Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007

Φόβος, άγχος, αδιαφορία



Τρεις άνθρωποι αφαίρεσαν τη ζωή τους τα δύο τελευταία χρόνια στην έδρα της Ρενώ. Άλλος ένας αποπειράθηκε να το κάνει. Φταίει η μεγάλη πίεση της εργασίας; Η έλλειψη αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων;

Η σκηνή που εκτυλίχθηκε στις 20 του περασμένου Οκτωβρίου στο εργοστάσιο της Ρενώ έξω από το Παρίσι, όπου εργάζονται 12.000 άνθρωποι, ήταν ιδιαίτερα άγρια. Ένας 39χρονος μηχανικός έπεσε από τον 5ο όροφο του κεντρικού κτιρίου, που ονομάζεται «κυψέλη» επειδή εκεί στεγάζονται τα γραφεία όπου γίνονται οι μελέτες για τα καινούργια μοντέλα. Η αυτοκτονία έγινε στις 10 το πρωί, μπροστά σε δεκάδες μάρτυρες. Μετά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν, η διεύθυνση του εργοστασίου αποφάσισε να οργανώσει μια ημερίδα δράσης κατά του στρες ώστε να διαπιστώνονται εγκαίρως οι επικίνδυνες καταστάσεις και να αποτρέπεται το χειρότερο. Η ημερίδα έγινε στις 23 Ιανουαρίου. Την επομένη, βρέθηκε το πτώμα ενός 44χρονου τεχνικού που εργαζόταν στην ομάδα μελέτης για το νέο Twingo. Είχε αφαιρέσει τη ζωή του δύο μέρες νωρίτερα, ήταν ο τέταρτος που προέβαινε στο απονενοημένο διάβημα μέσα σε δύο χρόνια.

Στις 30 Ιανουαρίου, 800 εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν στον τόπο της τελευταίας αυτοκτονίας και τήρησαν ενός λεπτού σιγή. Η διεύθυνση θεωρεί ότι κάθε αυτοκτονία αποτελεί μεμονωμένο γεγονός και αναζητεί εξηγήσεις σε ψυχολογικό επίπεδο. Όσο για τα συνδικάτα, είναι μοιρασμένα. Τα μισά αποφεύγουν να συνδέσουν τις αυτοκτονίες με το κλίμα στο εργοστάσιο, τα άλλα μισά τις αποδίδουν μεταξύ άλλων στην αφόρητη πίεση που προκαλούν ο ανταγωνισμός και οι ετήσιες συνεντεύξεις. «Στη Ρενώ δεν αξιολογούν τη δουλειά, αλλά τα άτομα», λέει ο Φιλίπ Νοέλ, από το συνδικάτο CGT. «Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι έχουν προβλήματα στον ύπνο, παθαίνουν κατάθλιψη, παίρνουν ηρεμιστικά».

Το φαινόμενο των αυτοκτονιών στους χώρους εργασίας είναι μάλλον καινούργιο. Μέχρι πρόσφατα περιοριζόταν στον αγροτικό κόσμο, σε ανθρώπους που δυσκολεύονταν να προσαρμοστούν στους νέους κανόνες της εργασίας. Τα πέντε ή έξι τελευταία χρόνια, όμως, στη Γαλλία αυτοκτονούν 300 με 400 εργαζόμενοι τον χρόνο. Σύμφωνα με τον ψυχίατρο Κριστόφ Ντεζούρ, ο βασικός λόγος είναι η βαθύτατη υποβάθμιση της «κοινής ζωής». Ο κοινωνικός ιστός που διαμόρφωνε ανέκαθεν τον κόσμο της εργασίας μέσα από την αλληλοβοήθεια διαλύεται. Οι αδικίες, η αυθαιρεσία, η καταπίεση υπήρχαν πάντα. Αυτό που αλλάζει ­ λέει ο Ντεζούρ στη Μοντ ­ είναι ότι οι εργαζόμενοι βρίσκονται όλο και πιο μόνοι μπροστά σ' αυτή την αυθαιρεσία και τον πόνο που τους προκαλεί. Κάποτε, όταν ένας εργαζόμενος αντιμετώπιζε προβλήματα, οι συνάδελφοί του δεν τον άφηναν να πέσει. Τώρα αυτή η αλληλεγγύη παρατηρείται όλο και σπανιότερα. Να είναι ο φόβος; Το άγχος; Η αδιαφορία; Όλα μαζί; Αν όμως δεν υπάρξει αντίδραση, δεν θα υπάρξει και λύση. Όταν σκουπίζεις το αίμα και συνεχίζεις, απλώς προετοιμάζεις την επόμενη σκηνή του δράματος.

16 Comments:

At 13/2/07 1:37 μ.μ., Blogger Dimitris Stefosis said...

Είναι, τουλάχιστον, εξοργιστικό και ένδειξη υστερόβουλης μυωπικής ανιστορικότητας και αποτέλεσμα κανιβαλιστικής κοινωνικής αναλγησίας στη χώρα του Émile Durkheim, ο οποίος δημοσίευσε το κλασικό βιβλίο "Le suicide. Étude de sociologie" το 1897! (sic) η διεύθυνση της Renault και ορισμένων συνδικάτων να καμώνονται ότι δεν αντιλαμβάνονται τα πραγματικά αίτια του φαινομένου...
Πέραν του ανθρωπιστικού θέματος, τίθεται και το γενικότερο ερώτημα: ποιο το μέλλον της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης (των μπλε και λευκών κολλάρων) σ' έναν κόσμο, όπου στην Κίνα και την Ινδία τα αγαθά παράγονται με το υποτριπλάσιο κόστος απ' ότι στη "γηραιά" ήπειρο;

 
At 13/2/07 3:17 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Η γνώμη που θα εκφέρω είναι εξ ορισμού επιπόλαια γιατί δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω επακριβή στοιχεία. Όμως η αυτοκτονία είναι μια πράξη που συνδέεται κατ'εξοχήν με την κατάθλιψη σε προχωρημένη μορφή. Ένας ψυχικά υγιής άνθρωπος, δεν αυτοκτονεί τόσο εύκολα όσο στρες και να δεχτεί αλλιώς η αυτοχειρία θα ήταν μια καθημερινή και συνηθισμένη υπόθεση.

Θέλω να πω πως μέσα σε μια τόσο μεγάλη εταιρεία όπως είναι η Ρενώ δεν είναι περίεργο να υπάρχουν περισσότεροι από ένας καταθλιπτικοί. Η κατάθλιψη δεν είναι ασθένεια που διακρίνεται από τους άλλους "δια γυμνού" οφθαλμού αφού δεν δείχνεις στεναχωρημένος γιατί όταν είσαι σε καταθλιπτική φάση, δεν είσαι σε θέση να νιώσεις τίποτε. Ούτε χαρά, ούτε στεναχώρια. Αυτό που σε φέρνει σε απόγνωση είναι η συναίσθηση αυτής ακριβώς της κατάστασης του συναισθηματικού ακρωτηριασμού που σε παραλύει και σου δημιουργεί μια αφόρητη ψυχική οδύνη.

Λογικά λοιπόν, στη Ρενώ θα εργάζεται παραπάνω απο ένας καταθλιπτικός. Η αυτοκτονία κάποιου, δεν θέλει και πολύ για να "εμπνεύσει" κάποιον άλλον που βρίσκεται στην ίδια κατάσταση. Εξάλλου η σκέψη της αυτοκτονίας είναι διαρκής στα προχωρημένα στάδια.

Δεν ξέρω τί είναι αυτό που λειτουργεί τόσο διαβρωτικά στον ανθρώπινο ψυχισμό. Εδώ δεν ξέρουν αυτοί που μελετούν τη νόσο εδώ και χρόνια θα ξέρω εγώ σίγουρα όμως, κάποιοι έχουν την προδιάθεση να "στραβώνουν" πιο εύκολα από τους άλλους ειδικά όταν κάποια όνειρα καταρρέουν ή όταν αισθάνονται πολύ βαριά την αποξένωση. Το έχω πει πολλές φορές. Ενώ η κοινωνία μας είναι μοναχική, η μοναξιά καταδικάζεται από παντού ως διαστροφή.

Υπάρχουν όλα αυτά τα παραμύθια για τις τέλειες σχέσεις, τις αιώνιες φιλίες, τις ψυχές που ενώνονται σε μία, την απαίτηση για υπέρβαση του εγώ για χατήρι των άλλων κι όμως μου φαίνεται πιο πραγματική η σκέψη πως σε αυτή τη ζωή μόνοι μας γεννιόμαστε, μόνοι μας ζούμε, μόνοι μας πεθαίνουμε και δεν βρίσκω τίποτε το τραγικό σε αυτό.

 
At 13/2/07 3:57 μ.μ., Blogger rockerblogger said...

Αν ήμουν Φιλελεύθερος θα συμφωνούσα αμέσως με την άποψη του Αθήναιου, και θα πρόσθετα μάλιστα, Μιχάλη, ότι βγάζεις αυθαίρετα συμπεράσματα αφού 4/12000 εργαζόμενους δεν είναι αξιόπιστο στατιστικό δείγμα, και ότι το σημερινό σου άρθρο καταφέρεται αδικαιολόγητα ενάντια στην οικονομία της αγοράς και διασύρει μια μεγάλη αυτοκινητοβιομηχανία που θα μπορούσε να σε μηνύσει κιόλας για συκοφαντική δυσφήμιση..

Αν ήμουν Φιλελεύθερος βέβαια!

Ως γνήσιο τέκνο της ροκ δημοκρατικής αριστεράς όμως, θεωρώ ότι το άρθρο σου δεν φτάνει μέχρι εκεί που θα επιθυμούσα εγώ! Να έγραφες δηλαδή ότι οι μεγάλες βιομηχανίες με τους χιλιάδες υπαλλήλους οφείλουν να φροντίζουν ΚΑΙ για την ψυχική υγεία των εργαζομένων, αντί να τους περνούν από το αγχοτικό ετήσιο τεστ ικανότητας, και οφείλουν να προσλαμβάνουν ψυχολόγους για την παρακολούθηση όσων υπαλλήλων έχουν ανάγκη από στήριξη για οποιοδήποτε λόγο, έστω κι αν η κατάθλιψη τους δεν οφείλεται αποκλειστικά στην ανασφάλεια και στη δουλεία της έμμισθης εργασίας.

Αλλά εγώ είμαι της ροκ δημοκρατικής αριστεράς:)

 
At 13/2/07 4:30 μ.μ., Blogger Dimitris Stefosis said...

Αθήναιε,
εάν δεν (παρα)δεχόσασταν ο ίδιος την επιπολαιότητα της προσέγγισής σας θα είχα πάρα πολλές αφορμές να "κατακεραυνώσω" μετά λόγου γνώσεως (έχοντας σπουδάσει και ψυχολογία και κοινωνιολογία...) την προσέγγισή σας...
Για να μετριασθεί, όμως, η επιπολαιότητα, ας δεχθούμε ότι η κατάθλιψη αφενός οφείλεται σε σαφή και συγκεκριμένα κοινωνικά αίτια και ότι αφετέρου δεν οδηγούνται όλοι οι καταθλιπτικοί στην αυτοκτονία!

 
At 13/2/07 5:45 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

H κατάθλιψη είναι γνωστικό αντικείμενο της ψυχιατρικής και όχι της ψυχολογίας πολλώ μάλλον δε, της κοινωνιολογίας.

Ξαναδιάβασα το σχόλιό μου και δεν είδα να αναφέρω πουθενά ότι όλοι οι καταθλιπτικοί αυτοκτονούν. Αλλά επειδή τυχαίνει να γνωρίζω το αντικείμενο εξαιρετικά καλά δεν θα με πείραζε να μάθω περισσότερα οπότε να αισθανθείτε άνετα να με διορθώσετε σε ό,τι νομίζετε.

Μόνο να έχετε υπόψη σας ότι μιλάτε με κάποιον που γνωρίζει εξαιρετικά καλά το ζήτημα, όπως μπορούν να σας διαβεβαιώσουν όσοι διαβάζουν το μπλογκ μου εδώ και καιρό. :-)

 
At 13/2/07 7:13 μ.μ., Blogger passer-by said...

Νομίζω ότι έπαιξαν κι άλλα πράγματα το ρόλο τους στο να αυτοκτονήσουν αυτοι οι άνθρωποι και οτι η κατάσταση στην εταιρία ήταν μια σπρωξιά προς την τελική αποφαση. Αλλά μην υποτιμάτε το ρόλο του στρες και το ποια θα ηταν η τυχη τους αν αποφάσιζαν να παραιτηθουν, για παραδειγμα. Δεν ανέχουν ολοι το ίδιο (ουτε ψυχικα ουτε σωματικα)και δεν εχουν ολοι τα ιδια στηριγματα

@dimitris stefosis

Έχω ακούσει πολλά για την κατάθλιψη αλλά το ότι οφείλεται σε συγκεκριμένα και σαφή κοινωνικά αίτια δεν το ήξερα.
Μπορείτε να εμβαθύνετε;

 
At 13/2/07 7:35 μ.μ., Blogger rockerblogger said...

Περίμενα να απαντήσει πρώτα ο Αθήναιος, για να μην χρεωθώ τον άχαρο ρόλο του αυτόκλητου συνήγορου (ναι, του Αθήναιου:)

Για άνθρωπο που σπούδασε ψυχολογία θα περίμενα μια πιο.. ήπια ψυχολογική απάντηση σε κάποιον που δηλώνει σεμνά ότι εκφράζει μια γνώμη χωρίς να κατέχει επιστημονικά το αντικείμενο. Αλλιώς του δημιουργούμε ψυχολογικό πρόβλημα βρε Δημήτρη:)

Και συμφωνώ απόλυτα με τον Αθήναιο ότι η κατάθλιψη είναι γνωστικό αντικείμενο της ψυχιατρικής και όχι της ψυχολογίας πολλώ μάλλον δε, της κοινωνιολογίας.

Συνεπώς έχω την ιδια απορία με τον passer-by.

Επιπόλαιο το σχόλιο μου, ίσως, αλλά ούτε εγώ γνωρίζω το αντικείμενο. Εγώ ροκ σπούδασα:)

 
At 13/2/07 7:44 μ.μ., Blogger zoi20 said...

Η κολλητή μου πάντως, που είναι ψυχίατρος, είπε ότι η κατάθλιψη επηρεάζεται από κοινωνικούς παράγοντες, σε αντίθεση με τη σχιζοφρένεια κλπ.
Οπότε προφανώς κάπου φταίει κ η Ρενώ κ κυρίως η κακιά του η μοίρα που τον έκανε εργάτη κ όχι διευθυντή της.

 
At 13/2/07 8:44 μ.μ., Blogger passer-by said...

Να το ρίξω το επίπεδο; Να το ρίξω. Δεν αυτοκτόνησαν, καλέ, τους καθάρισαν για τα σχέδια του καινούριου Τουίνγκο! :Ρ

 
At 13/2/07 10:27 μ.μ., Blogger Dimitris said...

Αντί περαιτέρω σχολίων και για να μην εμπλακούμε σε μια ανούσια συζήτηση επί θεμάτων, τα οποία από δεκαετίες έχει λύσει η επιστήμη και τα οποία διδάσκονται στους πρωτοετείς φοιτητές, παραπέμπω (και πάλι...) στην κλασικότερη (από το 1897 δημοσιευμένη!) μελέτη για το θέμα, την οποία ανέφερα στο πρώτο σχόλιό μου...
Προσωπικά θεωρώ πολύ πιο ενδιαφέρον το δεύτερο θέμα, το οποίο έθιξα με το πρώτο σχόλιό μου και το οποίο (απ' όσο μπορώ να αντιληφθώ) είναι και το ουσιαστικότερο στο αρχικό κείμενο... Ποιος ο ρόλος της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης (των μπλε και λευκών κολλάρων, επαναλαμβάνω) στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο κόσμο;

 
At 13/2/07 10:52 μ.μ., Blogger Anastasia Konstantakatou said...

Μένω έκπληκτη στη θέα της έκτασης που έχουν λάβει οι αναλύσεις και οι φιλολογίες για την (επιστημονική και εμπειρική) τεκμηρίωση της ενδεχόμενης συσχέτισης κατάθλιψης και αυτοκτονίας τη στιγμή που η φυγόκεντρος δύναμη του άρθρου αυτού είναι το εργασιακό περιβάλλον στη Γαλλία.

Πεμπτουσία της συζήτησης είναι η μεταμόρφωση/μετάλλαξη/"προσαρμοστικότητα" της παραγωγικής τάξης όπως επισημαίνει ο Δημήτρης εύστοχα ορίζοντας παράλληλα τις συντεταγμένες της κοινωνικής και οικονομικής μας πραγματικότητας.

Τη Γαλλία των 35 ωρών τη βλέπει η Αμερική των υπερδιπλασίων και γελά, αφενός για τη "παροιμιώδη τεμπελιά" αφετέρου για την "αφέλεια" της: τα εταιρικά parties, τα σαβ/κα στο Βερμοντ για σκι και στη Μαϊάμι για μπάνια συνεισφέρουν καταλυτικά έτσι ώστε να αποφευχθεί η απομόνωση των υπαλλήλων (και ό,τι αυτή μπορεί να φέρει). Η τεχνητή συντήρηση (ίσως και δημιουργία) του αισθήματος της "ενταξης" σε μια κοινωνία που βασίζεται στην ανέλιξη του ατόμου είναι πράγματι αξιοπρόσεκτη.

Αλλά αυτό που λειτουργεί ως φάρμακο στη περίπτωση της Αμερικής δεν αποτελεί ούτε εχέγγυο για το μέλλον, ούτε πανάκεια για κάθε σύμπτωμα της νεοφιελελεύθερης οικονομίας ούτε καν προσωρινή απάντηση στο ουσιαστικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν χώρες όπως η Γαλλία, οι πρεσβεύουσες μια "μέση οδό".

Καλούνται λοιπόν οι απανταχού έξοχοι οικονομολόγοι να μας απαντήσουν στο ακανθώδες ζήτημα της εξεύρεσης της λύσης - μια πρόταση δηλαδή η οποία θα είναι αφενός ρεαλιστική, βιώσιμη (τόσο σε παγκόσμιο όσο και εθνικό επίπεδο) μετριοπαθής (ίσως) και αφετέρου ικανή να "γεμίσει" τα κενά στην ατομική και κοινωνική υπόσταση των (εκάστοτε) Γάλλων. Βίαια ή ήπια, η εκτόνωση του παρόντος ληθάργου και η "απόδραση" από το αδιέξοδο είναι επιτακτική - οι συνέπειες της "ψευτοανεκτικότητας" είναι σαφώς πιο επώδυνες ακόμα και αν δεν μετουσιώνονται σε οφθαλμοφανώς τραγικές πράξεις.

 
At 13/2/07 11:49 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Καλησπέρα,
έχει πέσει πολλή δουλειά και δεν έχω χρόνο να σχολιάσω αναλυτικά το άκρως ενδιαφέρον σημερινό κείμενο - αντ'αυτού, θα βρείτε εδώ (οι γαλλόφωνοι) μερικές ερωτήσεις σε ορισμένα από τα ερωτήματα που τέθηκαν.
Κατά τα άλλα, ο Carlos Ghosn με το πλάνο 2009 για τη Ρενώ, υπόσχεται μέσα σε τρία χρόνια αύξηση 150% στα μερίσματα των μετόχων με τους μισθούς των εργαζομένων καθηλωμένους στα επίπεδα του 2006. Δεν προβλέπονται απολύσεις, λέει, αλλά αν δεν πιάσουμε τους στόχους (του πλάνου μου), θα υποστείτε τις συνέπειες...
Καταλάβατε;...

 
At 13/2/07 11:55 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

PS Το πρώτο λινκ είναι η συνέντευξη Ντεζούρ (καίριες οι επισημάνσεις της, σύμφωνα με αφιέρωμα στο σχετικό σάιτ της CGT)- το δεύτερο, ένα αφιέρωμα στο "πλάνο 2009" με συνεντεύξεις στελεχών - διαβάστε ανάμεσα απ'τις γραμμές...

 
At 14/2/07 4:15 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

Το επιχείρημα ήταν πολύ απλό. Μια αυτοκτονία, είναι ένα ακραίο γεγονός που σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορεί να αποδοθει στην κατάσταση στο εργασιακό περιβάλλον, στα πλαίσια μάλιστα μιας κοινωνικο-οικονομικής ανάλυσης. Ισχυρίστηκα ότι αν δεν υπάρχει υπόβαθρο κατάθλιψης ο άλλος δεν αυτοκτονεί. Αν ήταν έτσι θα είχαμε μαζικές αυτοκτονίες στην Ευρώπη αλλά και αλλού αλλά ας μιλήσουμε για την Ευρώπη.

Το μέλλον της εργατικής τάξης είναι ένα ζήτημα που δεν ξέρω αν είναι σκόπιμο να συζητείται με αφορμή μια αυτοκτονία. Δατς ωλ.

 
At 14/2/07 6:46 π.μ., Blogger coolplatanos said...

Η Μείζων κατάθλιψη είναι τώρα η κύρια αιτία αναπηρίας διεθνώς και καταλαμβάνει την τέταρτη θέση στις δέκα κύριες νόσους με το μεγαλύτερο άχθος, δηλαδή την μεγαλύτερη επίπτωση, παγκοσμίως. Αν οι προβολές μας είναι ορθές, η κατάθλιψη θα καταλάβει τη δεύτερη θέση μέσα στα επόμενα 20 χρόνια. ...Ένα εκατομμύριο αυτοκτονούν κάθε χρόνο και 10 με 20 εκατομμύρια αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν.
Οι πληροφορίες από αυτή τη διεύθυνση: http://www.stress.gr/disorders/depression1.html
Καταθέτω αυτή την άποψη κάποιων ειδικών για να επισημάνω ότι το θέμα είναι γενικότερο και πολύ πιο σοβαρό από αυτές τις μεμονωμένες περιπτώσεις σε μία συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα που εξετάσθηκαν εδώ.

 
At 5/3/07 5:28 μ.μ., Blogger MItsos said...

Αν εγω ημουν φιλελευθερος θα διαβαζα με προσοχη!Η ΡΕΝΩ μετα τις αυτοκτονιες ενεργοποιησε τους μηχανισμους της και πολυ σωστα εκανε σεμιναρια για την αντιμετωπιση του εργασιακου ΣΤΡΕΣ!Η λεξη stress προερχεται απο την λατινικη strictus και strigere (πθ.μετοχη) και σημαινει σφιγγω, κανω κατι πιο σφικτο!Τα διεθνη εγχειριδια οργανωτικης και εργασιακης ψυχολογιας χρισιμοποιουν τον ορο "στρες" με τρεις διαφορετικους τροπούς.
α)ως αιτια.ο χαρακτηρας της εργασιας μου ειναι στρεσογονος
β)ως συνεπεια-αποτελεσμα.αισθανομαι ενταση οταν βρισκομαι στη δουλεια μου.
γ)ως διαδικασια.συμβαινει οταν βρισκομαι σε πιεση.
Ο πιο συχνα χρισιμιποιουμενος ορισμος του στρες ειναι αυτος που εχει διατυπωθει απο τον Ρ.Λαζαρους και τους συνεργατες του και αναφερει οτι στρες δημιουργειται μεσω των διαδικασιων αλληλεπιδρασης μεταξυ των ατομων και του περιβαλλοντος του.
Τα τελευταια χρονια στους εργασιακους χωρους αναπτυχθηκε ενα νεο φαινομενο το οποιο αποτελει και σοβαρο προβλημα για την υγεια αλλα και την ασφαλεια των εργαζομενων.Το φαινομενο αυτο γνωστο ως συνδρομο mobbing οριζεται στην επιστημονικη ορολογια ως "η ασκηση, στο πλαισιο μεταξυ συναδελφων ή μεταξυ ανωτερου και κατωτερου στην ιεραρχια, μιας συστηματικης και διαρκους επιθεσης σε βαρος ενος προκαθορισμενου θυματος προκειμενου να ωθηθει στο να εγκαταλειψει την θεση εργασιας του" Προκειται λοιπον για επανειλλημενες ψυχολογικες ή αλλου τυπου και βαθμου επιθεσεις που περιλαμβανουν διαρκεις και αδικαιολογητες επικρισεις και συκοφαντιες, αναθεση αχαρων και υποτιμητικων καθηκοντων, καθως και για ενεργειες που θα μπορουσαν να θιξουν την επαγγελματικη και κοινωνικη εικονα του θυματος στα πλαισια των εργασιακων σχεσεων.
Πρεπει να τονιστει οτι δε φαινεται να υπαρχει ενας διεθνως αναγνωρισμενος επιστημονικος ορισμος για το mobbing (απο την αγγλικη λεξη mob=επιτιθεμαι, περικυκλωνω, ενοχλω) δηλαδη της εσκεμενης ηθικης παρενοχλησης στους χωρους εργασιας με ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΑΠΟΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ Η ΜΙΑΣ ΟΜΑΔΑΣ ΑΤΟΜΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΓΙΓΝΕΣΑΘΑΙ.
Το mobbing δεν ειναι μια ασθενεια αλλα η αιτια για την εκδηλωση ψυχικων και σωματικων νοσηματων καθως αποτελει μια αποτελεσματικη τακτικη "ψυχολογικης τρομοκρατιας" στους εργασιακους χωρους και χρισιμοποιειται καταλληλα απο τους οργανισμους για να απαλλαγουν απο το ενοχλητικο ή και ΠΛΕΟΝΑΖΟΝ προσωπικο...
Αρα μετα απο ολα αυτα που καταληγουμε? Σε πολυ απλα ελληνικα η Ρενω ηθελε και θελει να απαλλαγει απο εργαζομενους (μερικες χιλιαδες νομιζω) και οπολυ απλα εβαλε "μπρος" τις μηχανες!
Καλη η αναλυση της κατθλιψης δε λεω!!! Αλλα τα πραγματα ειναι πιο σοβαρα και χειροπιαστα! Α... επι τη ευκαιρια ηδη στην Ελλαδα εχει υπογραφει διμερης συλλογικη συμβαση εργασιας που προβλεπει το mobbing οπως ηδη προβλεπουν οι ευρωπαικες ντιρεκτιβες!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home