Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007

Η τέλεια ζωή



«Σηκώνομαι νωρίς για να προλάβω να γράψω, το απόγευμα δουλεύω στο θέατρο και το βράδυ τρώω με τους συναδέλφους μου ή κάθομαι στο σπίτι μου, στο κέντρο του Μαπούτο, και διαβάζω. Για μένα, είναι η τέλεια ζωή. Δεν υπάρχει τίποτα που να με διασκεδάζει ή να με παθιάζει περισσότερο».

Σήμερα η στήλη ονειρεύεται. Φαντάζεται ότι βρίσκεται στο Θέατρο Αβενίδα, στο Μαπούτο της Μοζαμβίκης, σε μια χώρα όπου εφτά στους δέκα κατοίκους της δεν ξέρουν ούτε να γράφουν ούτε να διαβάζουν, όπου η κυβέρνηση δεν μπορεί να βοηθήσει την τέχνη γιατί έχει χρεοκοπήσει αλλά, παρά ταύτα, υπάρχει ένα θέατρο που λειτουργεί και έρχονται άνθρωποι απ' όλη την Αφρική για να παρακολουθήσουν τις παραστάσεις του. Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν ιστορίες δυνατές και καλοστημένες, κι έτσι οι υπεύθυνοι του θεάτρου δεν μπορούν να πειραματιστούν και προτιμούν κλασικά έργα, όπως ο «Καλός άνθρωπος του Σετσουάν», ο «Βόυτσεκ» ή ο «Ματωμένος γάμος». Καμιά φορά όμως ανεβάζουν και μιούζικαλ· να, τον περασμένο Νοέμβριο παρουσίασαν τις «Κόρες της Νόρας», ένα έργο για τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Ίψεν και τα 25 χρόνια από τη γέννηση της θεατρικής ομάδας Μουτουμπέλα Γκόγκο. Το έγραψε ο ίδιος ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου, ο Χένινγκ Μάνκελ, που αυτή η πλευρά του δεν είναι ίσως τόσο γνωστή όσο εκείνη του συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων.

Η στήλη ονειρεύεται ακόμη ότι βρίσκεται στη Στοκχόλμη, ότι έχει τρυπώσει στο διαμέρισμα όπου ο Μάνκελ περνά τους έξι μήνες του χρόνου - όχι εκείνο όπου γράφει και είναι μόνος, το άλλο - και ότι απολαμβάνει τις μακρές συζητήσεις του με τον πεθερό του, τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Μιλούν για κινηματογράφο, για θέατρο, τον Μάνκελ τον έχουν σημαδέψει ο Λόρκα, ο Μπρεχτ, ο Σαίξπηρ - «ο "Μάκβεθ" είναι το μεγαλύτερο εγκληματολογικό έργο της ιστορίας, όταν παρακολουθείς το "'Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας" είναι σαν να ακούς τον Μότσαρτ και τον Μπαχ μαζί» - μιλούν όμως κυρίως για μουσική, οι δύο άνδρες έχουν πολύ στενή σχέση, ο μυθιστοριογράφος θεωρεί τον εαυτό του πολύ τυχερό - «δεν είναι δα και πολύ συνηθισμένο ο πεθερός σου να είναι ένας τέτοιος άνθρωπος», λέει σε συνέντευξή του στην Ελ Παΐς, με αφορμή το ταξίδι του στη Βαρκελώνη για να παραλάβει το Βραβείο Καρβάλιο. Ο Ισπανός δημοσιογράφος είναι μαγεμένος με τον συνομιλητή του, σπάνια έχεις την ευκαιρία να συναντήσεις έναν άνθρωπο ολοκληρωμένο - γράφει - έναν συγγραφέα που σε αντίθεση με τους περισσοτέρους από τους συναδέλφους του ούτε κομπάζει ούτε θέλει να εντυπωσιάσει. Σε ένα γουέστερν θα ήταν ο γιατρός του χωριού που έγινε σερίφης.

Η στήλη ονειρεύεται ότι ταξιδεύει και ότι συναντά στον δρόμο της τέτοιους ανθρώπους. Ακούει τις ιστορίες τους, μοιράζεται το πάθος τους και βλέπει με άλλα μάτια τον κόσμο.

12 Comments:

At 12/2/07 1:20 μ.μ., Blogger rockerblogger said...

Μιχάλη μου, μαζί με τη στήλη σου σήμερα ταξιδεύουν κι οι αναγνώστες της.

Μπράβο ρε φίλε. Μπράβο.

 
At 12/2/07 1:37 μ.μ., Blogger zoi20 said...

Ωραίο πράγμα να ονειρεύεται κανείς. Το ταξίδι στη Μοζαμβίκη μου έφερε χαμόγελο. Φαντάζομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους να φοράνε τα καλά τους κ να πάνε στο θέατρο.
Πολύ ωραίο κείμενο.

 
At 12/2/07 1:50 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Εύχομαι στη στήλη να πραγματοποιήσει τα όνειρά της.

Δηλώνω ελάχιστα έως καθόλου εντυπωσιασμένος από την περίπτωση Μάνκελ για την οποία θα είχα να γράψω πολλά αλλά τη γλυτώνετε όλοι γιατί σήμερα είναι Δευτέρα και κάθε Δευτέρα απέχω από τις κακίες. :-)

 
At 12/2/07 2:08 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Ax, βρε Αθήναιε, μήπως μαγειρεύεις πολύ και διαβάζεις λίγα αστυνομικά;
Περιμένω σχόλιο του Μαύρου Πρόβατου, που ήταν ο πρώτος που μου μίλησε με θερμά λόγια για τον Μάνκελ.

 
At 12/2/07 2:15 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Πολύ όμορφο!
... αγάπησα τη γραφή του Μάνκελ από το πρώτο βιβλίο του που διάβασα. Μιχάλη, είχαμε μιλήσει σχετικά το καλοκαίρι του 2005 - θυμάσαι;
;-)

 
At 12/2/07 2:15 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 12/2/07 2:17 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

μαζί γράφαμε!
:-)))

 
At 12/2/07 3:03 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Μιχάλη, παίζει κι αυτό αν και συνήθως βαριέμαι όταν διαβάζω τέτοιες δηλώσεις:" όταν παρακολουθείς το "'Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας" είναι σαν να ακούς τον Μότσαρτ και τον Μπαχ μαζί»

Βαριέμαι και εντυπωσιάζομαι συνάμα από συγγραφείς που κάνουν τέτοιες δηλώσεις.

Αν και στο κείμενό σου το αληθινά εντυπωσιακό ήταν το ότι ο Ισπανός δημοσιογράφος ήξερε τον Σάιξπηρ, θα μου πεις, για τους δημοσιογράφους εφευρέθηκε το google. ;-)

Μαύρο Πρόβατο, δεν συστήνετε κανένα τίτλο;

 
At 12/2/07 5:06 μ.μ., Blogger doh said...

Ιπτάμενος κ Τζέντλεμαν Μιχάλη..Μπράβο

Μπράβο κ στο μαύρο πρόβατο

 
At 12/2/07 5:34 μ.μ., Blogger Irene said...

eimaste auto pou skeftomaste... den xreiazetai na oneireuetai kaneis alla matia gia na dei diaforetika ton kosmo. ta matia tou einai hdh alliwtika, mono kai mono giati skeftetai etsi.

 
At 12/2/07 6:00 μ.μ., Blogger Dimitris Stefosis said...

Δεν είμαι φανατικός αναγνώστης του Mankell. Ούτε της αστυνομικής λογοτεχνίας γενικότερα, εξάλλου... Ακόμα κι αυτής που έχει σαφείς κοινωνικές αναφορές και η οποία εσχάτως ευδοκιμεί και στην Ελλάδα...
Ωστόσο, θα μπορούσα να συστήσω ανεπιφύλακτα δύο (από τα τέσσερα συνολικά, εάν δεν κάνω λάθος) βιβλία του Mankell που έχουν μεταφρασθεί (και) στην ελληνική.
Το πρώτο υπό τον τίτλο "Τα σκυλιά της Ρίγα" (Ψυχογιός, 2002). Η ιστορία συνοπτικά είναι η εξής: Ο επιθεωρητής Κουρτ Βαλάντερ και η ομάδα του βρίσκονται το χειμώνα του 1991 σε μια σπάνια πρόκληση. Σε μια ερημική παραλία, η θάλασσα έχει εκβάλει τα παγωμένα σώματα δύο ανδρών, σε ένα μακάβριο εναγκαλισμό. Εκ πρώτης όψεως δεν πρόκειται παρά για ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε κακοποιούς. Όμως οι έρευνες οδηγούν το Βαλάντερ στη Λετονία, η οποία αγωνίζεται να εδραιώσει την ανεξαρτησία που μόλις ανέκτησε. Ο Βαλάντερ κυριολεκτικά πνίγεται μέσα σ' έναν κόσμο παγωμένο, εχθρικό, γεμάτο ψέματα και απειλές, και μαθαίνει πώς είναι να ζει κανείς σε ένα κράτος όπου η δημοκρατία είναι ακόμη ένα μακρινό όνειρο.
Tο δεύτερo μυθιστόρημα φέρει τον τίτλο "Η κωμωδία της παιδικής ηλικίας (Ψυχογιός, 1999): Ο Ζοζέ Αντόνιο Μαρία Βαζ βρίσκει ένα βράδυ, πάνω στην έρημη σκηνή ενός θεάτρου, το πληγωμένο κορμάκι ενός δεκάχρονου παιδιού, του Νέλιο. Τον κρατάει κοντά του και τον φροντίζει. Κάθε νύχτα ξαγρυπνάει δίπλα του και ο Νέλιο του μιλάει για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Του μιλάει για μια γη καυτή και βασανισμένη που θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε στον κόσμο, για ένα λαό που θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε πάνω στη γη.
... Καλά ταξίδια... στα βιβλία και τον πλανήτη... προς αναζήτηση της "τέλειας ζωής"...

 
At 12/2/07 8:21 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Προσυπογράφω το σχόλιο της Ειρήνης !

Η στήλη ούτως ή άλλως ταξιδεύει, αλλά και μας ταξιδεύει:)!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home