Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007

Η λύση της ζωής



«Τα τελευταία γεγονότα προσφέρουν μια ευκαιρία για ειρήνη που δεν είχαμε εδώ και χρόνια» δήλωσε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Εχούντ Ολμέρτ. Ο τύπος, εκτός από ανίκανος, είναι και μικρονοϊκός; Ή απλώς κάνει πως δεν καταλαβαίνει;

«Με τα μάτια του εχθρού»: αυτός είναι ο τίτλος του τελευταίου βιβλίου του Νταβίντ Γκροσμάν, κι αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα, όχι μόνο στην περίπτωση της ισραηλοπαλαιστινιακής σύγκρουσης, αλλά και σε άλλες χρόνιες κρίσεις, όπως για παράδειγμα την ελληνοτουρκική. Πώς θα δεις την πραγματικότητα με τα μάτια του άλλου, του «εχθρού», θα μπεις στη θέση του, θα προσπαθήσεις να τον καταλάβεις, θα τον εμπιστευτείς. Πώς οι Ισραηλινοί θα μπουν στη θέση των Παλαιστινίων, ώστε να καταλάβουν ότι η κατοχή οδηγεί στη βία. Πώς οι Παλαιστίνιοι θα μπουν στη θέση των Ισραηλινών, ώστε να καταλάβουν ότι οι επιθέσεις με πυραύλους εναντίον αμάχων προκαλούν ανασφάλεια και δυσπιστία.

Τι είναι αυτό που εμποδίζει τόσα χρόνια τις δύο πλευρές να κάνουν αυτό το βήμα; Ο φόβος, απαντά ο Γκροσμάν σε συνέντευξή του στη Ρεπούμπλικα. Αν δεχθείς να εξετάσεις ορισμένες δίκαιες διεκδικήσεις του εχθρού σου, αν εκτεθείς στα προβλήματά του και στον πόνο του, αυτομάτως η αντίσταση που του προέβαλλες μέχρι εκείνη τη στιγμή εκμηδενίζεται, καταστρέφεται. Αυτός είναι ο λόγος που οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι γίνονται νευρικοί και αλλεργικοί όταν η μία πλευρά αρχίζει να μιλά για την τραγωδία της άλλης. Θεωρούν ότι παίζουν το παιχνίδι «πάρ΄ τα όλα». Έχουν χάσει την ικανότητα να αισθανθούν συμπάθεια για τον αντίπαλο, γιατί κάθε μορφή συμπάθειας ισοδυναμεί με ταύτιση μαζί του.

Ο Ισραηλινός συγγραφέας δεν έχει καμιά αμφιβολία ότι η χώρα του φέρει ευθύνη για τον παλαιστινιακό εμφύλιο πόλεμο, παρ΄ όλο που έχει την αξίωση να μην κατηγορούν το Ισραήλ για οποιοδήποτε κακό συμβαίνει στον κόσμο. Κι είναι σίγουρος ότι η βία δεν θα σταματήσει στη Γάζα, θα επεκταθεί στη Δυτική Όχθη, και πολύ γρήγορα θα στραφεί κατά του Ισραήλ. Γι΄ αυτό και, αντίθετα με τον ανεγκέφαλο πρωθυπουργό του, πιστεύει ότι πρέπει να γίνει διάλογος με τη Χαμάς, κι ας είναι ένα κίνημα φανατικό και κλειστό ερμητικά στον εαυτό του. Όχι βέβαια τώρα, η ατμόσφαιρα τώρα είναι πολύ φορτισμένη, οι Παλαιστίνιοι πρέπει να αποφασίσουν οι ίδιοι για την τύχη τους, αλλά στη συνέχεια το Ισραήλ πρέπει να διαπραγματευθεί με οποιονδήποτε έχει απέναντί του, ο Ράμπιν έλεγε ότι «δεν μπορείς να διαλέξεις τον εχθρό σου».

Και ο πόνος για τους νεκρούς; Ένας άνθρωπος που έχασε τον γιο του στον πόλεμο και συνέχισε να γράφει, τι έχει να προτείνει σ΄ εκείνους που χάνουν αγαπημένα τους πρόσωπα και δεν διαθέτουν το ίδιο χάρισμα; «Να παραμείνουν ενεργοί. Να μην αισθανθούν θύματα. Να μη γίνουν όμηροι μιας αίσθησης ανικανότητας. Να θυμούνται ότι υπάρχουν λύσεις για όλες τις ανθρώπινες καταστάσεις, ότι υπάρχει πάντα η λύση της ζωής».

8 Comments:

At 18/6/07 5:09 μ.μ., Blogger gb winzip said...

Αν ο Ολμπερτ εννοεί να μην επέμβει το Ισραήλ στη Γάζα, ουτε παρανοϊκός είναι ούτε ανίκανος. Αντίθετα αυτοί που θεωρούν τν εισβολή εφικτή και επιθυμητή μπορεί να είναι. Διότι οι εποχές δεν βρίσκονται στη δεκαετία του '60, να επαναληφθεί ο ισραηλινός αλεξικέραυνος στις εντάσεις των γειτόνων!

 
At 18/6/07 6:09 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Πρώτον, δεν έγραψα παρανοϊκός, αλλά μικρονοϊκός. Και χρησιμοποίησα αυτή τη λέξη επειδή δεν μπορείς να μιλάς για "ευκαιρία για την ειρήνη" όταν ο αντίπαλός σου έχει επιδοθεί σε εμφύλιο πόλεμο. Ούτε μπορείς να αποκλείεις από το διάλογο μαζί σου κάποιον που κέρδισε τις εκλογές.
Οσο για το ανίκανος, αναφέρεται στον χαρακτηρισμό που του απηύθυναν πολλοί συμπατριώτες του μετά την ήττα στο Λίβανο.
Φυσικά και δεν πρέπει να επέμβει το Ισραήλ στη Γάζα. Και δεν νομίζω ότι θα το κάνει, όσο κι αν ο Μπάρακ φέρεται (από τους Sunday Times) να έχει λάβει σχετική απόφαση.

 
At 18/6/07 7:50 μ.μ., Blogger gb winzip said...

Δεν είναι μονο οι Sunday times που "εύχονται" επέμβαση αλλά και ο
"Ισραηλινός συγγραφέας δεν έχει καμιά αμφιβολία .... ότι η βία δεν θα σταματήσει στη Γάζα, θα επεκταθεί στη Δυτική Όχθη, και πολύ γρήγορα θα στραφεί κατά του Ισραήλ." άρα προτρέπει σε επέμβαση απο πλευράς Ισραήλ και αυτός, στον "ανεγκέφαλο πρωθυπουργό του,"

Πράγματι μεγάλη η διαφορά παρανοίκού και μικρονοϊκού, mea culpa.

 
At 18/6/07 7:56 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Οχι, υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μια εκτίμηση και σε μια παραίνεση. Ο Γκροσμάν, γνωστός ειρηνιστής του Ισραήλ, εκτιμά ότι η Χαμάς αργά ή γρήγορα θα στραφεί κατά του Ισραήλ. Αρα κάτι πρέπει να γίνει. Αυτό το "κάτι" μπορεί να είναι και ο διάλογος με την οργάνωση. Ο Γκροσμάν το λέει καθαρά επικαλούμενος τον Ραμπίν, σύμφωνα με τον οποίο "δεν διαλέγεις τον εχθρό σου".
Η λέξη "ανεγκέφαλος" ανήκει και πάλι σε μένα, όχι σε κείνον.

 
At 18/6/07 8:54 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Θα έγραφα την άποψή μου αλλά με λέτε φανατικό. Άλλη μέρα.

 
At 18/6/07 9:45 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Λέω να εφαρμόσω λίγη αρχαία εβραϊκή σοφία και να υπερασπιστώ εγώ τους Παλαιστινίους και κάποιος άλλος ( ο Tin Man, ίσως) την άλλη πλευρά για να αποκτήσει και λίγο ενδιαφέρον η συζήτηση.

Είναι σαφέστατο πως γιαυτή την κατάσταση φταίνε οι ΗΠΑ και διαφωνώ με την άποψη που εξέφρασες στο προηγούμενο άρθρο ότι οι ΗΠΑ δεν θέλουν τη Χαμάς. Κάνεις λάθος, θέλουν τη Χαμάς γιατί η Χαμάς επιδίδεται σε τρομοκρατικές ενέργειες νομιμοποιώντας τον "αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας" και την καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών στο όνομά του. Ο αγώνας του Μπους δεν γίνεται για την πατρίδα του αλλά για την επικράτηση ενός χριστιανικού δικτατορικού καθεστώτος στην υφήλιο που θα καταλύσει τη φιλελεύθερη δημοκρατία και θα εξαλείψει από τις μνήμες μας τη φιλελεύθερη δημοκρατική παράδοση. Ο άνθρωπος το έχει πει καθαρά ότι παίρνει εντολές από τον Θεό του και εμείς αντί να τον παίρνουμε σοβαρά, γελάμε.

Φυσικά και η Παλαιστινιακή πλευρά έχει ευθύνες αλλά φτάνει τα όρια του αηδιαστικού η αντιμετώπιση που έχουν οι ανθρωποι αυτοί από τις ΗΠΑ και ακόμη πιο αηδιαστικός είναι ο τρόπος που τους παρουσιάζουν τα "δημοκρατικά" αμερικανικά μήντια εδώ και κάποια χρόνια, τουλάχιστον όσα εγώ παρακολουθώ. Αν παρατηρήσετε, ποτέ δεν βγάζουν στον αέρα παλαιστινίους που ξέρουν καλά Αγγλικά και έχουν σπουδάσει στη Δύση, μόνο βγάζουν κάτι κακομοίρηδες που δεν ξέρουν λέξη από αγγλικά και τους παρουσιάζουν σαν τριτοκοσμικούς, επικίνδυνους εγκληματίες, υπόλογους για όλα τα δεινά του κόσμου. Τί να πρωτοθυμηθώ; Ότι ένιωσα συμπάθεια για τον Αραφάτ (ΕΓΩ!) όταν του είχε τηλεφωνήσει η σιχαμένη η Αμανπούρ στη Ραμάλα την ώρα που έπεφταν βόμβες, τις άκουγες τις βόμβες να τον ρωτήσει γιατί δεν κάνει κάτι για την ειρήνη και τον κατηγορούσαν μετά επειδή έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα στην αντικειμενική δημοσιογραφο του CNN?

Λέτε οι Παλαιστίνιοι να μην έχουν σκεφτεί ποτέ να τα βρουν με τους Ισραηλινούς; Το ρυάκι αίματος του 48 έχει γίνει ολόκληρο ποτάμι που θα χωρίζει για πάντα τους δύο λαούς.

Η ΕΕ που το παίζει φιλοπαλαιστινιακή, ποτέ δεν έκανε ένα ουσιαστικό βήμα για να βελτιώσει τη θέση των ανθρώπων αυτών. Τους έδινε οικονομική βοήθεια χωρίς να ελέγχει πού πήγαιναν αυτά. Μόνη έννοιά μας ήταν να μην πάθει τίποτε ο Ναός της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, να μη χέσω. Μόνο τότε τους έπιανε η συγκίνηση και έκαναν βήματα ουσιαστικά.

Έπειτα κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τον πόνο τους. Προ ημερών είδα στον ύπνο μου τη γιαγιά μου και ξύπνησα κλαίγοντας γιατί μου έλειπε το σπίτι μου και σκεφτείτε ότι μπορώ να πάω όποτε θέλω. Πώς είναι να βλέπεις το σπίτι σου και να μην μπορείς να επιστρέψεις σε αυτό και να βλέπεις να το κατοικούν άνθρωποι από τη Ρωσσία, την Αιθιοπία, τον Ισημερινό και δεν ξέρω γω από πού αλλού; Εγώ θα γινόμουν ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης πάντως αν βρισκόμουν σε αυτή τη θέση.

Θα μπορούσαν ίσως όλοι να σταματήσουν την κλάψα και τη συγκίνηση; Θα μπορούσαν ίσως όλοι θα πάψουν να αναμεταδίδουν ειδήσεις από την περιοχή όπως ακριβώς κάνουν για τις άπειρες διενέξεις που υπάρχουν στην Αφρική; Όλοι αυτοί που βγάζουν το παντεσπάνι τους αναμεταδίδοντας τον πόνο αυτών των ανθρώπων χωρίς να τους βοηθούν επί της ουσίας, μήπως θα είχαν την καλοσύνη να ασχοληθούν με την Πάρις Χίλτον που είναι ένα θέμα για τα κυβικά τους;

 
At 18/6/07 10:36 μ.μ., Blogger gb winzip said...

Δεν θα έλεγα ότι ο Ράμπιν έχει δίκαιο, αντίθετα διαλέγεις τον εχθρό σου και το κυριότερο η ιστορία σου είναι αντάξια των εχθρών, όσο αξιότεροι τόσο δοξασμένος.


"Αθήναιος said...
Λέω να εφαρμόσω λίγη αρχαία εβραϊκή σοφία και να υπερασπιστώ εγώ τους Παλαιστινίους και κάποιος άλλος ( ο Tin Man, ίσως) την άλλη πλευρά για να αποκτήσει και λίγο ενδιαφέρον η συζήτηση."
..και γώ το ίδιο έκανα Αθήναιε!

 
At 18/6/07 10:54 μ.μ., Blogger gb winzip said...

Σήμερα την μεγαλύτερη ανάγκη για ειρήνη την έχουν οι Παλαιστίνιοι, οι Ισραηλινοί και μετά όλοι οι έλληνες, οι τούρκοι και οι Αραβες.
Πέρισυ και γώ είδα ευκαιρία ειρήνης με τη πρωθυπουργία Χαμάς, αλλά δεν επετεύχθη. Τώρα με ξεχωριστή ειρήνη σε Δυτική όχθη, ανοίγει ο δρόμος αργότερα και για τη Γάζα.
Ισως οι Παλαιστίνιοι και όλοι εμείς ως φιλειρηνιστές, οφείλουμε να ανακαλύψουμε ποιοί τους ενθαρύνουν κα ποιοί ωφελούνται, ανάλογα με τη συμμαχία Ισραήλ-ΗΠΑ, αλλά μας τρώει μιά επιφύλαξη....

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home