Παρασκευή, Ιουνίου 22, 2007

Dead man laughing



Ο Πάτρικ Νάιτ το παραδέχεται: το 1991 βασάνισε και στη συνέχεια σκότωσε στο Αμαρίγιο του Τέξας το ηλικιωμένο ζεύγος Ουόλτερ και Μέρι Ουόκερ, για να τους κλέψει τα χρήματα και το αυτοκίνητο.

Την ερχόμενη Τρίτη, στις 6 το απόγευμα, θα γίνει για τον λόγο αυτόν ο 17ος άνθρωπος φέτος στο Τέξας που θα δεχθεί στις φλέβες του ένα- πολύ επώδυνο, όπως απέδειξαν οι τελευταίες έρευνες- θανατηφόρο κοκτέιλ. Σε αντίθεση όμως με άλλους μελλοθάνατους, δεν έχει αφιερώσει τις τελευταίες του ημέρες στην προσευχή ή στην κυκλοφορία υπομνημάτων κατά της ποινής του θανάτου, αλλά στην εξεύρεση του καλύτερου ανεκδότου με το οποίο θα αποχαιρετήσει τη ζωή. Αν ο ήρωας της περίφημης ταινίας με τον Σων Πεν και τη Σούζαν Σαράντον ήταν ένας dead man walking, εκείνος θέλει να γίνει ένας dead man laughing. Ο σερίφης της κομητείας όπου διαπράχθηκε το έγκλημα διαφωνεί, ζήτησε μάλιστα από τον δικαστή να απαγορεύσει αυτήν τη μακάβρια ιδέα, αλλά εκείνος έκρινε ότι ένας μελλοθάνατος μπορεί να πει ό,τι θέλει αποχωρώντας από τον μάταιο τούτο κόσμο· όλα κι όλα, μπορεί στην Αμερική να διατηρούμε την ποινή του θανάτου, αλλά σεβόμαστε και την ελευθερία του λόγου.

Επειδή στην Αμερική οι καταδικασμένοι για βίαια εγκλήματα, και ιδιαίτερα οι μελλοθάνατοι, απαγορεύεται να έχουν υπολογιστή, τη συλλογή των ανεκδότων την έχει αναλάβει ένας φίλος του Νάιτ, μέσα από μια ειδική ιστοσελίδα του ΜySpace. Τα περισσότερα τα βάζουν με τους συντελεστές του σωφρονιστικού συστήματος. «Τι κάνουν χίλιοι δικαστές αλυσοδεμένοι σε ένα τσιμεντένιο κουτί, στο βάθος του ωκεανού; Ένα καλό πρώτο βήμα». «Γιατί οι δικηγόροι θέλουν να κάνουν έρωτα με τις κρατούμενες πελάτισσές τους; Για να διπλασιάσουν την αμοιβή τους». Άλλα είναι «ανακυκλωμένα» ανέκδοτα στην παράδοση του gallows humour, που είναι ιδιαίτερα ισχυρή σ΄ αυτήν τη χώρα. Δεν θα μπορούσαν βέβαια να λείπουν και οι αιώνιες ξανθιές. «Μια κοκκινομάλλα, μια μελαχρινή και μια ξανθιά, όλες καταδικασμένες σε θάνατο, πρόκειται να εκτελεστούν σε μια ηλεκτρική καρέκλα που αποδεικνύεται ελαττωματική. Ώσπου η ξανθιά βάζει μια φωνή, “το βρήκα το πρόβλημα, θα το λύσω αμέσως!”».

Εντάξει, τα αστεία είναι κρύα, οι φυλακές και ο θάνατος δεν αποτελούν τα ιδανικά συστατικά του χιούμορ και τα παιδιά του ζεύγους Ουόκερ δεν έχουν καμία, μα καμία όρεξη να γελάσουν. Κάποιοι στέλνουν έτσι πιο «σοβαρές» συνεισφορές, όπως τα τελευταία λόγια που ψιθύρισε ο Τσάρλι Τσάπλιν στον ιερέα που ζητούσε από τον Κύριο να δείξει έλεος για την ψυχή του: «Γιατί όχι; Στο κάτω κάτω, δική του είναι!». Το καλύτερο ανέκδοτο θα το διαλέξει ο ίδιος ο Νάιτ και θα το διηγηθεί πριν από τη θανατηφόρα ένεση, όταν άλλοι εκφράζουν την αγάπη τους για τους οικείους τους ή φωνάζουν «σκοτώνετε έναν αθώο», εκείνος θα σκάσει στα γέλια, και θα είναι αυτά τα γέλια το καλύτερο αντίδοτο στη βαρβαρότητα.

15 Comments:

At 22/6/07 3:22 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Δε νομίζω. Από έναν βάρβαρο δεν μπορεί να παραχθεί αντίδοτο στη βαρβαρότητα. Είμαι κι εγώ αντίθετος στη θανατική ποινή, αλλά όχι και να κάνουμε ήρωα κάποιον που "βασάνισε και σκότωσε ένα ηλικιωμένο ζεύγος". Όλα έχουν κάποια όρια, και η όλη υπόθεση που περιέγραψες μόνο με μι αλέξη μπορεί να περιγραφεί: ΥΒΡΙΣ, και συγκεκριμένα *κυριολεκτικά* μέχρις εσχάτων.

 
At 22/6/07 3:24 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Κάθε Παρασκευή θα γράφεις κι ένα θανατουλιάρικο;

Αυτό το ανέκδοτο ακούστηκε προσφατα στην κηδεία γνωστού βαρύτονου. Μου το μετέφερε η πρώην σύζυγος και μεγάλος έρωτάς του μετά από μία σειρά από αφηγήσεις για την ερωτική τους ζωή. Το θεώρησα πολύ καλό μνημόσυνο.

( Η ιστορία του άρθρου είναι τόσο θλιβερή που λέω να την αφήσω ασχολίαστη).

Το ανέκδοτο στα Αγγλικά γιατί αλλιώς χάνεται το αστείο.

When Beethoven passed away, he was buried in a churchyard. A couple days later, the town drunk was walking through the cemetery and heard some strange noise coming from the area where Beethoven was buried. Terrified, the drunk ran and got the priest to come and listen to it. The priest bent close to the grave and heard some faint, unrecognizable music coming from the grave.

Frightened, the priest ran and got the town magistrate.

When the magistrate arrived, he bent his ear to the grave, listened for a moment, and said, "Ah, yes, that's Beethoven's Ninth Symphony, being played backwards."

He listened a while longer, and said, "There's the Eighth Symphony, and it's backwards, too. Most puzzling." So the magistrate kept listening, "There's the Seventh... the Sixth... the Fifth..."

Suddenly the realization of what was happening dawned on the magistrate. He stood up and announced to the crowd that had gathered in the cemetery, "My fellow citizens, there's nothing to worry about. It's just Beethoven decomposing."

Όσον αφορά στις ξανθές το καλύτερο ανέκδοτο είναι για αυτήν που της είπε ο ψυχαναλυτής ότι για τα προβλήματά της με τους άντρες φταίει ο αθεράπευτός της έρωτας για τον πατέρα της κάνοντάς την να ξεσπάσει σε λυγμούς.

"Δεν έχω καμία ελπίδα, είναι παντρεμένος".

Το γέλιο κάνει καλό γενικώς κι όχι μόνο στη βαρβαρότητα.

 
At 22/6/07 3:32 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Ο θανατοποινίτης δεν λέγεται βάρβαρος στον πολιτισμένο κόσμο αλλά εγκληματίας και γίνεται ήρωας αναπόφευκτα όταν ως εγκληματίας τιμωρείται με μεθόδους που ο ίδιος ο πολιτισμένος κόσμος έχει αποκηρύξει ως βάρβαρες.

 
At 22/6/07 3:38 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Συμφωνώ και προσυπογράφω

 
At 22/6/07 5:59 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Μάλιστα. Κι εγώ επιμένω ότι κάποιος που βασανίζει και σκοτώνει δύο ηλικιωμένους λέγεται βάρβαρος εκτός φυσικά από εγκληματίας. Και ότι το όλο σχέδιο- ανέκδοτο του συγκεκριμένου βάρβαρου είναι μια έσχατη ύβρις. Και ότι η εκτέλεσή του είναι άλλη μια βαρβαρότητα, αντικαθρέφτισμα ίσως της δικής του, αλλά ανεξάρτητη από αυτήν.

Γενικά, πρόκειται για μια πολύ θλιβερή ιστορία. Και η κατακλείδα του Μιχάλη με βρίσκει τελείως αντίθετο.

(P.S. Αθήναιε, το ανέκδοτο με τον Μπετόβεν αηδιαστικότατο)

 
At 22/6/07 6:42 μ.μ., Blogger Tin Man said...

Ρε συ Γάτε το ανέκδοτο με τον Μπετόβεν είναι εκπληκτικό! Εφευρετικότατο λογοπαίγνιο! de-composing!

Και η κατακλείδα στο άρθρο του Μιχάλη είναι μια άκρως εύστοχη τοποθέτηση εναντίον της θανατικής ποινής.

Εννοείται ότι συμφωνώ και προσυπογράφω κι εγώ με τον Μιχάλη το δεύτερο σχόλιο του Αθήναιου, κι επαυξάνω μάλιστα προσθέτοντας ότι η όποια μέθοδος εκτέλεσης - ανεξάρτητα από το πόσο επώδυνη είναι - αποτελεί την πλέον επαίσχυντη πράξη βαρβαρότητας.

Μου κάνει εντύπωση που τοποθετήθηκες αρνητικά και στα δύο. Χιούμορ διαθέτεις, και ευαισθησία δεν σου λείπει ρε φίλε.

υγ
Μιχάλη, μια σημείωση: το dead man walking δεν αναφέρεται μόνο στον ήρωα της ταινίας. Είναι η κλασική ατάκα που φωνάζουν οι δεσμοφύλακες στην Αμερική όταν συνοδεύουν αλυσοδεμένους τους μελλοθάνατους προς το χώρο εκτέλεσης του.
Η ανατριχιαστική ατάκα έχει εμπνεύσει ταινίες, βιβλία, τραγούδια, κλπ.

 
At 22/6/07 7:38 μ.μ., Blogger passer-by said...

Για κάποια εγκλήματα σκέφτομαι οτι θα ΄θελα ο ένοχος να πεθανει και μαλιστα με τον πιο επωδυνο τρόπο.

Και μετα συνειδητοποιω οτι αυτη η σκεψη με κατεβαζει στο δικο του επιπεδο. "Πως γινεται να σκεφτομαι το φονο με την ιδια ευκολια που το κανει ο εγκληματιας;"

Γιατι για φονο προκειται, αλλο που του φοραμε έναν καθωσπρεπει μανδυα και τον χρεωνουμε στον εκαστοτε δημιο.

Αλλωστε ποιος μου εγγυαται οτι κραταμε τον σωστο ενοχο; Σε περιπτωση δικαστικης πλανης ο εκτελεσμενος δεν ανασταινεται.

Δεν ξερω ποια ποινη θα ηταν αρκετη για συγκεκριμενα εγκληματα, αλλα τη θανατικη μου φαινεται οτι δεν εχω το δικαιωμα να τη ζηταω. Επειδη πρεπει να υπαρχει καποιο ευδιακριτο οριο αναμεσα στους βαρβαρους και στους αλλους.

 
At 22/6/07 8:52 μ.μ., Blogger takis said...

ΚΥΡΙΕ ΜΙΧΑΛΗ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΕΑΝ Ο ΜΗ ΓΕΝΟΙΤΟ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΣΑΣ ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΚΑΙ ΑΝΕΥ ΛΟΓΟΥ ΠΟΙΑ Η ΘΕΣΗ ΣΑΣ?
Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΣΑΣ

 
At 22/6/07 9:40 μ.μ., Blogger passer-by said...

@takis

Απάντησα ακριβώς από πάνω σας.

 
At 22/6/07 9:42 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Παρασκευή βράδυ στο γραφείο, ένα "σάλτα και γαμήσου απο δω πέρα" καθόλου δεν θα με χάλαγε. Αφήνω όμως τους κυρίους να καθαρίσουν.

 
At 23/6/07 12:58 π.μ., Blogger oneinchman said...

Τέλειο. Σαν σκηνή παρωδίας.

Οι δεσμοφύλακες συνοδεύουν τον, από κάθε άποψη κτηνώδη, κρατούμενο προς την αίθουσα της εκτέλεσης. Καταδικάστηκε γιατί έπιασε τη γυναίκα του να τον απατάει και την έστειλε πίσω στους γονείς της (σε οκτώ πακέτα).
Ανάμεσα στους φύλακες ένας αρχάριος είναι γεμάτος άγχος, η πρώτη του φορά, καταλαβαίνετε… Το σκηνικό εξελίσσεται με όλη την κανονικότητα μιας συνηθισμένης εκτέλεσης, μέχρι τη στιγμή που ο ιερέας, αφού έχει «διαβάσει» τον κρατούμενο, ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται ιδιαίτερα την όλη φάση, παραχωρεί τη σκυτάλη στον επικεφαλή αξιωματικό:
- κρατούμενε έχεις να δηλώσεις κάτι? Και τότε ο αυστραλοπίθηκος, με σκανδαλώδη για τα δεδομένα φυσικότητα, λέει ένα ανέκδοτο. Αλλά όχι όπως αυτά τα υπέροχα του Αθήναιου. Σαν σπάνιο δείγμα κρετίνου που είναι, τους πετάει τη μπούρδα του αιώνα κι αρχίζει να γκαρίζει από τα γέλια (του άρεσε…)
Η σκηνή είναι αποκαλυπτική: πρώτα ο αγχωμένος δεσμοφύλακας και στη συνέχεια, ο ένας μετά τον άλλον όλοι οι παριστάμενοι ξεσπούν σε κρίση υστερικού γέλιου. Ο εκτελεστής αδυνατεί να προχωρήσει με την ένεση αφού είναι αδύνατον να κεντράρει φλέβα με τέτοιους σπασμούς να τον τραντάζουν. Ακόμα κι ο ιερέας, τελευταίος απ’ όλους, δεν άντεξε, και ύψωσε τη βίβλο μπροστά στο πρόσωπό του για να μη φαίνεται που γελάει όσο ποτέ στη ζωή του, σε μια ιερή στιγμή σαν κι αυτή.
Και ξαφνικά τα χαχανητά κόβονται: πρώτα ο κρατούμενος (από ένστικτο) κι αμέσως μετά οι υπόλοιποι (από υπευθυνότητα) αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει ένα καθήκον που πρέπει να «εκτελεστεί». Ο αρμόδιος κάνει την ένεση, ο ιερέας λέει τα τελευταία, το κτήνος ξεψυχάει και οι δεσμοφύλακες μεταφέρουν το πτώμα σχολιάζοντας το χθεσινό αγώνα: – αυτός ο O. J. Simpson τι παιχταράς έ? – ναι γαμώ τα παιδιά είναι…

 
At 23/6/07 8:49 π.μ., Blogger takis said...

ΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΟ ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.
ΔΥΣΚΑΤΑΝΟΗΤΕΣ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΩΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΑ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ.
ΑΣ ΜΗΝ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΜΑΣ
P-B KATANOHTO
EYXARIΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ

 
At 23/6/07 11:59 π.μ., Blogger tifoeus said...

Takis, Θα κάνω μια προσπάθεια να σου απαντήσω χωρίς να πιστεύω πως μπορώ να σε πείσω.
Την ερώτηση σου εννοιολογικά την τοποθετείς με κεφαλαία γραμματοσειρά που σημαίνει πως φωνάζεις, απέναντι σε οργή δικαιολογημένη ή μη δεν μπορεί να προχωρήσει διαδικασία διαλόγου, γιατί ο ένας πιθανόν να μην θέλει ουσιαστικά να ακούσει ή αντίστοιχα μπορεί να προκαλέσει την οργή κάποιου άλλου.
Στο συγκεκριμένο χώρο, όσο καιρό τον παρακολουθώ, έχουμε συνηθίσει να σεβόμαστε τις απόψεις των άλλων, ενώ οι διαφωνίες και οι αντεγκλήσεις είναι κάτι παραπάνω από συχνές. Κι όμως περιέχουν σεβασμό.
Υπάρχουν πολλές καταστάσεις και όχι μόνο η πιθανότητα που περιγράφεις, που μπορεί να προκαλέσουν την ενστικτώδη εκδικητικότατα απέναντι σ΄ ένα κακό που σου κάνει κάποιος άνθρωπος και ο άνθρωπος εν πολλοίς φέρεται και αντιδρά με τα ένστικτά του.
Η εκδίκηση προκαλεί ανακούφιση; Μαλακώνει τον πόνο; Μειώνει το κόστος της απώλειας; Μπορεί να φέρει πίσω αγαπημένα πρόσωπα; Εγώ δεν μπορώ να προσφέρω μια θετική απάντηση.
Μια κοινωνία που αντιδρά ενστικτωδώς σκέφτομαι , καθώς ο πόνος και η οργή δεν μπορούν να δώσουν ξεκάθαρες απαντήσεις, που η αντεκδίκηση παίρνει την μορφή της θανατικής ποινής, δίνει τη θέση της στο δίκαιο της βαρβαρότητας ως ανταπάντηση σε μια απώλεια που δεν πρόκειται με τίποτα να αλλάξει και ποτέ.
Ως άνθρωποι και ως ατελή όντα που φερόμαστε και δοκιμαζόμαστε από ανεξέλεγκτα πάθη ή ορμές, ο πλέον πολιτισμένος τρόπος να αντιδράσουμε και να ζούμε εν γένει είναι μέσα από τους κανόνες που επιβάλλουν οι νόμοι και η δικαιοσύνη, που για μένα δεν εκφράζεται μέσω της θανατικής ποινής. Σε παγκόσμιο επίπεδο ελάχιστες πλέον είναι οι χώρες ή οι περιοχές που εφαρμόζουν αυτό το σύστημα (μεταξύ άλλων, κάποιες πολιτείες της “Δημοκρατικής” Αμερικής). Ο σεβασμός στη ζωή θεωρώ ότι είναι η σκληρότερη τιμωρία ακόμα και γι αυτούς που έχουν αφαιρέσει ζωές. Σκέψου το.
Η βία μέσα στη ζωή μας είναι τόσο καθημερινή πια και με τόσο απόλυτη μορφή, που οι λύσεις πιστεύω θα πρέπει να αναζητηθούν αλλού και όχι στην αντανακλαστική βία, που μπορεί να μας οδηγήσει πίσω και όχι μπροστά.

 
At 25/6/07 8:26 π.μ., Blogger takis said...

tif ευχαριστω κατανοητη πληρως η αποψη σου.

 
At 1/7/07 1:14 π.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Tin Man: ξαναδιάβασε σε παρακαλώ τί έγραψα...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home