Παρασκευή, Αυγούστου 10, 2007

Πάντως δεν είναι όλοι φίλοι



Πέντε αγελάδες, ένα βόδι, έξι μοσχάρια, δεκατρία πρόβατα, ένα κριάρι, τριάντα αρνιά, είκοσι κότες. Και δεκαπέντε άνθρωποι. Καλώς ήλθατε στο Γκιβάερ.

Σ΄ αυτό το νησάκι της Νορβηγίας, λίγο βορειότερα του πολικού κύκλου, λίγο νοτιότερα της νήσου Λοφότεν, ισχύουν πέντε χρυσοί κανόνες. Κανείς δεν έχει αυτοκίνητο. Το γάλα που καταναλώνεται στο πρωινό πρέπει να έχει μόλις αρμεχθεί στους στάβλους πίσω από τα σπίτια. Τις νύχτες όλοι σκεπάζονται με χειροποίητα παπλώματα από πούπουλα πάπιας. Κάθε βράδυ οι γυναίκες συναντιούνται για να κεντήσουν και οι άνδρες για να καπνίσουν πίπα. Την τρίτη Κυριακή του Ιουλίου οργανώνεται μια γιορτή όπου παίρνουν μέρος συγγενείς και φίλοι που μένουν μακριά. Και όλοι είναι χαρούμενοι, ζώα και άνθρωποι. Λες και ο χρόνος σ΄ αυτό το μέρος έχει σταματήσει.

«Ναι, είμαι ευτυχισμένη» λέει μια γυναίκα στον απεσταλμένο του γερμανικού ταξιδιωτικού περιοδικού Μare. «Έχω όλα όσα μου χρειάζονται: τα παιδιά μου, το σπίτι μου, τις αγελάδες μου. Τις αρμέγω και φτιάχνω βούτυρο». Ευτυχισμένη δηλώνει και η ξαδέλφη της, που έχει κολλήσει στο ψυγείο της ένα σύνθημα που την εκφράζει: «Τα βάσανα είναι ένα βάρος που ο Θεός δεν θέλησε να κουβαλάμε». Αν σ΄ αυτή τη γωνιά του κόσμου υπάρχουν καθημερινές προκλήσεις; Φυσικά, απαντά μια τρίτη γυναίκα. «Ένα παράδειγμα: αγόρασα το σωστό μοσχάρι;». Και μη νομίζετε ότι όλοι οι κάτοικοι είναι φίλοι μεταξύ τους, απλώς δεν έχουν την πολυτέλεια να τσακώνονται, ο τόπος είναι μικρός, τον χειμώνα ο ζωτικός χώρος δεν είναι παραπάνω από ένα χιλιόμετρο, πρέπει λοιπόν να σέβονται ο ένας τον άλλον προκειμένου να συμβιώσουν. Τον χειμώνα οι θύελλες είναι τόσο δυνατές, που τα παράθυρα σκοτεινιάζουν από το αλάτι, αν δεν υπήρχε αλληλοβοήθεια η κοινότητα θα είχε καταρρεύσει.

Οι κάτοικοι βεβαιώνουν ότι υπάρχουν δουλειές για όλους. Τα Χριστούγεννα συμπληρώνουν ένα μεγάλο παζλ, πέντε χιλιάδες κομμάτια, όλα πράσινα. Τον Ιανουάριο, οι άνδρες φεύγουν για το ψάρεμα του μπακαλιάρου. Τον Απρίλιο ετοιμάζουν τα δίχτυα για τις πάπιες, ώστε οι γυναίκες να πάρουν τα φτερά και τα πούπουλα από τους νεοσσούς και να φτιάξουν παπλώματα. Είναι μοναδικά αυτά τα παπλώματα, ακόμη κι ο βασιλιάς παρήγγειλε μια μέρα, του κόστισε πέντε χιλιάδες ευρώ. Οι περισσότερες πωλήσεις γίνονται πάντως στη Γιορτή του Καλοκαιριού, τον Ιούλιο, όταν το νησί γεμίζει με τους μετανάστες και οι άνδρες αναγκάζονται να κοιμηθούν στις βάρκες. Εκείνες τις μέρες τρώνε πολύ, προσεύχονται πολύ και τραγουδάνε πολύ. Και την Κυριακή γίνεται ο πλειστηριασμός: τα μαξιλάρια, τα γάντια, τις κάλτσες και τα τραπεζομάντιλα τα έχουν φτιάξει οι γυναίκες του Ιεραποστολικού Κύκλου, είναι έξι και συναντιούνται δυο φορές τον μήνα από τις οκτώ μέχρι τις δέκα και μισή το βράδυ. Η πιο ηλικιωμένη είναι 90 ετών και για τα γενέθλιά της φέτος ζήτησε μόνο χρήματα. Συγκέντρωσε χίλια ευρώ και τα έστειλε αμέσως σε ένα ορφανοτροφείο του Αζερμπαϊτζάν. Η ευτυχία γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν τη μοιράζεσαι.

13 Comments:

At 10/8/07 2:31 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Μιχάλη, διαθέτεις site ή έντυπο με περισσότερες λεπτομέρειες;
Τσίμπησα.

 
At 10/8/07 3:11 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

@nik-athenian αν σε ενδιαφέρει αυτός ο τρόπος ζωής στο πιο καλοκαιρινό, μπορείτε να ψάξετε για ισραηλινα κιμπούτς όπου το πακέτο προσφέρεται με μικρότερες δοσεις Θεού.

 
At 10/8/07 3:23 μ.μ., Blogger JustAnotherGoneOff said...

nik-athenian, πανεύκολη η αναζήτηση στο γούγλη ως Givær.

Πάρε να 'χεις.

Κι άσε τον προβοκάτορα Αθήναιο, τόσα ξέρει, τόσα τον συμφέρει να λέει, χοχοχοχ :-P

Άκου "μικρότερες δόσεις Θεού", τς τς τς, ο Ονφρέ δεν σου είπε τίποτα; Άντε να δούμε και με τον Ντώκινς τι θα πεις ;-)

 
At 10/8/07 3:24 μ.μ., Blogger JustAnotherGoneOff said...

Φλασιά:

Τι Givær, τι Τζιβαέρι :-P

 
At 10/8/07 4:13 μ.μ., Blogger Tin Man said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 10/8/07 4:16 μ.μ., Blogger Tin Man said...

Σ΄ αυτό το νησάκι της Νορβηγίας, λίγο βορειότερα του πολικού κύκλου, λίγο νοτιότερα της νήσου Λοφότεν..

Μεγάλη συγκίνηση με κατέλαβε, φίλτατε Μιχάλη, διαβάζοντας την αναφορά σου στα νησιά Λοφούτεν και την όμορφη περιγραφή της ζωής εκεί.

Τώρα κατάλαβα κάπως καλύτερα τον καημό του νορβηγού πλοίαρχου Νάγκελ Χάρμπορ να γυρίσει στην πατρίδα του.

υγ
Προχθές ο Αθήναιος διαφήμιζε ισραηλινά καρπούζια χωρίς σπόρους, σήμερα διαφημίζει κιμπούτς. Αύριο;)

 
At 10/8/07 4:17 μ.μ., Blogger JustAnotherGoneOff said...

Αύριο θα διαφημίσει μία μέθοδο ελέγχου "κοσέρ" από το πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ. Όπως υπάρχει το τεστ εγκυμοσύνης, έτσι θα βάζεις ένα ανάλογο εξάρτημα σε κάθε τροφή που θες να ελέγξεις και θα χτυπάει αναλόγως το κόκκινο.

Είμαι κακός, το ξέρω :-P

 
At 10/8/07 4:31 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Tin Man, λέτε να διαφημίζει κιμπούτς, κάποιος που όταν μικρόν τον πηγαν στην κατασκήνωση έκανε απεργία πείνας για να τον πάρουν επειδή, όπως εξήγησε, η μαζικότητα της κατασκήνωσης ισοπέδωνε την ατομικότητά του; Ναι, έτσι το είχα διατυπώσει, μην αμφιβάλλετε γιαυτό.

Τα κιμπούτς όμως, οφείλω να πω πως είναι εξαιρετικά απελευθερωμένοι χώροι. Μία από τις απρόσμενες --για τους "έξω"-- όψεις της ισραηλινής κοινωνίας είναι η ακομπλεξάριστη ελευθεριότητάς και η απενοχοποιημένη της στάση σε ακρετά πράγματα.

Η περιγραφή της κοινότητας στο άρθρο μου θύμισε το χωριό της Ν.Ζηλανδίας όπου διαδραματίζονταν η αγαπημένη μου ταινία, τα "Μαθήματα Πιάνου".

Πολύ προσευχή, βρε αδελφάκι μου...

 
At 10/8/07 4:34 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Εκτός από τα καρπούζια χωρίς κουκούτσια στο Ισραήλ μεγαλώνουν μια ράτσα κοτόπουλων χωρίς πούπουλα ενώ η έμφαση που δίνεται στην ανάπτυξη της τεχνολογίας των μικροτσιπ είναι μοναδική στον κόσμο. Έτσι για να απαντήσω στις "κακίες" του Ιάγου...

Ιάγε... Ιάγε... :-Ρ

 
At 10/8/07 9:31 μ.μ., Blogger JustAnotherGoneOff said...

Και τι τα κάνετε μετά τα κοτόπουλα; Με τις μπάμιες; :-P

 
At 11/8/07 8:25 π.μ., Blogger Μιχάλης said...

Πώς τα καταφέραμε και δεν το ρίξαμε αυτή τη φορά στο σεξ, ρε παιδιά; Κι ήταν στην κουβέντα και ο tin man, που τόσο ανερυθρίαστα μ'έβαλε στη θέση μου για τα ΝΗΣΙΑ ΛΟΦΟΥΤΕΝ, εντάξει, θα είμαι πιο προσεκτικός την επόμενη φορά.

Αθήναιε, νόμιζα ότι τα κιμπούτς μάς έχουν τελειώσει. Θυμάμαι ότι επί σειρά ετών διαβάζα για το τελευταίο κιμπούτς που κλείνει, κι όλο το Ισραήλ θρηνεί.

Nik-athenian, δεν σου άρεσαν οι παραπομπές και εξαφανίστηκες ή οργανώνεις ήδη το ταξιδάκι σου στο νησί;

justanothergoneoff, έξοχος.

 
At 11/8/07 9:31 π.μ., Blogger nik-athenian said...

Τον ερχόμενο Ιούνιο Μιχάλη, πάνω στο Θερινό ηλιοστάσιο. Όσλο-Μπόντο-Γκίβαερ. Αν είμαστε καλά.
Το πρώτο ψάξιμο είναι ενθαρρυντικό για τις δικές μου αναζητήσεις.

 
At 11/8/07 4:00 μ.μ., Blogger Tin Man said...

Ε όχι και ανερυθρίαστα ρε συ Μιχάλη! Σεμνά και διακριτικά, ναι:)

Όσο για τα κιμπούτς νομίζω το τελευταίο ιδιωτικοποιήθηκε πέρυσι..

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home