Πέμπτη, Νοεμβρίου 09, 2006

Είμαστε όλοι φιλοαμερικανοί



Και ξαφνικά, γίναμε όλοι φιλοαμερικανοί. Οι ίδιοι άνθρωποι τους οποίους κατηγορούσαμε ότι στηρίζουν ενεργητικά ή παθητικά την εγκληματική πολιτική ενός τυχοδιώκτη μεταμορφώθηκαν σε τιμωρούς της διαφθοράς, της αδικίας και του ψέματος. Ένα πολιτικό θαύμα, χωρίς αμφιβολία.

Οι Αμερικανοί ψηφοφόροι δικαίωσαν λοιπόν τον Τόμας Φρίντμαν, που τους είχε καλέσει από τη στήλη του στη Νιου Γιορκ Τάιμς να αποδείξουν με την ψήφο τους ότι δεν είναι βλάκες. Δεν παρασύρθηκαν από την εθνική προπαγάνδα του προέδρου τους και τον καταδίκασαν για τη στρατιωτική περιπέτεια στην οποία τους ενέπλεξε. Δεν αγόρασαν τα «τσιγάρα Μπους» που τους πούλησε ο Καρλ Ρόουβ, γιατί γνώριζαν ότι προκαλούν καρκίνο, όπως άλλωστε το γνώριζε κι εκείνος. «It's the war, stupid!», ήταν το σύνθημα που φώναξαν. Η αλήθεια όμως είναι ότι περισσότερο καταψήφισαν έναν άνθρωπο κι ένα κόμμα, παρά υπερψήφισαν ένα άλλο. Οι Δημοκρατικοί μπορεί να έχουν διαφορετικό πρόσωπο από τους αντιπάλους τους, αλλά όχι και πολύ διαφορετική πολιτική. Ο βασικός τους στόχος είναι κοινός: μια ισχυρή Αμερική, που θα διαχειρίζεται μια ελεύθερη παγκόσμια αγορά. Από την άποψη αυτή, η ψήφος των Αμερικανών ήταν πρωτίστως ηθική και δευτερευόντως πολιτική. Το δείχνει και η σειρά των κριτηρίων με τα οποία ψήφισαν: τα σκάνδαλα και η διαφθορά βρίσκονται πάνω από την πανωλεθρία στο Ιράκ.

Εκτός από τον Φρίντμαν, δικαιώνεται έτσι και η Μπάρμπαρα Σπινέλλι, που έγραφε πριν από μερικές ημέρες στη Στάμπα ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα των Ρεπουμπλικανών την τελευταία δεκαετία ήταν το πάντρεμα της πολιτικής με τις «αξίες». Οι Αμερικανοί ψηφοφόροι δεν μπορούν να δεχθούν - και δικαίως - ότι ένα στέλεχος του Κονγκρέσου (που έτυχε να είναι Ρεπουμπλικανός, αλλά θα μπορούσε να είναι Δημοκρατικός) εκμεταλλευόταν τη θέση του για να κάνει σεξουαλικές προτάσεις στους κλητήρες. Την ίδια ώρα, όμως, καταψηφίζουν σε επτά πολιτείες τους γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων, περιορίζοντας την έννοια του γάμου στην ένωση ενός άνδρα με μια γυναίκα.

Ιδιαίτερο βάρος στις επιλογές των Αμερικανών ψηφοφόρων έπαιξε, όπως αναμενόταν, και η οικονομία. Η αντικυβερνητική στάση του εκλογικού σώματος είναι σαφής στο θέμα του Ιράκ, που εισπράττεται σε απώλειες Αμερικανών στρατιωτών, όχι όμως και στο θέμα της ενέργειας, που έχει επιπτώσεις στην τσέπη τους: στην Καλιφόρνια, απορρίφθηκε έτσι η πρόταση να επιβληθεί φόρος στο πετρέλαιο προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η ανάπτυξη εναλλακτικών πηγών ενέργειας. Η «πράσινη δύναμη» του Κλίντον, του Αλ Γκορ, της Τζούλια Ρόμπερτς και του Μπραντ Πιτ έχασε από τις πετρελαϊκές εταιρείες του Ντικ Τσέινι.

Οι ενδιάμεσες εκλογές αποτελούν πράγματι την αρχή του τέλους ενός εξαετούς εφιάλτη, όπως επισήμαναν οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές: το πρόσωπο του Αμερικανού προέδρου στο χθεσινοβραδινό του διάγγελμα ήταν αποκαλυπτικό. Για να δώσει όμως ο εφιάλτης τη θέση του στο όνειρο, πρέπει να επανεφευρεθεί η πολιτική.

17 Comments:

At 12/11/06 2:12 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

«Δεν ήρθα στη Ουάσινγκτον απλά για να καθίσω στο Οβάλ Γραφείο. Ήρθα για να εφαρμόσω τις αξίες στις οποίες πιστεύω.»
Τζωρτζ Μπους ( η φράση όπως τη συγκράτησα παρακολουθώντας τη χθεσινή συνέντευξη του από το cnn )

Αισθάνομαι ότι δεν ανήκω στην κατηγορία που περιγράφεις. Δεν καταφέρθηκα ποτέ εναντίον της αμερικανικής κοινωνίας συλλήβδην για τις αμαρτίες και τις μαλακίες του Μπους. Νομίζω ότι κατα καιρούς εξέφρασα στα σχόλια μου την πεποίθηση ότι η αμερικανική κοινωνία, δημιουργική και δημοκρατική, δεν πρόκειται να ανεχθεί για πολύ τον υπερσυντηρητικό, εσχατολογικό, πολεμοχαρή μονόδρομο των Μπους-Τσένι-Ράμσφελντ, κλπ. Με την πρώτη ( μάλλον με τη.. δεύτερη : ) ευκαιρία το απέδειξε.
Επί της ουσίας, συμφωνώ ότι η ψήφος ήταν περισσότερο ηθική παρά πολιτική. Και δεν βλέπω τίποτα κακό σε αυτό. Ίσα ίσα.
Συνεπώς, είναι αυτονόητο ότι δεν υιοθετώ την τελευταία φράση του άρθρου περί ανάγκης επανεφεύρεσης της πολιτικής. Η πολιτική είναι απλά η ορατή και αντιληπτή έκφραση Ιδεών και Αξιών.
Για δώσει ο εφιάλτης τη θέση του στο όνειρο, θαρρώ εγώ, αρκεί να επικρατήσουν στην πολιτική άλλες Ιδέες και Αξίες.

ΥΓ
Εγραψα το σχόλιο την Πέμπτη, και περίμενα, και περίμενα, και τελικά το έβαλα στην.. κατάψυξη.
Τώρα περιμένω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον - όπως και οι υπόλοιποι φίλοι, είμαι βέβαιος - να διαβάσω κάτι για το.. εθνοπροδοτικό συνέδριο :)

 
At 12/11/06 2:43 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Φτου κι απ'την αρχή (μου τόφαγε ο μπλόγκερ το πρώτο σχόλιο):
Για να δώσει όμως ο εφιάλτης τη θέση του στο όνειρο, πρέπει να επανεφευρεθεί η πολιτική.

Πρέπει πάνω απ'όλα η ιμπεριαλιστική, άφρων πολιτική των ΗΠΑ να γνωρίσει και νέες βαριές, οδυνηρές, μη-αντιστρεπτές, ΗΤΤΕΣ.

Η σημερινή "αλλαγή πολιτικού σκηνικού" :-)))
έχει τη - μη ευκαταφρόνητη, πλην όμως συμβολική - αξία ενός μηνύματος, οτι οι αμερικανοί πολίτες δεν έχουν πλήρως καταληφθεί από την παραφροσύνη που χαρακτηρίζει τους κυβερνητικούς μηχανισμούς τους. Μακάρι να δούμε τη δυσπιστία και τη δυσαρέσκειά τους να αγγίξει και την εσωτερική πολιτική της αυτοκρατορίας.

Καλή (τους) συνέχεια λοιπόν!

 
At 12/11/06 8:07 μ.μ., Blogger Jason said...

Ε τώρα για την Αμερική μιλάμε...
Έχουν τόσο μεγάλη διαφορά οι μεν από τους δε...;
Αν είχαν, απλώς θα ήταν σαν τους υπόλοιπους μικρούς, έως και ελάχιστους...

 
At 12/11/06 8:29 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Και γιατί να πιστέψουμε τον Κο Μπους ότι ήρθε για να εφαρμόσει τις αξίες στις οποίες πιστεύει;
Μάλλον ήρθε για να στηρίξει και να επεκτείνει τα συμφέροντα των ομάδων που τον στήριξαν. Όσο πιο πολλών ομάδων συμφέροντα μπορεί να γεφυρώσει τόση μεγαλύτερη υποστήριξη αντλεί.
Όσο για το τι είναι πολιτική,δεν πιστεύω ότι είναι "η ορατή και αντιληπτή έκφραση Ιδεών και Αξιών"
Μάλλον στην πράξη είναι η αναζήτηση κάθε τρόπου για
να φτάσει η ομάδα συμφερόντων που εκπροσωπείς στην κορυφή και να διατηρηθεί εκεί όσο πρισσότερο μπορεί.
Οι ιδέες και οι αξίες είναι συνήθως παχιά λόγια για τους ψηφοφόρους.

 
At 12/11/06 10:33 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

nik, εντάξει, να συμφωνήσω ότι δύσκολα γίνεται πιστευτός ο Μπους :)

Για το τι εστί Πολιτική όμως, δεν το λέω εγώ. Έτσι μου είπαν οι Μεγάλοι Δάσκαλοι. Άρα, πρέπει να είναι αλήθεια!

 
At 12/11/06 10:47 μ.μ., Blogger basik said...

Συνήθως, όπου ακούς πολλές αξίες κάτι κρύβεται από πίσω.
Να δω πότε θα ξυπνήσουν κάποιοι Έλληνες για να αντιληφθούν πόσα απίδια έχει ο σάκος της λαχαναγοράς.

 
At 12/11/06 11:49 μ.μ., Blogger Johny B.Good said...

Θυμάμαι ακόμη την εποχή που σιχτιρίζαμε (υπερβολικά... ) τον Κλίντον και λίγοι από μας έλεγαν ότι "παιδιά, να δείτε που θά ΄ρθει η μέρα που θα τον νοσταλγήσουμε".

 
At 13/11/06 5:03 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

@jason: Ηδη διαβάζω πως οι Δημοκρατικοί ζητούν να τεθεί χρονοδιάγραμμα για την έναρξη της αμερικανικής αποχώρησης από το Ιράκ. Αρα, κάτι αρχίζει να αλλάζει. Αν και πιστεύω - και θα κάνω βέβαια έξαλλο τον Μαυροπρόβατο, που ζητάει αίμα, ακόμη περισσότερο αίμα - ότι τυχόν βεβιασμένη αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων θα αποτελειώσει το Ιράκ.

 
At 13/11/06 7:09 π.μ., Blogger Anastasia said...

Θα τοποθετηθώ κάπου μεταξύ του άρθρου και του σχολίου του κ. ιχνηλάτη. Δεν με εκφράζει ο χαρακτηρισμός ότι "γίναμε όλοι φιλαμερικανοί", όπως και να το διαβάσω. Από την άλλη δε συμμερίζομαι την αισιοδοξία για την κοινωνία παρόλο που -φυσικά- δεν εξισώνω τους Αμερικανούς με ένα πρόεδρο ούτε καν με τα στερεότυπα που προβάλλονται διεθνώς. Συμφωνώ με την ουσία του κειμένου βέβαια και πιστεύω σε μια ουσιαστική αλλαγή, ακόμα και αν είναι προϊόν μιας ηθικής ψήφου, κάτι το οποίω δεν αμφισβητώ.

Johny b.good, στην Αμερική ήδη έχουν εμφανιστεί οι πρώτοι νοσταλγοί του Κλίντον και δεν είναι λίγοι και δεν είναι κρυμμένοι...

Καλή σας μέρα!

 
At 13/11/06 10:07 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Καλημέρα,

φίλτατε Μιχάλη, προ ημερών ο Α.Καρκαγιάννης είχε γράψει στην "Καθημερινή" αυτό που καταλαβαίνει πλέον η συντριπτική πλειοψηφία των επιβατών του πλανήτη: pax americana, δεν υπάρχει.

Απαντούσε έτσι έμμεσα και στους ελάχιστους που πιστεύουν τους "σχεδιολάγνους" αριστεριστές: σχεδιασμοί της αυτοκρατορίας υπάρχουν - "Σχέδιο" δεν υπάρχει. Το μόνο σχέδιο είναι η ανομία και ο πόλεμος.
Απ'αυτή την άποψη, νέες ήττες των ΗΠΑ είναι αναγκαίος όρος για την ειρήνη στον κόσμο.

Όσο για το Ιράκ, θυμάμαι να κυκλοφορεί πριν από δύο χρόνια το "επιχείρημα" οτι ακόμη και κακώς να έπραξαν οι αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους που εισέβαλλαν, θα πρέπει να καθυστερήσουν να φύγουν γιατί αλλιώς θα... γενικευτεί η αιματοχυσία. Que des foutaises! Σήμερα, ο Μπέηκερ καλείται να προτείνει λύσεις για το δύσκολο τεχνικό πρόβλημα, να οργανώσει το "ξεβάλτωμα" των αμερικάνων, ΤΟ ΤΑΧΥΤΕΡΟ, από το Ιράκ. Ας τον αφήσουμε λοιπόν να ασχοληθεί με τα τεχνικά. Εν τω μεταξύ, η χώρα διαλύθηκε.

Όταν συμφωνούσες - μαζί με το Μπους, τον Τσέινι και το Ράμσφελντ - με την εισβολή, το έκανες σκεφτόμενος το "καλό" του ιρακινού λαού. Είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε πόσο καλό τού έκανε η εισβολή! ΄Ε, σήμερα αναγνώρισε οτι οι εισβολείς πρέπει να τα μαζέψουν το γρηγορότερο - αυτή τη φορά, σκέψου - μαζί με τον Μπέηκερ - το καλό τους.

 
At 13/11/06 10:16 π.μ., Blogger gb said...

""στην Καλιφόρνια, απορρίφθηκε έτσι η πρόταση να επιβληθεί φόρος στο πετρέλαιο προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η ανάπτυξη εναλλακτικών πηγών ενέργειας"M.Mητσ

Η άστοχη πρόταση για φόρο στο πετρέλαιο ωφείλεται στον Μίλτον Φρίντμαν, Ρεπουμπλικάνο διανοούμενο, θεωρητικό του "φιλελευθερισμού".
Αρα ορθώς οι ψηφοφόροι δεν εκτίμησαν την πρόταση, που θυμίζει τον φόρο που πληρώνουμε στη ΔΕΗ για εναλλακτικές ενέργειες.
Ο λαός καταλαβαίνει ποτε ο λύκος
φυλάει τα πρόβατα.

 
At 13/11/06 11:19 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

@Μαύρο Πρόβατο:
Ενδιαφέρον post. Συνήθως όμως τεκμηριώνεις αυτά που λες παραπέμποντας σε κάποιο άρθρο, καθώς έχεις αποδείξει ότι διαθέτεις πολύ καλό αρχείο. Σε προκαλώ λοιπόν: πότε ακριβώς "συμφώνησα μαζί με τον Μπους, τον Τσέινι και τον Ράμσφελντ για την εισβολή;"
Για να σε διευκολύνω, σου θυμίζω ότι είχα δημοσιεύσει στη στήλη μια "ανοιχτή επιστολή" προς τον Πάουελ την ημέρα που μιλούσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας, όπου έγραφα ότι ο μόνος λόγος που θα δικαιολογούσε μια εισβολή είναι η απελευθέρωση των Ιρακινών από τον δικτάτορα, και όχι όλη εκείνη η προπαγάνδα περί όπλων μαζικής καταστροφής. Αυτό εννοείς σύντροφε; Αν ναι, μήπως είναι κάπως διαφορετικό από αυτό που έγραψες; Αν όχι, μήπως θα μπορούσες να μου φρεσκάρεις λίγο τη μνήμη; Και αν είπες απλώς μια βαρύγδουπη αρλούμπα, μήπως θα μπορούσες να επανορθώσεις;

@gb:
Η πρόταση να επιβληθεί φόρος στο πετρέλαιο, ο λεγόμενος "πράσινος φόρος", αποτελεί πλέον αίτημα όλων των οικολόγων, ώστε να δοθεί έμφαση στις εναλλακτικές πηγές ενέργειας και να σωθεί ο πλανήτης από τα αέρια του θερμοκηπίου. Αν με την πρόταση αυτή συμφωνεί και ο Φρίντμαν, δεν το γνωρίζω. Εχουμε γίνει όμως πια τόσο φιλοαμερικανοί, ώστε να επαινούμε τους ψηφοφόρους ΚΑΙ γι'αυτό;

 
At 13/11/06 11:33 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Μχμμμ... δεν κρατάω αρχείο, όλα είναι από μνήμης.
Αφού λοιπόν λάθος κατάλαβα οτι ήσουν υπέρ της εισβολής, mes plus humbles excuses Μιχάλη.

Και για να προστατέψω τον εαυτό μου από νέα, "βαρύγδουπη αρλούμπα":

έλεγες οτι ο μόνος λόγος που θα δικαιολογούσε μια εισβολή είναι η απελευθέρωση των Ιρακινών από τον δικτάτορα

-Η εισβολή έγινε, κι ο δικτάτορας έπεσε και δικάστηκε. Δικαιώθηκε κατά τη γνώμη σου η εισβολή;

 
At 13/11/06 1:43 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Μαυροπρόβατε, με εκπλήσσεις και πάλι, αυτή τη φορά με την υπέρμετρα άτακτη υποχώρησή σου. Περίμενα τουλάχιστον μια μικρή μάχη...
Το ερώτημά σου είναι επίτηδες προβοκατόρικο, αλλά δεν θα τσιμπήσω. Τώρα με ρωτάς στα σοβαρά αν πιστεύω ότι δικαιώθηκε η εισβολή; Ακόμα και το μεγαλύτερο γεράκι στην Ουάσινγκτον απαντά αρνητικά. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι η εισβολή ΗΤΑΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ να αποτύχει. Ηταν ανήθικη, ήταν παράνομη, ήταν εγκληματική (όπως ακριβώς έγραφα, αγαπητέ μου, εκείνες τις ημέρες), αλλά μπορούσε υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις να πετύχει.

 
At 13/11/06 2:46 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Μιχάλη, "ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός" που λέγανε κάτι απροσάρμοστοι ;-) Μ'εσένα να δώσω μάχη;

Για να συνεχίσουμε με το Λένιν και την απολιθωμένη σκέψη του, το ερώτημα δεν είναι αν πέτυχε ή απότυχε η εισβολή, αλλά για ποιον. Για την πολεμική βιομηχανία πχ, δε νομίζω να υπάρχουν αμφιβολίες οτι η εισβολή πέτυχε.

Τα εντελώς αντίθετα ισχύουν για τους λαούς, αλλά και το ίδια τα συνολικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Αν διακινδυνεύσουμε μια συζήτηση για τους όρους υπό τους οποίους η εισβολή θα πετύχαινε για τα συνολικά συμφέροντα των ΗΠΑ, θα κινηθούμε στο ολισθηρό έδαφος της ιστορικής υπόθεσης. Κι έπειτα, μια τέτοια συζήτηση μοιάζει σαν προσπάθεια να κάνουμε εποικοδομητικές προτάσεις για την εδραίωση της αμερικανικής επικυριαρχίας... όπως οι ντέμοκρατς ή ο Μπλαίρ ας πούμε.

Να σημειώσω τέλος, οτι το ερώτημα που έθεσα είναι λίγο διαφορετικό: αν η εισβολή δικαιώθηκε, όχι αν πέτυχε. Η ταύτιση των δύο υπονοεί τη θέση οτι η ιστορία δικαιώνει πάντα τους νικητές, n'est-ce pas?
Ε, αυτό είναι ένα άλλο σημείο διαφωνίας μας...

 
At 14/11/06 12:11 π.μ., Blogger gb said...

@ Miχάλη,
Οι ψηφοφόροι όπου γής, δε μασάνε πράσινο κουτόχορτο, δλδ να πληρώνουν φόρο οι παλαιές και επικρατούσες μορφές ενέργειας για να ενισχύσουν τις ανεμογεννήτριες ή τα φωτοβολταϊκά. Η Chevron πρίν τη διώξει ο Πούτιν, ειρωνευόταν σε διαφημίσεις της τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας.
To ζήτημα για τις νέες μορφές ενέργειας διευκολύνεται άν περιοριστεί ο αθέμιτος και δυσβάστακτος ανταγωνισμός εις βάρος τους, χάριν μίας αυτόνομης εξωτερικής ενεργειακής πολιτικής.
Παράδειγμα, η Δανία και η Ελλάδα, άν και οι Δανοί μετέφεραν πετρέλαιο με πλοία και αγωγούς, προφανώς θα είχαν λιγότερη ενέργεια απο ήλιο και άνεμο.
Δυστυχώς οι οικολογικές προτάσεις βρίσκονται σε απλοϊκές και ανεδαφικές μορφές ανίκανες να βοηθήσουν στη κατανόηση της πολυπλοκότητας του φαινομένου.

Τώρα, το εύγε δεν ανήκει στους αμερικάνους ψηφοφόρους, αλλά στο ρεπουμπλικανικό σχέδιο να συγκατοικήσουν με τους Δημοκρατικούς και να τους βάζουν να βγάζουν τα κάρβουνα απο τη φωτιά.

 
At 22/11/06 1:05 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Είναι αδιανόητο οι Έλληνες (από όλους τους Ευρωπαίους) του 21ου αιώνα να περιμένουν από τους συμμάχους μας Αμερικανούς να δείξουν την παραμικρή συμπόνια για τον υπόλοιπο κόσμο. Αδιανόητο! Κι αυτό αν αναλογισθούν ορισμένοι τους λόγους για τους οποίους έχει δημιουργηθεί η ΕΕ (και που όλοι κάνουμε σαν τρελοί για να θεωρηθούμε μέλη της) που είναι κυρίως για να ενδυναμωθούν οι χώρες-μέλη σε αντίθεση με τις μη χώρες μέλη που θα βλέπουν ένα ενωμένο γίγαντα (όπως π.χ. ΗΠΑ) να τους καθορίζει τις τιμές τους, την πολιτική τους, πώς θα ντύνονται, τί κινητά θα έχουν, τη ζωή τους εν γένει. Τι διαφορετικό κάνει σήμερα η Αμερική που πολύ απλά με πολέμους και μη υπερασπίζεται τον τρόπο ζωής της. Αυτό προσπαθεί να κάνει και η Ρωσία με την κομμουνο-φασιστικού μοντέλου διακυβέρνηση του κου Πούτιν. Όταν δε ο Βλάντιμιρ είπε ότι και να αποσυρθεί από Πρόεδρος θα παραμείνει στην πολιτική σκηνή "ενεργός" δηλαδή θα επηρεάζει τη διακυβέρνηση (με γνωστούς σκοτεινούς τρόπους) γιατί κανείς δεν μίλησε για φασιστική νοοτροπία; Ποιος αντέδρασε; Απλά ο κος Πούτιν κατάλαβε πώς λειτουργεί ο κόσμος μας. Δηλαδή με συγκεκριμένη μακροχρόνια γραμμή πολιτικής, όπως Ρωσία, ΗΠΑ, Κίνα, Βρετανία, Ιαπωνία. Αυτό κάνει τις χώρες δυνατές και τον κόσμο μας πιο ισορροπημένο (θυμηθείτε ισορροπία ΗΠΑ-ΕΣΣΔ). Κι ας καθίσουν οι Έλληνες να τσακώνονται με ηλίθια προσχήματα για ηλίθιες ιδεολογίες και ιδέες (π.χ. άσυλα - αν είναι δυνατόν!) και για το πώς θα έπρεπε να κυβερνάται ο πλανήτης από πλανητάρχες με γραφικές αντιλήψεις αιώνιας καλοσύνης και ανεκτικότητας. Αν θέλετε να μάθετε πώς λειτουργούν πλανητάρχες διαβάστε ιστορία και θα διαπιστώσετε πόσο αξιολάτρευτοι είναι οι Αμερικανοί σύμμαχοί μας. Σας υπενθυμίζω, για να μην ξεχνιόμαστε, τί αντιπροσωπεύει η ΕΕ και για ποιον λόγο κάνουμε σαν τρελοί οι Έλληνες να είμαστε μέλη της. Έχει αναρωτηθεί ποτέ κανείς άραγε;

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home