Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007

Με σύμμαχο τον Μπερίσα



Η κουλτούρα του φόβου, που χαρακτηρίζει τη μετά την 11η Σεπτεμβρίου Αμερική, συγκρούεται με την κουλτούρα του εξευτελισμού από την οποία διαπνέεται η μετασοβιετική Ρωσία. Ευκαιρία για την Ευρώπη να αξιοποιήσει την «ήπια ισχύ» της.

Πιεσμένος κι απομονωμένος: αυτή την εικόνα δίνει ο Βλαντίμιρ Πούτιν στη σύνοδο των οκτώ ισχυρότερων χωρών του κόσμου, που άρχισε χθες στη Γερμανία. Ο πρόεδρος Μπους τον κατηγορεί για εκτροχιασμό των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, ο Τόνι Μπλερ έχει έλθει σε σύγκρουση μαζί του για τη δηλητηρίαση του Λιτβινένκο, ενώ ο Νικολά Σαρκοζί είναι πολύ οργισμένος με τον φόνο της δημοσιογράφου Άννας Πολιτκόφσκαγια. Δεν έχουν περάσει άλλωστε πολλοί μήνες από τότε που ο σημερινός πρόεδρος της Γαλλίας είχε καταγγείλει «τους 200.000 νεκρούς και τους 400.000 πρόσφυγες των πολέμων της Τσετσενίας» και είχε χαρακτηρίσει την πορεία της Ρωσίας «ανησυχητική». Ο Πούτιν περίμενε να περάσουν δύο μέρες για να τηλεφωνήσει στον Σαρκοζί και να τον συγχαρεί για την εκλογή του.

Όταν όμως τελικά του τηλεφώνησε, η συνομιλία τους ήταν «μεγαλειώδης», σύμφωνα με έναν αυτόπτη μάρτυρα. Και στο σημερινό ραντεβού τους, λέγεται ότι ο Πούτιν θα εμφανιστεί πολύ θετικός απέναντι στην αίτηση της γαλλικής εταιρείας Τotal να εκμεταλλευτεί τα πετρελαϊκά κοιτάσματα του Στοκμάν, στη Σιβηρία. «Το αφεντικό της εταιρείας Γαλλία θα συναντηθεί με το αφεντικό της εταιρείας Ρωσία», λέει ένας σύμβουλος του Σαρκοζί. Ίσως λοιπόν ο τελευταίος να μην προλάβει να θέσει το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ρωσία, αναγνωρίζει άλλωστε ότι η «σιδηρά πυγμή» έχει και παράπλευρες απώλειες. Υπάρχουν πιο επείγοντα ζητήματα, όπως είναι τα κοινά ενεργειακά συμφέροντα της Ευρώπης με τη Ρωσία. Ο πρώτος που το κατάλαβε εγκαίρως ήταν ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, η διάδοχός του ακολούθησε τον ίδιο δρόμο, αυτό θα κάνει κι ο εκπρόσωπος του άλλου πόλου του γαλλογερμανικού άξονα.

Αυτόν ακριβώς τον διάλογο φοβάται ο Μπους, γι΄ αυτό και επιμένει τόσο στην περιβόητη αντιπυραυλική ασπίδα του. Αυτός είναι ο πραγματικά απομονωμένος ηγέτης στη σύνοδο του Χάιλιγκενταμ. Έχοντας σημαντικά θέματα της εξωτερικής πολιτικής του ανοιχτά (Ιράκ, Αφγανιστάν, Μέση Ανατολή), ανακαλύπτει επιπλέον ότι δεν μπορεί να χειριστεί τη Ρωσία του Πούτιν όπως ο Κλίντον χειριζόταν τη Ρωσία του Γιέλτσιν. Όταν όλοι οι πολιτισμένοι άνθρωποι αυτού του πλανήτη εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για τη συνέχιση του σκανδάλου που λέγεται Γκουαντάναμο, η επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον Αμερικανό πρόεδρο προκαλεί τουλάχιστον καγχασμό. Αλλά και στο βασικό θέμα αυτής της συνόδου, την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών, η πλευρά που ξεχωρίζει για την αδιαλλαξία της είναι η αμερικανική.

Θα περάσουν όμως αυτές οι μέρες, πού θα πάει, θα έρθει η Κυριακή και ο Μπους θα επισκεφθεί τη χώρα που τον αγαπάει περισσότερο από κάθε άλλη: την Αλβανία. Όταν έχεις σύμμαχο και φίλο τον Μπερίσα δεν χρειάζεται να φοβάσαι τίποτα.

5 Comments:

At 7/6/07 3:55 μ.μ., Blogger Tin Man said...

Αυτόν ακριβώς τον διάλογο φοβάται ο Μπους, γι΄ αυτό και επιμένει τόσο στην περιβόητη αντιπυραυλική ασπίδα του.

Στο πρώτο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου της υπέροχης αγγλικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς "Yes, Minister", ο άσχετος υπουργός έχει αναβαθμιστεί και έχει γίνει πρωθυπουργός πλέον.
Την πρώτη κιόλας μέρα τον επισκέπτεται στο πρωθυπουργικό γραφείο ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, του παραδίδει τους μυστικούς κωδικούς για τους βρετανικούς πυρηνικούς πυραύλους, κι αποχωρεί.
Ο Πρωθυπουργός καλεί μέσα τον πανούργο Σύμβουλο του.
"Δεν μου λες, πόσους πυρηνικούς πυραύλους έχουμε;" τον ρωτά.
"Καμιά δεκαριά" του απαντά ο Σύμβουλος.
"Και τι να τους κάνουμε τους δέκα πυραύλους;! Αφού οι Σοβιετικοί έχουν δέκα χιλιάδες! Αν ποτέ τους ρίξουμε ένα θα μας ρίξουν χίλιους!" λέει ο αφελής πρωθυπουργός.
-"Μα δεν τους φτιάξαμε για τους Ρώσσους, κ Πρωθυπουργέ!"
-"Όχι για τους Ρώσσους; Και για ποιους τους φτιάξαμε τότε;"
-"Για τους Γάλλους, κ Πρωθυπουργέ!"
-"Για τους Γάλλους;! Μα οι Γάλλοι είναι σύμμαχοι μας! Είναι εταίροι μας στην Ευρώπη!"
-"Ναι, αλλά αυτό συμβαίνει τα τελευταία σαράντα χρόνια μόνο. Ξεχνάτε ότι τους πολεμούσαμε πέντε αιώνες. Δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται.."

Η Θάτσερ δεν έχανε κανένα επεισόδιο της σειράς. Το ίδιο και οι υπουργοί της. Οι συντελεστές της σειράς τιμήθηκαν με τίτλους ευγενείας από τη Βασίλισσα.
Δεν ξέρω αν η σειρά παιζόταν στην Αμερική..

 
At 7/6/07 9:34 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Νομίζω ότι η ανάλυση που λέει ότι η εγκατάσταση των πυραύλων δεν είναι για τον φόβο της Ρωσίας(προς το παρόν τουλάχιστον) έχει βάση.
Σωστά λοιπόν μας ξαναθύμισες το επεισόδιο της σειράς yes minister, mr tinman.
Με μια τέτοια εγκατάσταση αναγκάζονται οι Ευρωπαίοι να μην κοντράρουν και πολύ.
Δίνεται υποστήριξη στους κύκλους των Κατσίνσκυδων και άλλων παρόμοιων που στηρίζονται ακριβώς σε αντιρωσική πολιτική.
Και βέβαια ξανανοίγουν οι μπίζνες στη συγκεκριμένη τεχνολογία που δεν μπόρεσε να πουλήσει σε Ιράκ και Αφγανιστάν.
Αν στο μέλλον χρειαστεί να πιεστούν και οι Ρώσοι, σχετικά εύκολα οι συγκεκριμένοι πύραυλοι μετατρέπονται σε πυραύλους πρώτου πλήγματος.

 
At 8/6/07 12:08 π.μ., Blogger gb winzip said...

καλό είναι τη σειρά Yes Minister, να τη δούν και στη Ρωσία,
τέτοια σάτιρα, θα τους κατέπλησε, δεν μπορώ να φανταστώ τί θα νοιώθανε, ουτε στην Αμερική ..όπως λέει ο τιν μαν.
Οι Times, κάνουν αμησυχητικές συγκρίσεις Ρωσίας με δημοκρατία της Βαϊμάρης. Ποιός τις πιστεύει;

 
At 8/6/07 10:53 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

Με εκπλήσσει η ένταση αυτού του άρθρου.

 
At 11/6/07 12:46 μ.μ., Blogger Man on the moon said...

συμφωνω με την αναλυση οπως και με το οτι οι πυραυλοι αυτοι δεν τοποθετουνται για τη ρωσια. αλλωστε αν υπολογιστει οτι συμφωνα με τους ειδικους το συστημα αυτο εχει επιτυχια περιπου στο 99%, και πως η Ρωσια κατεχει χιλιαδες πυραυλους, ευκολα μπορει να αντιληφθει κανεις πως ακομα και το 1% που δεν μπορει να πιασει το συστημα αυτο, μπορει να κανει τεραστια ζημια.

θεωρω πως δεν υπαρχει καποια αντι-ρωσικη μανια στην αμερικη αυτη την στιγμη... η ρωσια ειναι πια συμμαχος. αλλωστε τα ανοιχτα μετωπα της αμερικης ειναι τοσα πολλα που ενα νεο μετωπο με τη ρωσια δεν θα τη συνεφερε καθολου.

δεν ξερω τελος αν ειναι ο ελεγχος της ευρωπης ο στοχος... οι δυο πλευρες του ατλαντικου ειχαν παντοτε κοινα συμφεροντα... η μονη στιγμη της διαφωνιας τους ηταν το ιρακ και αυτο κυριως για οικονομικους λογους.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home