Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007

Άλλα χέρια, ίδια γραμμή



Η Νιου Γιορκ Ποστ χάνει 30 με 50 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο. Οι Τάιμς του Λονδίνου παρουσίασαν το 2004 ζημιά 89 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Οστρέλιαν δεν έχει κέρδη.
Και τότε γιατί ο Ρούπερτ Μέρντοκ εξακολουθεί να αγοράζει εφημερίδες;

Η απάντηση είναι απλή: επειδή δεν τον ενδιαφέρει να βγάζει χρήματα από τις εφημερίδες του, οι οποίες άλλωστε δεν αντιστοιχούν παρά στο 14% των εσόδων της αυτοκρατορίας του. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι οι εφημερίδες να υπηρετούν τα συμφέροντά του, να ασκούν πιέσεις εκεί που πρέπει, να «κατασκευάζουν» υποστήριξη προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Η ενημέρωση έρχεται σε δεύτερο πλάνο. Να γιατί μεγάλο μέρος του αμερικανικού δημοσιογραφικού κόσμου ανησυχεί ιδιαίτερα για την αγορά της Γουόλ Στριτ Τζέρναλ (WSJ) από τον Αυστραλό μεγιστάνα. Οι ειδησεογραφικές σελίδες αυτής της εφημερίδας- γράφει ο Έρικ Όλτερμαν στο περιοδικό Νέησιον- είναι από τις πιο τολμηρές και πιο έξυπνες σελίδες του αμερικανικού Τύπου. Τι θα απογίνουν όταν τους βάλει χέρι ένας άνθρωπος σαν τον Μέρντοκ; Τι σημαίνει για τη δημοκρατία η απώλεια της ανεξαρτησίας ενός από τους πιο παλιούς θεσμούς της; Και τι προοιωνίζεται αυτή η εξέλιξη για άλλες μεγάλες εφημερίδες, όπως είναι οι Νιου Γιορκ Τάιμς, η Ουάσινγκτον Ποστ ή οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς;

Ο Γκέι Ταλέζε δεν συμμερίζεται αυτές τις ανησυχίες. Ο 75χρονος Ιταλοαμερικανός συγγραφέας, που στα νιάτα του δούλεψε στους Νιου Γιορκ Τάιμς στους οποίους και αφιέρωσε το βιβλίο του «Το βασίλειο και η δύναμη» (1969), δεν θεωρεί ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός την πώληση της WSJ, ούτε από πολιτική ούτε από δημοσιογραφική άποψη. Ούτε βλέπει μεγάλες διαφορές ανάμεσα στην οικογένεια Μπάνκροφτ, που κατείχε την εφημερίδα εδώ κι έναν αιώνα, και την οικογένεια Μέρντοκ. Και οι μεν και οι δε- λέει σε συνέντευξή του στην Κοριέρε ντέλα Σέρα- είναι άνθρωποι συντηρητικοί, με παρόμοιες πεποιθήσεις και συμφέροντα. Όσο για την αντικειμενικότητα της WSJ, είναι σχετική: όπως όλες οι εφημερίδες, διογκώνει ορισμένα θέματα και αποσιωπά άλλα. Οι νέοι ιδιοκτήτες μπορεί να έχουν διαφορετική αίσθηση του κοινωνικού τους ρόλου από τους προηγούμενους, αλλά όλοι αποσκοπούν στη διαφήμιση και το κέρδος, είτε λέγονται Σουλτσμπέργκερ είτε Γκρέιαμ, Πίρσον ή Μέρντοκ.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως αν οι ειδησεογραφικές σελίδες της WSJ είναι άρτιες, τα σχόλιά της ήταν ανέκαθεν στρατευμένα: υπέρ των Ρεπουμπλικανών και των πολυεθνικών, κατά των Δημοκρατικών και των συνδικάτων. Το «νέο» φύλλο μπορεί να είναι λιγότερο κομψό, αλλά η γραμμή δεν θα αλλάξει. Ο Μέρντοκ δεν θα διακινδυνεύσει την απώλεια αναγνωστών. Θα φροντίσει βέβαια, όπως κάθε επιχειρηματίας, να μην επιτίθεται πλέον το νέο του απόκτημα στα συμφέροντά του. Όσο για τη γενικότερη πτώση του Τύπου, δεν είναι ασφαλώς αυτός ο αποκλειστικός υπεύθυνος. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

5 Comments:

At 2/8/07 8:47 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Αυτά τα έντυπα έχουν την αξία τους πάντως. Αν τα παρακολουθείς συστηματικά και μαθεις να τα διαβάζεις μέσα από τις γραμμές βγάζεις είδηση. Όσοι παρακολοθούν τον Διεθνή Τύπο την έχουν αυτή την εφημερίδα ως βαρόμετρο, μαζί με κάποιες Op-Ed στήλες στους ΝΥΤ. Εν παρόδω, για το Μεσανατολικό συνιστώ ως βαρόμετρο τη Lebanon Daily Star και τη Ha'aretz για την άλλη πλευρά, οποίος μάθει να τη διαβάζει ανάμεσα από τις γραμμές, βγάζει πολύ ζουμί για τα μελλούμενα στη Μ.Ανατολή.

Πάντως Μιχάλη, πρέπει να παραδεχτείς πως καμία ελληνική εφημερίδα δεν χρησιμεύει ως βαρόμετρο για το ο,τιδήποτε. Ας πούμε διαβάζεις ΝΕΑ και κάθε δεύτερη μέρα έχει συνέντευξη της Αποστολάκη. Μαθαίνεις κάτι για τον υπεύθυνο επικοινωνίας της θλιβερής Αποστολάκη βέβαια αλλά επί της ουσίας nada.

Οι ανταποκρίσεις του Παπαχελά πριν αυτός γίνει διευθυντής ήταν πολύ telling επίσης.

Γιαυτό θα ήθελα όλους τους Έλληνες δημοσιογράφους κι εσού συμπεριλαμβανομένου, πιο τολμηρούς στην έκφραση γνώμης. Αφού την έχετε τη ρημάδα, γιατί την κρύβετε;

 
At 2/8/07 9:16 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Δηλαδή, Μιχάλη, να μην ανησυχήσουμε όταν ανακοινωθεί η εξαγορά του ΔΟΛ από τον Μέρντοχ...

:-)

 
At 3/8/07 5:25 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Εχεις πληροφορίες Πάνο;
Αθήναιε, δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει τελευταία συνέντευξη της (συμπαθούς) Μιλένας στα ΝΕΑ. Για την έλλειψη τόλμης έχεις δίκιο, αν και στην περίπτωσή μου οφείλεται σε δική μου αδυναμία.

 
At 3/8/07 6:35 μ.μ., Blogger zelig said...

Μιλένα Αποστολάκη: yummy!

 
At 22/8/07 9:38 μ.μ., Blogger Pantelis said...

Αν και κάπως καθυστερημένα (διακοπές γαρ), θα ήθελα να εκφράσω ένα παράπονο για την πρακτική των ελλήνων δημοσιογράφων ή, για να μην κάνω και γενικεύσεις, πολλών ελλήνων δημοσιογράφων: η εντύπωση που μου έχει δημιουργηθεί είναι ότι ο δημοσιογράφος δεν κάνει έρευνα, δεν κάνει ρεπορτάζ, απλώς αρκείται στην αναπαραγωγή των δελτίων τύπου που λαμβάνει χωρίς περαιτέρω επεξεργασία. Έχω παραδείγματα από πρώτο χέρι, τα οποία δεν μπορώ ν' αναφέρω αναλυτικά αυτή τη στιγμή, όμως μπορώ να γίνω και πιο συγκεκριμένος...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home