Πέμπτη, Φεβρουαρίου 08, 2007

Το νερό μύριζε περίεργα



«Όταν ήμουν μικρή, οι μεγάλοι με διαβεβαίωναν ότι ο ήλιος συναντά σε κάποιο σημείο τη θάλασσα... Μα πού καταλήγει όλο αυτό το νερό;».

Η Μαρία Μπασίλια Παλάτε δεν είχε βγει ποτέ στη ζωή της από το χωριό της, στον Ισημερινό. Αεροπλάνο είδε πρώτη φορά πριν από δέκα ημέρες, όταν ταξίδεψε στην Ισπανία. Ένας από τους γιους της, ο Κάρλος Αλόνσο Παλάτε, ζούσε στη Βαλένθια, μαζί με μερικούς συγγενείς. Άλλοτε δούλευε σε εργοστάσιο πλαστικών και άλλοτε μάζευε πορτοκάλια, αλλά πάντοτε έστελνε μεγάλο μέρος των εσόδων του στην οικογένειά του. Στις 30 Δεκεμβρίου βρισκόταν για κακή του τύχη στον τερματικό σταθμό Τ-4 του αεροδρομίου Μπαράχας, στη Μαδρίτη, την ώρα που έσκασε η βόμβα της ΕΤΑ. Ήταν ένα από τα δύο θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης. Η μητέρα του ταξίδεψε στην Ισπανία μαζί με τα άλλα τρία παιδιά της για να επισκεφθεί το σπίτι στο οποίο έμενε, τα μέρη στα οποία σύχναζε, τους φίλους τους οποίους συναναστρεφόταν.

Η Μαρία Μπασίλια Παλάτε δεν είχε δει ποτέ στη ζωή της τη θάλασσα. Για την ακρίβεια, επί τριάντα ολόκληρα χρόνια δεν είχε δει τίποτα απολύτως γιατί νόμιζε πως είχε τυφλωθεί. Πριν από μερικές εβδομάδες, όμως, πήγε σε ένα γιατρό ο οποίος της είπε πως υπέφερε απλώς από καταρράκτη. Έτσι, έκανε εγχείρηση και είδε ξανά τον κόσμο. Και αυτή την εβδομάδα ανακάλυψε τη θάλασσα. Με αφορμή τον θάνατο του γιου της, είδε πρώτη φορά στη ζωή της τη θάλασσα. Κρατώντας γερά με το δεξί χέρι το καπέλο της για να μην το πάρει ο αέρας, στάθηκε στην παραλία Μαλβαρόσα, στη Βαλένθια, και αντίκρυσε τη Μεσόγειο. «Μα πού καταλήγει όλο αυτό το νερό;» αναρωτήθηκε. Ύστερα θυμήθηκε τον άνδρα της: «Μου έλεγε πάντοτε ότι η θάλασσα είναι πολύ θλιμμένη». Στην αρχή δεν ήθελε να πατήσει την άμμο, μα στη συνέχεια ξεθάρρεψε, περπάτησε προς το νερό προσέχοντας να μη λερώσει τη φούστα της και όταν πλησίασε αρκετά, σταμάτησε. «Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο», απάντησε, όταν η δημοσιογράφος της Ελ Παΐς τη ρώτησε αν η θάλασσα είναι όπως τη φανταζόταν. Ύστερα έπιασε τη μύτη της και είπε: «Το νερό μυρίζει περίεργα».

Η Μαρία Μπασίλια Παλάτε δεν θέλει να μείνει στην Ισπανία. «Πόσο κοστίζει το εισιτήριο για το Εκουαδόρ;», ρωτούσε ξανά και ξανά στο τρένο που την πήγαινε στη Βαλένθια, φροντίζοντας να μη χάσει από τα μάτια της το τοπίο. Τα παιδιά της, αντίθετα, θέλουν να μείνουν, αλλά δεν ξέρουν πού. Ο Χάιμε δεν βλέπει από το ένα μάτι. Ο Χεοβάνι φέρει ακόμη τα τραύματα από έναν καβγά στον οποίο έμπλεξε πριν από δύο χρόνια. Αλλά αυτή την εβδομάδα η οικογένεια Παλάτε ξέχασε τα προβλήματά της. Ταξίδεψαν με τρένο, έφαγαν παέγια στη Μαλβαρόσα, ατένισαν τη θάλασσα.

8 Comments:

At 8/2/07 9:26 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Αυτή η τυφλή, εντελώς ανόητη βία....

που είναι η ίδια στους Βάσκους και στους Ισλαμιστές και στον IRA....

Φρίκη. Μόνο αυτό.

 
At 8/2/07 9:26 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Αυτή η τυφλή, εντελώς ανόητη βία....

που είναι η ίδια στους Βάσκους και στους Ισλαμιστές και στον IRA....

Φρίκη. Μόνο αυτό.

 
At 9/2/07 1:39 π.μ., Blogger Johny B.Good said...

Συμφωνώ. Επιπλέον, εξαιρετική αφήγηση. Σχεδόν τηλεοπτική...

 
At 9/2/07 8:42 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

Είμαι από αυτούς που (μικροτερος κυρίως) ήθελα να τα κάνω όλα, να πάω παντού, να δοκιμάσω τα πάντα, να κοιμηθώ με όλους, να χορτάσω τον κόσμο που μου φαίνεται ατέλειωτος αλλά και τόσο μικρός κάτι φορές. Όταν πρωτοπήγα στην Αρκαδία, άρχισα να επανεξετάζω αυτή μου τη διάθεση. Εκεί, 2 ώρες από την Αθήνα, συνάντησα σε κάποια ορεινά χωριά και μάλιστα πολυ τουριστικά, ανθρώπους που όχι απλά δεν είχαν δει τη θάλασσα αλλά δεν είχαν φύγει ποτέ από το χωριό τους. Ένας από αυτούς μάλιστα μου είχε πει το αμίμητο: "Εσύ είσαι σίγουρα από παραθαλάσσιο μέρος". Όταν τον ρώτησα πώς το κατάλαβε μου απάντησε σηκώνοντας του ώμους: " Έχεις το χαμόγελο εύκολο, όλοι οι θαλασσινοί το έχετε". :-)

Μπορεί να γυρίσεις τον κόσμο και να μην πάρεις μυρωδιά για το τί σημαίνει ζωή αλλά μπορεί και να κάτσεις μια ζωή κλεισμένος σ'ενα δωμάτιο και να γράψεις για όλους τους ανθρώπους της γης. Σε αυτό το θαυμάσιο κείμενο ο Νίκος Ξυδάκης αναφέρει την περίπτωση της Έμιλυ Ντίκινσον.

Μιχάλη πολύ ωραίο το άρθρο και νομίζω πως πρέπει να δίνεις και στις φωτογραφίες λίγο περισσότερο χώρο στο μπλογκ σου ειδικά όταν πρόκειται για γελοιογραφίες. Στην εφημερίδα συνοδεύουν τέλεια το άρθρο, εδώ κάπως χάνονται και είναι κρίμα.

 
At 9/2/07 10:06 π.μ., Blogger Holden said...

"Τυφλή" βία. "Τυφλή" η Μαρία Μπασίλια Παλάτε. Δεν είναι περίεργο που σε κάποιους αυτή η βία κλείνει τα μάτια για πάντα και σε κάποιους τα ανοίγει;

 
At 9/2/07 10:57 π.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Το θέμα πάντως δεν πρέπει να περιορίζεται -πιστεύω- μόνο στην τρομοκρατία, αλλά να φτάσει και στη φτώχεια, αφού μερικοί άνθρωποι δε γνωρίζουν τίποτε για βασικά πράγματα και ζώντας απομωνομένοι δε διαφέρουν σε τίποτα από τις πρωτόγονες φυλές που ζουν στο ισημερινό παράλληλο.

 
At 9/2/07 11:55 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

@δείμος: Ο πρωτογονισμός, είναι σχετική έννοια, αγαπητέ. Έχω γνωρίσει αρκετούς πρωτόγονους στο κέντρο του Μανχάταν μ'ενα ποτήρι σαμπάνιας ανά χείρας στα εγκαίνια κάποιας γκαλερί...

 
At 10/2/07 2:40 μ.μ., Blogger yannis said...

Εξαιρετικό το άρθρο σας, κύριε Μητσέ!Για άλλη μια φορά!Σας ευχαριστούμε που υπάρχετε.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home