Σάββατο, Μαΐου 26, 2007

Απόψε φοβάται πολύ



ΜΑΔΡΙΤΗ. Την περασμένη εβδομάδα, ο 34χρονος Μαροκινός συγγραφέας Αμπντέλα Ταΐα επισκέφθηκε πρώτη φορά την ισπανική πρωτεύουσα για να παρουσιάσει το βιβλίο του «Ο στρατός της σωτηρίας». Βρήκε την πόλη όπως ακριβώς την παρουσιάζει στις ταινίες του ο Αλμοδόβαρ: ζεστή, πληθωρική, μπαρόκ. Και συντηρητική. Στις αυριανές δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, το Λαϊκό Κόμμα είναι το μεγάλο φαβορί. Φαβορί φέρεται η Δεξιά και στις βουλευτικές εκλογές του 2008, παρά τις μεγάλες αλλαγές που έχει πετύχει ο Θαπατέρο σε πολλούς τομείς. Ο λόγος; Η τρομοκρατία. Το Λαϊκό Κόμμα κατηγορεί τον πρωθυπουργό ότι συνεχίζει να συνομιλεί με τους αυτονομιστές της ΕΤΑ, κάτι για το οποίο η κοινή γνώμη φαίνεται να πείθεται ότι είναι κακό. Κρίμα.

ΠΑΡΙΣΙ. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Ταΐα όταν επέστρεψε στο Παρίσι, ήταν να επισκεφθεί το νεκροταφείο όπου είναι θαμμένος ο Μαρσέλ Προυστ. Το κάνει συχνά, και πάντα παίρνει θάρρος. Αλλά αυτή τη φορά το κόλπο δεν δούλεψε. Ο Προυστ έμεινε κλεισμένος στον εαυτό του. Και ο Ταΐα γύρισε στο σπίτι του έχοντας καταληφθεί από κρίση πανικού. Άδειασε τη βαλίτσα του από τα πράγματα που είχε αγοράσει στη Μαδρίτη, ανάμεσά τους πέντε ίδιες καρτ-ποστάλ με τον περίφημο σκύλο του Γκόγια. Ένα σκύλο θλιμμένο, που δεν ξέρει πού βρίσκεται και πού πάει. Αυτός ο σκύλος είναι εκείνος. Ζει στο Παρίσι εδώ και οκτώ χρόνια. Είναι μια πόλη βίαιη, περήφανη, αναξιόπιστη, που την αγαπά με όλη του την καρδιά. Αλλά απόψε φοβάται πολύ. Είναι τρεις το πρωί, κι εκείνος δεν ξέρει τι να κάνει με τη ζωή του.

ΡΑΜΠΑΤ. Την άλλη μέρα, νωρίς το πρωί, του τηλεφώνησε η μητέρα του. «Πάρε με το βράδυ, γιε μου». Υπάκουσε τρέμοντας. Αλλά είχε αποφασίσει να μην κλάψει. Ούτε εκείνη έκλαψε. Του είπε μόνο: «Κάθε μέρα προσεύχομαι για σένα, και παρακαλώ τον Θεό να σε καθοδηγήσει, να σε βοηθήσει να ξαναβρείς τον σωστό δρόμο». Εκείνος δεν είπε τίποτα. Ήξερε πολύ καλά περί τίνος επρόκειτο. Εδώ κι ένα χρόνο, ο ευγενικός Αμπντέλα έγινε ο καταραμένος Αμπντέλα. Η οικογένειά του πληροφορήθηκε από τον μαροκινό Τύπο ότι είναι ομοφυλόφιλος. Το γνώριζαν ήδη; Χωρίς αμφιβολία. Αλλά τώρα ήταν επίσημο. Η μητέρα του δεν μπορούσε να το καταλάβει. «Και τώρα τι θα κάνουμε εμείς με τη μαροκινή κοινωνία;» τον ρώτησε. «Φτωχοί άνθρωποι είμαστε, μακριά από την κοινωνία...». Δεν είχε τίποτα να της απαντήσει. Δεν έχει πια ανάγκη την ευλογία της οικογένειάς του για να υπάρξει. Εδώ και καιρό- γράφει στη Λιμπερασιόν - έχει καταλάβει ότι η ολοκλήρωσή του δεν μπορεί να γίνει παρά μακριά από τη μητέρα του, από το τρυφερό και ανελέητο βλέμμα της. Μα τι τρομερό συναίσθημα σπαραγμού συνοδεύει αυτή τη συσσωρευμένη ελευθερία!

9 Comments:

At 26/5/07 8:21 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Κατηγορούν συχνά τους Φιλελευθέρους ότι αποκτούν μία μεταφυσικού τύπου εμμονή με την ελευθερία και νομίζω πως αυτό έχει κάποια βάση. Η ελευθερία πρέπει να υπάρχει ως δυνατότητα και ως δικαίωμα δεν σημαίνει όμως ότι την αντέχουν όλοι και ούτε ότι πρέπει να κατηγορείς όσους δεν την αντέχουν.

Συγχαρητήρια για το βιβλίο που μετέφρασες. Το είδα σήμερα στη βόλτα στα βιβλιοπωλεία με το όνομά σου φαρδύ-πλατύ στο εξώφυλλο. Ο Μπαρναβί στο βιβλίο του θέτει και αυτό το ζήτημα αλλά νομίζω πως το βιβλίο χρήζει εκτενούς αναφοράς. Σύντομα στο rooster.

 
At 27/5/07 12:08 π.μ., Blogger Tin Man said...

Χωρίς να μπορώ να τεκμηριώσω τον ισχυρισμό μου με κάποια ανεξάρτητη μελέτη ή στατιστική (αφού για το συγκεκριμένο θέμα δεν έχουν γίνει ποτέ επιστημονικές έρευνες για προφανείς λόγους) πιστεύω ότι η ομοφυλοφιλία είναι εξίσου αν όχι περισσότερο υπαρκτή στις αραβο-μουσουλμανικές κοινωνίες απ'ότι στις υπόλοιπες.

Η ίδια η κλειστή και άκρως συντηρητική ισλαμική κοινωνία σπρώχνει το άτομο προς την ομοφυλοφιλία, ως διέξοδο στην ασφυκτική σεξουαλική καταπίεση.

Ο διαχωρισμός των φύλλων από μικρή ηλικία αναγκάζει το άτομο να αναζητήσει την ικανοποίηση της σεξουαλικής ανάγκης και του ερωτικού ενστίκτου κατά την ανάπτυξη του και από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας, σε άτομα του ίδιου φύλλου, αφού απαγορεύεται δια.. αποκεφαλισμού η ερωτική επαφή ανδρών-γυναικών πριν το γάμο.

(ο διαχωρισμός των φύλλων από μικρή ηλικία στη βικτωριανή αγγλία οδήγησε σε ανάλογα αποτελέσματα)

Πέραν αυτού, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ακούμε ή διαβάζουμε για εκτέλεση ανδρών με την κατηγορία του βιασμού ή της αποπλάνησης ανηλίκων, κυρίως αγοριών αλλά και κοριτσιών, στις αραβο-ισλαμικές κοινωνίες.

Το χειρότερο είναι ότι τα άτομα αυτά συχνά δολοφονούν τα θύματα τους γιατί γνωρίζουν ότι θα τους επιβληθεί η θανατική ποινή αν αποκαλυφθεί η πράξη τους, και επιλέγουν τη δολοφονία του θύματος ελπίζοντας ότι έτσι δεν θα αποκαλυφθούν.

Κατά την άποψη μου, ηθικός αυτουργός για όλα αυτά τα εγκλήματα και για τις ζωές των αθώων θυμάτων είναι το ιδιο το ισλάμ που δεν αφήνει περιθώριο για την ελεύθερη σεξουαλική έκφραση και επιλογή, αλλά αντιθέτως τα τιμωρεί βάναυσα και μάλιστα με την εσχάτη των ποινών.

Τέλος, έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς και την εξέλιξη της σχετικής διαμάχης στον χριστιανισμό, και ιδιαίτερα στην καθολική εκκλησία όπου πολλοί τάσσονται πλέον υπερ της χειροτονίας των ομοφυλόφιλων, με το σκεπτικό ότι η απελεύθερωση θα μειώσει - αν δεν εξαφανίσει - τα σκάνδαλα που κάθε τόσο αποκαλύπτονται, με τελευταίο εκείνο στις ΗΠΑ όπου δεκάδες ιερείς αποπλανούσαν και βίαζαν για χρόνια τα αγόρια στο κατηχητικό..

 
At 27/5/07 1:44 μ.μ., Blogger passer-by said...

Επιμένω οτι το θέμα είναι κοινωνικό κι ότι η κάθε κοινωνία υιοθετεί τη θρησκεία που τη βολεύει ή τη "διορθώνει" με ατέλειωτα διατάγματα.
Η κοινωνία απορρίπτει, απομονώνει ή καταδικάζει και μετά ελαφραίνει τις τύψεις τις φορτώνοντάς τις σε κάποιον από το υπερπέραν.

 
At 28/5/07 11:42 π.μ., Blogger Πάνος said...

Τι τραβάνε κι αυτοί οι Μαροκινοί ομοφυλόφιλοι - ειδικά αυτοί που γράφουν στη Λιμπερσασιόν και κυκλοφορούν εις τας Ευρώπας, αλλά οι μανάδες τους (εκεί στο Μαρόκο) δεν τους καταλαβαίνουν...

 
At 28/5/07 11:50 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Απ'ό,τι κατάλαβα, κανείς σας δεν τον γνωρίζει τον μάγκα. Ούτε εγώ βέβαια τον ήξερα. Αλλά το κείμενό του μου φάνηκε σπαρακτικό.

 
At 28/5/07 11:56 π.μ., Blogger passer-by said...

@Πάνος

Από αυτήν την άποψη, μάλλον η μάνα είναι σε χειρότερη θέση.
Και πονάει (σαν μάνα) και δεν κατανοεί γιατί (σαν άνθρωπος οπυ πληρώνει την επιλογή κάποιου άλλου).

@Μ. Μητσός

Κάθε πρωτοβουλία και κάθε τι που μας βγάζει από τη μακαριότητα της συνήθειας είναι πράγματα σπαρακτικά. Σημασία έχει το πως τα χειριζόμαστε από κει και πέρα.

 
At 28/5/07 9:21 μ.μ., Blogger tifoeus said...

@ Πάνος
νομίζω πως το σχόλιό σου είναι άκαιρο

@ Μ Μητσός
δεν θα πω ότι μου άρεσε αυτό το άρθρο, θα πω ότι μου αρέσει αυτό το blog

 
At 30/5/07 1:21 π.μ., Blogger Πάνος said...

tifoeus,

μπορεί να κάνω λάθος - αλλά όλο αυτό μου φαίνεται μελόδραμα κακής ποιότητας. Μπορεί στο Παρίσι ή την Αθήνα να φαίνεται σοβαρό, αλλά σ' εμάς τους επαρχιώτες φαντάζει κακόγουστο.

 
At 30/5/07 11:02 π.μ., Blogger tifoeus said...

Πάνος

περί γούστου δεν μπορώ να πω τίποτα γιατί είναι και υποκειμενικό και προσωπικό

περί ειρωνείας θα μπορούσα να πω πως είναι και έλλειψη μέτρου (όταν ειδικά δεν γνωρίζουμε κάτι) και δείγμα επαρχιωτισμού

και δεν δηλώνω πρωτευουσιάνος, συν-πρωτευουσιάνε (όλοι τελικά από κάποιο χωριό ήμαστε...)
την καλημέρα μου

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home