Σάββατο, Φεβρουαρίου 10, 2007

Δεν υπήρχε μόνο μίσος



Η καλύτερη στιγμή του Μόαζαμ Μπεγκ στα τρία χρόνια που πέρασε στις φυλακές του Αφγανιστάν και του Γκουαντάναμο, ήταν όταν μια από τις στρατιωτίνες που τον φρουρούσε επέστρεψε από την άδειά της και του έφερε ένα σοκολατένιο αυγό της Cadbury. Της είχε πει ότι στην πόλη όπου έμενε, το Μπέρμιγχαμ, υπήρχε ένα εργοστάσιο της Cadbury κι εκείνη το θυμόταν. Ήταν μια συμπαθητική κοπέλα - η μόνη λευκή στρατιωτίνα από τις Παρθένους Νήσους - και έδειχνε ενδιαφέρον για τη ζωή στη Βρετανία, όπως έδειχνε ενδιαφέρον και για τον ίδιο. Μια φορά μάλιστα που τον έπιασε απελπισία κι άρχισε να κτυπά με μανία τους τοίχους του κελιού του, εκείνη προσπάθησε να τον βοηθήσει. Αυτό που δεν της είχε πει ήταν ότι σιχαινόταν γενικά τα σοκολατένια αυγά, η αλήθεια όμως είναι ότι εκείνο ειδικά το αυγό το καταβρόχθισε.

Στις αρχές του 2006 οι Αμερικανοί άφησαν ελεύθερο τον Μπεγκ ύστερα από πιέσεις της βρετανικής κυβέρνησης. Εκείνος επέστρεψε στη Βρετανία, γνώρισε το παιδί που γεννήθηκε ενώ εκείνος βρισκόταν στη φυλακή, έγραψε ένα βιβλίο για την εμπειρία του στο Γκουαντάναμο και ίδρυσε την οργάνωση Caged Prisoners (Εγκλωβισμένοι Κρατούμενοι) με βασικό στόχο το κλείσιμο του κολαστηρίου. Η ζωή του κυλούσε ήρεμα, ο Μόαζαμ προσπαθούσε να ξεχάσει, ώσπου, τον περασμένο μήνα, βρέθηκε μπροστά σε δύο εκπλήξεις. Πρώτα, οι δικηγόροι ενός από τους δεσμοφύλακες που κατηγορείται για βασανισμό κρατουμένων, του Ντάμιεν Κορσέτι, του ζήτησαν να καταθέσει ως μάρτυρας υπεράσπισης. «Τον θυμάμαι τον Κορσέτι, μου είχε χαρίσει εκείνο το αντιπολεμικό βιβλίο που λέγεται Catch 22 και με είχε αφήσει να το κρατήσω σε όλη την παραμονή μου στο Γκουαντάναμο», λέει ο Μπεγκ. Τον ίδιο δεν τον βασάνισε, ένας Σαουδάραβας κρατούμενος όμως του είχε πει ότι ο Κορσέτι τον απείλησε μια μέρα πως θα τον βιάσει και, δείχνοντας το πέος του, είχε φωνάξει: «Αυτός είναι ο Θεός σου!».

Ο Μπεγκ δεν έχει αποφασίσει ακόμη τι θα κάνει. Αντίθετα, πήρε πολύ γρήγορα την απόφασή του όταν έλαβε ένα e-mail από την οπλίτη Τόμσον - ναι, τη στρατιωτίνα από τις Παρθένους Νήσους - που του έλεγε ότι είχε διαβάσει το βιβλίο του, είχε κλάψει και γελάσει, και ήθελε να συνεχίσουν τη σχέση τους. Της απάντησε αμέσως, στέλνοντάς της και το τηλέφωνό του. Πριν από λίγες ημέρες τον πήρε τηλέφωνο και μίλησαν για τα παλιά. «Δεν νομίζω ότι αναζητεί εξιλέωση ή κάτι τέτοιο», λέει ο Μπεγκ. «Δεν αισθάνεται ένοχη για όσα συνέβησαν. Ηταν μόνο μέρος του συστήματος. Αυτή η σχέση δείχνει ότι δεν υπήρχε μόνο μίσος στο Γκουαντάναμο ανάμεσα στους δεσμοφύλακες και τους κρατούμενους. Εγώ ο ίδιος δεν γινόταν να μισώ όλους τους Αμερικανούς».

10 Comments:

At 10/2/07 10:45 π.μ., Blogger Johny B.Good said...

Δηλαδή ακόμη και στο Γκουαντάναμο κυκλοφορούν άνθρωποι, με τα καλά τους και τα κακά τους, και όχι μόνο "μέρη του συστήματος...". Φοβερή ιστορία...

 
At 10/2/07 6:11 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Δηλαδή ακόμη και στην κόλαση μπορεί να συναντήσεις κάποιον "άγγελο" !?

 
At 10/2/07 6:56 μ.μ., Blogger Elias said...

Τελικά υπάρχει κάτι στο οποίο μπορούμε να βασιστούμε, κόντρα σε όλες αυτές τις σαρκοβόρες θρησκείες, κόντρα στους άπληστους εμπόρους, κόντρα στις ανήλεες κυβερνήσεις. Η ανθρωπιά είναι η μόνη μας ελπίδα. Ωραία ιστορία.

 
At 10/2/07 7:04 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης, ίσως; Κάποιου άλλου είδους συναλλαγή; Γιατί άραγε δεν με πείθουν καθόλου όλα αυτά τα σοκολατένια αυγά, οι αγάπες, και τα λουλούδια;;;;;;;

 
At 10/2/07 7:42 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Η λογική μου συμφωνεί με το γάτο, αλλά...

...θα ήθελα αυτή η ιστορία από την "οδό Αβύσσου, Αριθμό 0" να ήταν αληθινή!

 
At 10/2/07 8:05 μ.μ., Blogger passer-by said...

Μάλλον δε συνέβη έτσι ακριβώς, αλλά είναι αρκετά πιθανόν να συνέβη κάτι ανάλογο.
Πιστεύω οτι πουθενά στη ζωή δεν υπάρχουν στεγανά και πως οι ομάδες των ανθρώπων (να το πω ομάδες; ) 'διαχέονται' η μια στην άλλη με διάφορους τρόπους και για διάφορους λόγους κι έτσι δεν καταλαβαίνω τι κάνει αυτήν την ιστορία τόσο μοναδική και αξιόλογη.

 
At 10/2/07 8:23 μ.μ., Blogger ioannisk said...

Συμφωνώ με τους προηγούμενους πολύ καλή ιστορία.

Άσχετο αλλά στο menu σας έχει καταστρέψει μερικούς ελληικούς τίτλους και τους δείχνει "κινέζικα".

 
At 11/2/07 12:20 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Εγώ πάλι πιστεύω σ'αυτές τις ανθρώπινες ιστορίες, ιδίως όταν τις διηγούνται οι πρωταγωνιστές τους. Τι μας κάνει να αμφιβάλλουμε ότι μια στρατιωτίνα από τις Παρθένους Νήσους που βρέθηκε στο Γκουαντάναμο αντιμετώπισε με ανθρώπινο τρόπο έναν, ή περισσότερους, κρατούμενους;
Ισως είμαι αφελής, ή παραείμαι ρομαντικός. Αλλά εξακολουθώ να πιστεύω στον Ανθρωπο, έστω κι αν η Ιστορία είναι αμείλικτη.

 
At 11/2/07 11:00 μ.μ., Blogger zoi20 said...

Συμφωνώ με τον κ. Μητσό
Κ ο παππούς μου στον Εμφύλιο έτσι γλίτωσε από το να τρελαθεί, ένας φύλακας του πήγαινε κομμάτια ξύλο για να σκαλίζει. Ο παππούς ήταν ξυλουργός.

 
At 12/2/07 9:02 π.μ., Blogger Γουφ said...

Θα μπορούσε να ήταν άγγελος η κοπέλα από τις Παρθένους Νήσους αν έκανε αγώνα για το κλείσιμο του Γκουαντάναμο ή είχε την ίδια συμπεριφορά προς όλους του κρατούμενους. Πολύ φοβάμαι ότι απλά της γυάλισε ο συγκεκριμένος.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home