Πέμπτη, Φεβρουαρίου 15, 2007

Αρκεί να ξέρει να ακούει



«Κάνουμε το σχολείο που θέλουμε. Εξαρτιόμαστε μονάχα από τον εαυτό μας. Είναι καταπληκτικό». Έινε Λίινανκι, δασκάλα του Δημοτικού στο Αράμπια, ένα από τα 200 σχολεία του Ελσίνκι.

Είναι εννιά το πρωί και η Λίινανκι μαζί με τους άλλους δασκάλους του σχολείου πίνουν καφέ, διαβάζουν εφημερίδες και κουβεντιάζουν τα σχέδια της ημέρας. Κτυπά το κουδούνι και μπαίνουν στις τάξεις, που έχουν το πολύ 16 μαθητές η καθεμιά. Η δημοσιογράφος της Ελ Παΐς θα μπει σε μια τάξη 15χρονων και 16χρονων και θα παρακολουθήσει ένα μάθημα Σουηδικών, που είναι μία από τις επίσημες γλώσσες και τη μιλά το 6% του πληθυσμού. Στη μέση του μαθήματος, ένας από τους μαθητές σηκώνεται όρθιος και λέει ότι βαρέθηκε. «Δεν μ' αρέσει το μάθημα Σουηδικών, γιατί είναι υποχρεωτικό», διαμαρτύρεται. «Σε συγχαίρω γιατί είσαι ειλικρινής», του απαντά η δασκάλα.

Ποιο είναι το μυστικό αυτής της χώρας, που λατρεύει τους δασκάλους της, που δεν ενδιαφέρεται τόσο να έχει υψηλό ποσοστό επιτυχιών όσο χαμηλό ποσοστό αποτυχιών και που την τελευταία δεκαετία καταλαμβάνει σταθερά την πρώτη θέση στις εκθέσεις του ΟΟΣΑ για την ποιότητα της εκπαίδευσης; Με ποιον τρόπο η εκπαίδευση στη χώρα αυτή έγινε ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η κοινωνία; «Η Φινλανδία ήταν η πρώτη χώρα στην Ευρώπη, και η δεύτερη στον κόσμο, που επέτρεψε την ψήφο των γυναικών», απαντά ο Γιάρι Γιόκινεν, που εκπροσωπεί τη χώρα του στην Ευρωπαϊκή Ένωση. «Και για τις γυναίκες ήταν ανέκαθεν ξεκάθαρο ότι τα παιδιά τους θα τα πάνε καλύτερα στη ζωή αν μελετήσουν». Ένας άλλος καταλυτικός παράγων ήταν η ανάγκη της Φινλανδίας να απαλλαγεί από τη σουηδική και ρωσική κυριαρχία. Για να το επιτύχει, έδωσε έμφαση στην εκπαίδευση και την εκμάθηση της φινλανδικής ως εργαλείου για την πολιτιστική απελευθέρωση. Τότε δημιουργήθηκαν και τα δημόσια σχολεία, που αντιστοιχούν σήμερα στο 90% του συνόλου.

Στις 10.45 κτυπά το κουδούνι για το διάλειμμα. Το κολατσιό είναι δωρεάν και η διευθύντρια, η Κάισου Κέρκεϊνεν, τρώει στην καντίνα μαζί με τους δασκάλους και τους μαθητές. «Σε αυτό το σχολείο κάνουν κουμάντο οι δάσκαλοι», λέει. «Αυτοί αποφασίζουν πού θα ξοδέψουμε τα χρήματά μας, αυτοί επεξεργάζονται το πρόγραμμα, πηγαίνουν εκδρομή όποτε θέλουν και επιλέγουν ορισμένα από τα βιβλία». Άλλοι ψαρεύουν στον πάγο κατά τη διάρκεια του μαθήματος Φυσικής Ιστορίας, άλλοι επισκέπτονται το μουσείο για το μάθημα Ιστορίας. Η απουσία κατευθυντήριων γραμμών από το υπουργείο τούς κάνει πιο δημιουργικούς. «Ο δάσκαλος δεν χρειάζεται να ξέρει πολλά», σημειώνει η Μάτι Μέρι, καθηγήτρια της Παιδαγωγικής Σχολής του Ελσίνκι. «Πρέπει να ξέρει να ακούει. Πολλές φορές, είναι πιο σημαντικό να ακούς τον μαθητή και να μοιράζεσαι μαζί του τη γνώση. Στη Φινλανδία υπάρχει αλληλοσεβασμός δασκάλων και μαθητών, ο οποίος δεν βασίζεται στην ιεραρχία αλλά στην ισότητα».

16 Comments:

At 15/2/07 5:33 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

" Ο δάσκαλος δεν χρειάζεται να ξέρει πολλά". Πόσο αλήθεια είναι αυτό! Βάζω στοίχημα πως όλοι αν κάτσουμε ν' αναλογιστούμε θα συμφωνήσουμε πως ο αγαπημένος μας δάσκαλος στο σχολείο ήταν αυτός που ξέφευγε από το αναλυτικό πρόγραμμα και μας μίλαγε για πράγματα "εξωσχολικά": ποίηση, λογοτεχνία, αρχαιολογία. Έχω γράψει στο μπλογκ μου για τον αγαπημένο μου καθηγητή που ήταν ιερέας και απόφοιτος του αρχαιολογικού που μας πήγαινε στο Αρχαιολογικό Μουσειο και στην Ακρόπολη για να μας κάνει μάθημα.

Υπάρχει και κάτι άλλο που θα θελα να παρατηρήσω. Ταξιδεύοντας ανακάλυψα πως ένα από τα μεγαλύτερα παραμύθια που διηγούμαστε στη Μεσόγειο σχετικά με τους Βόρειοευρωπαίους είναι τα της δήθεν ψυχρότητάς τους σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο. Όσο βορειότερα ταξίδεψα, τόσο θερμότερους ανθρώπους βρήκα, ανυπόκριτους ( αντίθετα από εμάς τους Μεσογειακούς που είμαστε σκέτα θέατρα), άμεσους ακομπλεξάριστους, ερωτικότατους.

Ίσως έχει να κάνει με τη θέση των γυναικών σε αυτές τις κοινωνίες ( κάτι που υπονοεί και το άρθρο) και με το ότι ο μάτσο σεξισμός που έχει αρχίζει να με αηδιάζει έτσι πως κατακλύζει και τα μπλογκ-- είναι άγνωστη λέξη.

 
At 15/2/07 5:55 μ.μ., Blogger absolute_beginner said...

Συμφωνώ απόλυτα με τις παραφράφους του Αθήναιου περί βορείων, εκτός από την τελευταία πρόταση.

Αν και όντως ο μάτσο σεξισμός είναι άγνωστος εκεί πάνω με την "θεσμική" έννοια που έχει στις μεσογειακές κοινωνίες, εντούτοις η πολιτισμική εξάρτηση των χωρών αυτών από το MTV culture, και τα ολοένα ποιο σεξιστικά πρότυπα συμπεριφοράς που αναπαράγονται από τα σύγχρονα cultural industries, επηρεάζουν ολένα και περισσότερο τις συμπεριφορές εκεί.

Επίσης υπάρχουν υψηλά (μη καταγεγραμμένα) ποσοστά οικογενειακής βίας, άμεση απόρροια της υψηλής κατανάλωσης αλκοόλ, αν και φυσικά πόρρω απέχει η κατάσταση από την κόλαση που ζουν χιλιάδες γυναίκες-παιδιά σε χώρες με "υψηλό οικογενειακό bonding" (εδώ [πικρο]γελάνε) λ.χ. Ελλάδα.

Κατά τα άλλα συμφωνώ, όπως προείπα, με την προσέγγιση του Αθήναιου, κυρίως για την υποτιθέμενη "ζεστασιά", τον "ανθρώπινο χαρακτήρα" και την "ανυποκρισία" των μεσογειακών κοινωνιών (εδώ [ξανα]γελάνε...)

 
At 15/2/07 6:57 μ.μ., Blogger Kostas said...

Διαφωφώ. Ο δάσκαλος πρέπει να ξέρει πολλά, τόσο σχετικά με το γνωστικό αντικείμενο, όσο γενικές γνώσεις και κυρίως χειρισμό - ψυχολογία του νέου. Θα αποτελέσει πιθανό πρότυπο και δεν μπορεί να δείχνει φερόμενος απο τον άνεμο. Και τι είδους εκπαίδευση μιάς χώρας , αν ο καθείς διδάσκων ακολουθούσε το δικό του πρόγραμμα , εφάρμοζε τις δικές του αντιλήψεις; ΕΠικίνδυνα - καμμιά φορά - πράγματα. Πιστεύω ότι ο διδάσκων , ακόμη και μέσα απο τους περιορισμούς ενός "σφικτού" ανελαστικού υποχρεωτικού προγράμματος, μπορεί να βρεί τρόπους να καταστεί οφέλιμος, αν σέβεται το επάγγελμά του, τους μαθητές και το κοινωνικό σύνολο που ζεί. Αλλά - αν είστε γονείς- πόσες φορές ο δάσκαλος σας απασχόλησε για την κοινωνική συμπεριφορά του παιδιού σας κατά το διάλειμμα; Πόσες φορες επεδίωξε συνεργασία στη πράξη με τον γονέα; Ποιός διδάσκων ανδιαφέρεται ουσιαστικά για τα μη μαθησιακά προβλήματα του παιδιού σας;
Πιστεύω ότι η παιδεία πάσχει από τους ίδιους παιδαγωγούς, που έθεσαν τον εαυτό τους στη κατηγορία του Δημοσίου Υπαλλήλου αλλά αρνούνται ακόμη και αυτή την ιδιότητά τους, αρκούμενοι στη συνεχή διεκδίκηση δικαιωμάτων , χωρίς να έχουν την δυνατότητα να αντισταθμίσουν την προσφορά τους. Ας πάνε στην ιδιωτική εκπαίδευση αν νομίζουν οτι ασφυκτιούν στο Δημόσιο

 
At 15/2/07 7:26 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Ανυπομονώ να δω να εφαρμόζεται το Φιλανδικό εκπαιδευτικό μοντέλο στο Μπουρνάζι, στο Περιστέρι και τον Εύοσμο.

 
At 15/2/07 7:38 μ.μ., Blogger passer-by said...

Κάποτε δίδασκα.
Όσες φορές απασχόλησα γονιό για θέματα συμπεριφοράς και εξωσχολικών ενδιαφερόντων, μόνο που δε μ'έβρισε.
Όσες φορές απασχόλησα γονιό για γνωστικά θέματα, μόνο που δε μ' έβρισε. Γνώρισα ελάχιστους γονείς ακομπλεξάριστους και υπεύθυνους, που με άκουγαν ακόμα κι όταν διαφωνούσαν μαζί μου και το συζητούσαμε και βρίσκαμε μια μέση λύση για το παιδί.

Την επόμενη φορά θα φταίω να γίνω χειρότερη κι από αυτό που λέμε "δημόσιος υπάλληλος";

Για την διεύθυνση δεν έχω κάτι να πω, γιατί συνάντησα και λαμπρούς ανθρώπους και λαμπρά τομάρια. Το ίδιο ισχύει και για συναδέλφους.

Η χειρότερη εμπειρία ήταν με τους διδάσκοντες που δεν διάβαζαν ποτέ, γιατί τα ήξεραν όλα και τα θυμόντουσαν όλα και δεν είχαν ποτέ να μάθουν κάτι καινούριο, ούτε να βρουν καινούριο τρόπο να το παρουσιάσουν και δούλευαν με τις σημειώσεις της πρώτης φοράς που δίδαξαν το βιβλίο της τάξης.

 
At 15/2/07 8:13 μ.μ., Blogger mar said...

εδώ πάλι κάποιοι πέφτουν να φάνε τις σάρκες του καθηγητή που προτείνει στους μαθητές του κάτι τόσο εξωτικό όσο το...εξωσχολικό βιβλίο.
και πιστέψτε με, εμένα που λόγω επαγγέλματος επισκέφτομαι πολλά σπίτια καθημερινά, οι βιβλιοθήκες, τα βιβλία, οι σελιδοδείκτες είναι εξωτικό φρούτο για την πλειψηφία των 14χρονων.

 
At 15/2/07 8:13 μ.μ., Blogger mar said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 15/2/07 8:19 μ.μ., Blogger DeMasame Re said...

Πάνο, κανένα πρόβλημα. Έτσι όπως πάει η κατάσταση στα πανεπιστήμια, στα οποία μπαίνουν παιδιά από λύκεια-εξεταστικά, και τελειώνουν εν μέσω πολέμου και καταλήψεων, με καθηγητές αδιάφορους ή ανήμπορους πρέπει να βγάζουμε πολλούς δασκάλους που δεν ξέρουν πολλά …

Tο λέω πικρά αυτό … Το λέει καλύτερα και η passer-by …

 
At 15/2/07 10:17 μ.μ., Blogger gb winzip said...

Aθήναιε τα λές καλά άλλη μία φορά.
Δεν θα διαφωνείς όπως και πολλοί άλλοι με τον διαχωρισμό κλειδί
υποχρεωτικής και εθελοντικής μάθησης.
Διάκριση κλειδί την οποία στόύς έλληνες επιβάλλουν κάποι βόρειοι, όχι όσο οι Φινλανδοί.

 
At 16/2/07 1:19 π.μ., Blogger ioannisk said...

Καλησπέρα
Στο προηγούμενο post σας αναφέρατε την "έρευνα" των Νέων στα "δημοφιλέστερα ελληνικά μπλογκς". Ας το συνδέσω με την παιδεία.

Ποια είναι η πηγή του άρθρου; δεν την αναφέρει. Reference είναι από τα πράγματα που μαθαίνει κάποιος στην "παιδεία" του. Το μόνο κριτίριο είναι τα links κάτι που δεν στέκει μιας και όλα τα links για την Google δεν έχουν την ίδια βαρύτητα. Ένα Link από ένα top site δίνει πολύ περισσότερους ψήφους από το Blog μου μιας και το δεύτερο είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Περισσότερα στοιχεία: www.google.com

Στα 5 "δημοφιλέστερα", λείπει το νούμερο 1..., υπάρχει και κάποιας που ανήκει στην άκρα-δεξιά και έχει ανεβάσει διάφορα post που στην Φινλανδία θα γινόταν σάλος (στην Γαλλία σίγουρα που ξέρω τι γίνεται). Για να συμφωνήσω μαζί σας "Διόλου απίθανο που" ... "είναι μέσα στα 5 (πραγματικά) δημοφιλέστερα ελληνικά μπλογκς που θα αποκαλύψουν αύριο τα ΝΕΑ!" μήπως αυτό δεν δείχνει το τεράστιο έλλειμα στην παιδεία μας;

Υ.Γ. Αυτούς τους παραδέχομαι: Rural Indian children's photoblog

 
At 16/2/07 2:23 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

Πολλές και ενδιαφέρουσες απόψεις και φυσικά όλων μας οι αποψεις είναι ανεκδοτολογικές. Ας πούμε εγώ, μεγάλωσα σ'ενα περιβάλλον που πάρα πολλά πράγματα, ίσως τα περισσότερα, επιτρέπονταν εκτός απο ένα: να πας αδιάβαστος στο σχολείο. Δλδ από μικρός έκανα ό,τι μου κατέβαινε στο κεφάλι αλλά αν πήγαινα στο σχολείο αδιάβαστος γινόταν σοβαρός τσαμπουκάς γιατί βέβαια ελεγχόμουν και μάλιστα ασφυκτικά. Δεν θα σας πω ότι διάβαζα από το καλοκαίρι τα μαθήματα της επόμενης χρονιάς γιατί σύμφωνα με την κοσμοθεωρία των δικών μου όλοι οι εργαζόμενοι απολαμβάνουν ένα μήνα διακοπές, οι μαθητές δεν είχαν λόγο ν'απολαμβάνουν τρεις, οπότε τους άλλους δύο που τους χάριζε η κοινωνία, έπρεπε να εργάζονται διαβάζοντας για να αποδόσουν το χρέος τους προς το σύνολο. Όποιος δεν ήθελε να διαβάσει, η επιθυμία του γινόταν σεβαστή αλλά πήγαινε να δουλέψει κατακαλόκαιρο στα χωράφια... You are free to choose που έλεγε και ο Φρήντμαν και τα χωράφια το καλοκαίρι δεν έχουν καθόλου πλάκα.

Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο ήταν ένα διάλειμμα στο οποίο έμαθα να συνδικαλίζομαι και να μαγειρεύω, έπρεπε να βρεθώ στο Καίμπρητζ για να καταλάβω τί εστί Πανεπιστήμιο.

Θέλω να πω πως ό,τι έμαθα μέχρι τώρα το έμαθα μόνο σε περιβάλλον πλήρους ακαδημαϊκής ελευθερίας: στο σπίτι μου είχα πρόσβαση ελεύθερη σε όλα τα βιβλία. Κανείς δεν με ρώταγε τί διάβαζα όσο μ'εβλεπαν μ'ενα βιβλίο στο χέρι,δεν με ενοχλούσαν κιόλας, μόνον όταν δε διάβαζα είχα πρόβλημα. Αργότερα στο εξωτερικό, το ίδιο.

Έχω σχεδόν πειστεί πως κλειδί στη μάθηση είναι η ελευθερία και η ελεύθερη πρόσβαση στις πολλές και διαφορετικές πηγές γνώσεις.

Λέει ο Πάνος πως θέλει να δει το Φιλανδικό μοντέλο στον Εύοσμο. Μα στη Φιλανδία δεν έχει ΟΛΜΕ και δασκάλους όπους τους έχει περιγράψει ο Σαββόπουλος: " όλο πιτυρίδα, μούσι και τσαντάκι, ενημερωμένοι από τον Κακαουνάκη".

 
At 16/2/07 9:17 π.μ., Blogger gb winzip said...

Νομίζω εκείνο που έχει κάνει συμπαθείς και ταυτόχρονα αντιπαθείς, πρώτους αναλογικά σε Νόμπελ και με τους λιγότερους αναλφάβητους, ισχυρούς και διωγμένους, εμπόρους και εξόριστους, οφείλεται στην θρησκευτική υποχρέωση να διαβάζουν καί να μελετάνε όλο τό χρόνο εκτός από στις 15 Οκτ., μέρα γλεντιού και πανήγυρης σε κλειστό χώρο θαρώ! Αυτό το προνόμιο ίσως αποβαίνει αιτία μνησικακίας από μηχανισμούς που επιδιώκουν να κυβερνάνε την άγνοια τους με αμαθείς.
Αν ο χριστιανισμός δεν έπαιρνε μόνο τα καλά αλλά τολμούσε και με τα "απαγορευμένα" τώρα θάταν διαφορετική η ιστορία της ανθρωπότητας. Δεν θα καταστρεφόταν η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και οι πιστοί εκτός από την αγάπη στην εικόνα θα γνώριζαν και να διαβάζουν τα ιερά κείμενα τους. Σήμερα παρατηρούμε μία προσέγγιση σε αυτά που κάποτε είναι διαχωριστικές γραμμές. Ολοι ανταγωνίζονται εξίσου στην ανάγνωση, στή τέχνη, και η "Αλεξάνδρεια" δεν είναι το παρωχημένο κτίριο αλλά εδώ, δλδ πανταχού παρών.

 
At 16/2/07 11:24 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Το σπουδαίο που θαυμάζω στο φιλλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα, είναι οτι στους δασκάλους δίνονται τα μέσα να δουλέψουν - και οτι οι οικογένειες έχουν τα μέσα να ζήσουν!
Αυτή είναι η πρώτη προϋπόθεση για μια "οικονομία της γνώσης", το δρόμο για την οποία φωτίζει το φιλλανδικό πατάδειγμα.
Η δεύτερη προϋπόθεση, επισημαίνεται στο κείμενο, μιλώντας για τη χώρα αυτή: η εκπαίδευση γίνεται άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται όλη η κοινωνία, πράγμα που δεν μπορεί να υποστηριχθεί παρά μόνον άν η παιδεία ορίζεται ως κοινό αγαθό, και άρα δίδεται κατεξοχήν μέσω ενός ισχυρότατου δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος.

Τα υπόλοιπα, λίγο εμπνέουν, ή τουλάχιστο δεν προκαλούν το θαυμασμό. Το "φιλλανδικό σύστημα" έχει κι αυτό τις ανεπάρκειές του: όταν η κ.Μέρυ ισχυρίζεται οτι "ο δάσκαλος δε χρειάζεται να ξέρει πολλά", έχει προφανώς υπόψη της μια εκπαίδευση οργανωμένη γύρω από το στόχο της ελαχιστοποίησης της αποτυχίας. Εγώ πάλι πιστεύω οτι μόνο αν ο δάσκαλος είναι βαθύτατος γνώστης της ύλης που διδάσκει, μπορεί να τη μεταδώσει στα παιδιά με τρόπο ώστε να δομεί ταυτόχρονα το μηχανισμό συγκρότησης της σκέψης τους, το ελεύθερο και κριτικό πνεύμα, να αναπτύσσει τα μέσα έκφρασης και να καλλιεργεί την όρεξη για περισσότερη γνώση.
Ν'ακούς το μαθητή είναι σημαντικό - αλλά αποκτά παιδαγωγικό νόημα μόνον όταν ο δάσκαλος ξέρει άριστα πολλά, απίστευτα πολλά, και ακούει για να απαντήσει, να κατευθύνει τη σκέψη και τη συζήτηση, να δώσει το κατάλληλο παράδειγμα. Η "ισότιμη" σχέση δασκάλου και μαθητή μού προκαλεί κατάθλιψη - παραπέμπει στο μονοπώλιο της μετριότητας, και βεβαίως σε μια κοινωνία που την παίζουν στα δάχτυλα οι ελίτ που δεν θα υπαχθούν σ'αυτό το παράδειγμα!

 
At 16/2/07 4:06 μ.μ., Blogger gb winzip said...

@μαύρο πρ,"πιστεύω οτι μόνο αν ο δάσκαλος είναι βαθύτατος γνώστης της ύλης που διδάσκει,μπορεί να τη μεταδώσει στα παιδιά με τρόπο ώστε να δομεί ταυτόχρονα το μηχανισμό συγκρότησης της σκέψης τους, το ελεύθερο και κριτικό πνεύμα"

Αν έχεις δίκηο τότε δεν έχει δίκηο όποιος νομίζει ότι στη διαδικασία μάθησης μαθαίνουν ΔΥΟ, ο μαθητής καί ο δάσκαλος.

 
At 16/2/07 5:12 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

@gb winzip: όλοι μαθαίνουμε από τα πάντα, αλλά όχι τα ίδια πράγματα. Ο δάσκαλος μαθαίνει από το μαθητή πώς να διδάσκει καλύτερα, και μέσω αυτού μπορεί να εμβαθύνει ακόμα πιό πολύ στη γνώση που κατέχει.
Δε μαθαίνει, ας πούμε, την προπαίδεια!
Εξακολουθώ να πιστεύω οτι η ισοπεδωτική θεώρηση της σχέσης δασκάλου-μαθητή ως συμμετρικής (αντί για αμφίδρομης) είναι απλώς ένα σκοταδιστικό ιδεολόγημα.

 
At 17/2/07 11:53 π.μ., Blogger gb winzip said...

@Μαύρο πρόβατο.

Υπονοείς μάλλον πώς ο "δάσκαλος" πρέπει να διατηρεί την εικόνα της αυθεντίας.

Ο δάσκαλος όταν διδάσκει μαθαίνει πώς να διδάσκεται και εφόσον το μάθει αυτό, μαθαίνει και να διδάσκει.

Διότι δεν υπάρχει ΎΛΗ όπως λές
" μόνο αν ο δάσκαλος είναι βαθύτατος γνώστης της ύλης που διδάσκει,"
Υπάρχει Μέθοδος-Τρόπος, η θάλασσα μπορεί να είναι γεμάτη από ψάρια αλλά θέλει τρόπο να ψαρεύεις.
Αν ο δάσκαλος ώς αυθεντία, όπως στην εθελοντική και υποχρεωτική
εκπαίδευση επικρατεί μου μαθαίνει ότι στα ελληνικά βουνά βρίθουν αγριογούρουνα δεν μου μαθαίνει να μαθαίνω και άρα αυτό όταν δεν το διδάσκεται δεν μαθαίνει τίποτε και τότε στρίβειν δια του άγονου συνδικαλισμού και της τηλεοπτικής και έντυπης αναμετάδοσης στην οποία έχουμε παραχωρήσει οι πλείστοι την αρμοδιότητα της διδασκαλίας.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home