεν έχει δάκτυλα των ποδιών. Το αποφάσισαν, λέει, οι δημιουργοί της ταινίας για να εξοικονομήσουν χρόνο και χρήμα. Αυτοί οι Αμερικανοί δεν παίζονται με τίποτα.

Δεν μπορεί να είναι σύμπτωση: την ώρα που μαινόταν ο ψυχρός πόλεμος μεταξύ Ουάσιγκτον και Παρισιού για το θέμα του Ιράκ, οι υπεύθυνοι της Ντίσνεϋ αποφάσιζαν να διηγηθούν την ιστορία ενός αρουραίου από το Παρίσι που καταφέρνει, χάρις στο πάθος του για τη μαγειρική, να συμφιλιώσει όχι μόνο τους ανθρώπους με τα ποντίκια, αλλά- κάτι ακόμη δυσκολότερο- τους Γάλλους με τους Αμερικανούς. Ήταν η εποχή που το Παρίσι γινόταν το κέντρο της αντίστασης στον Μπους και τους νεοσυντηρητικούς. Κι εκείνοι, για να εκδικηθούν, εκτόπιζαν από τα μενού των εστιατορίων τις french fries, τις πατάτες τηγανητές, και έχυναν τα Βordeaux και τα Βourgogne στους υπονόμους. Από υπονόμους θα ξεκινούσε και η προσπάθεια να γεφυρωθεί το χάσμα.

Δεν μπορεί να είναι σύμπτωση: την ώρα που ο Νικολά Σαρκοζί θριάμβευε στις γαλλικές εκλογές και υποσχόταν να ξαναδώσει στη χώρα του την αυτοπεποίθηση που είχε χάσει, ένας γαλλοντισνεϋανός αρουραίος έσπαγε τα ταμεία στους αμερικανικούς κινηματογράφους (στην Ευρώπη θα ερχόταν ύστερα από μερικούς μήνες). Ύστερα από έξι χρόνια δηλητηριωδών δηλώσεων και αντιδηλώσεων- σχολιάζει ο Βιτόριο Τσουκόνι στη Ρεπούμπλικα - η Γαλλία και η Αμερική αποφασίζουν να αγαπηθούν ξανά, χάρις σ΄ ένα φανταστικό ποντικό των κινηματογραφικών στούντιο που εξευτελίζει τους παρισινούς σεφ και έναν αληθινό ποντικό της γαλλικής Δεξιάς που ακολουθεί ένα στυλ τελείως διαφορετικό από την έπαρση και την αλαζονεία του προκατόχου του.

Τότε, έγκυροι Αμερικανοί αναλυτές υπενθύμιζαν με περίσσιο σαρκασμό ότι οι Γάλλοι έχασαν όλους τους πολέμους όπου δεν είχαν τη στήριξη των συμμάχων τους και σίγουρα θα χάσουν και τον πόλεμο εναντίον του ισλαμοφασισμού. Στην καφετέρια του Κογκρέσου, ακόμη και το french toast, το φρυγανισμένο ψωμί με ζάχαρη για το κολατσιό, είχε βαφτιστεί freedom toast. Οι Γάλλοι αποκαλούνταν απλώς frogs, βάτραχοι. Σήμερα, όλα αυτά έχουν ξεχαστεί. Η Γαλλία απέκτησε ξανά τη θέση της στο χάρτη. Ο επίσημος φιλόσοφός της άλλωστε, ο θρυλικός ΒΗL, το έλεγε πάντα ότι η Αμερική είναι φίλη.

Σίγουρα δεν μπορεί να είναι σύμπτωση: ο πιο μισητός χαρακτήρας της ταινίας, ο αφόρητος κριτικός γαστρονομίας που κλείνει εστιατόρια με την πένα του, είναι Άγγλος και λέγεται Μister Εgo (στην πρωτότυπη βερσιόν, του δανείζει τη φωνή του ο Πήτερ Ο΄Τουλ). Αρχικά σίγουρος για τον εαυτό του και τις επιλογές του- όπως ακριβώς ο Μπλαιρ και η κυβέρνησή του στην αρχή του πολέμου στο Ιράκ- αναγκάζεται στο τέλος να υποκλιθεί στην ευφυΐα και τη χάρη του Ρατατούη. Αν ήταν Αμερικανός, σίγουρα δεν θα έφτανε σε αυτό το σημείο ταπείνωσης. Όλα κι όλα: η αυτομαστίγωση της Ντίσνεϋ έχει και κάποια όρια.

7 Comments:

At 18/10/07 11:23 π.μ., Blogger Hypnotist said...

Μια μικρή παρατήρηση: η ταινία είναι της Pixar που αν και τώρα πια έχει εξαγοραστεί πλήρως από τη Disney έχει τη δική της ταυτότητα και δημιουργική αυτονομία.

 
At 18/10/07 12:15 μ.μ., Blogger exiled said...

Και μένα μου προκάλεσε περιέργεια η εμφάνιση του ονόματος της Disney.
Αλλά και πάλι, "έπαρση και αλλαζονεία" ο Σιράκ και όχι ο Σαρκοζύ; Τότε μάλλον έχουμε τελείως διαφορετικές προσλαμβάνουσες, δεν ξέρω τι άλλο να υποθέσω.

 
At 18/10/07 3:31 μ.μ., Blogger spiretos72 said...

Νομίζω πως ο Αύγουστος Γκουστώ είχε δάχτυλα

 
At 18/10/07 3:45 μ.μ., Blogger speaker said...

Φυσικά και δεν μπορεί να είναι σύμπτωση όλα αυτά. Αλλά μήπως, λέω μήπως, οι υπεύθυνοι της Ντίσνεϋ είχαν στο βάθος του μυαλού τους τα χαμένα κέδρη από μια πιθανή κατακόρυφη πτώση του αριθμού των επισκεπτών στην Ντισνεϋλαντ στη Γαλλία; Μπορεί να την έχουν πουλήσει πλέον σε γαλλικά συμφέροντα, αλλά δεν παύει να τους αποφέρει τεράστια μακροπρόθεσμα κέρδη.
Όχι ότι είναι κακό. Ίσα ίσα, που το κεφάλαιο αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι είναι εχθρός του εθνικισμού.
Και είναι μία από τις ελάχιστες θετικές πλευρές της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς.

 
At 18/10/07 4:17 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Κι εγώ ετοιμαζόμουν να γράψω για την Pixar, αλλά είδα ότι όλοι αναφέρονταν στην Ντίσνεϋ, προφανώς για το λόγο που εξηγεί ο hypnotist.

Η έπαρση του Σιράκ είναι ανεπανάληπτη. Ο άνθρωπος διακατεχόταν από τη γαλλική grandeur, που στην περίπτωσή του έπαιρνε εντελώς γελοίο χαρακτήρα. Ο Σαρκοζί είναι άλλο πράγμα, είναι αδίστακτος, είναι κυνικός, αλλά βγάζει μια εικόνα εντελώς διαφορετική από εκείνη του Σιράκ.

Για τα δάκτυλα των ποδιών το διάβασα στη Ρεπούμπλικα. Ομολογώ πως δεν το πρόσεξα στην ταινία.

Speaker, νομίζω πως για το θέμα αυτό ειδικός να μιλήσει είναι ο Μαυροπρόβατος, που του αρέσουν πολύ τα συνωμοσιολογικά.

 
At 19/10/07 1:46 π.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Συνωμ-οσιολογιότατε!!!!!!

Σ;)

 
At 19/10/07 8:24 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Τι να κάνω που δεν είχα χρόνο να σε διαβάσω αυτή τη βδομάδα...

Άντε, μια πικάντικη είδηση: ο Σισί έκανε δύο ιδιωτικές επισκέψεις στη Ρωσσία, μόνο τον τελευταίο μήνα. Τη μια πήγε καλεσμένος προσωπικά από τον Πούτιν στα γενέθλια του τελευταίου.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home