Τετάρτη, Νοεμβρίου 08, 2006

Οι ανασφάλιστοι δεν ψήφισαν



Σαράντα επτά εκατομμύρια Αμερικανοί στερούνται οποιασδήποτε κοινωνικής ασφάλισης. Αν οι άνθρωποι αυτοί προσέρχονταν στις κάλπες, είναι βέβαιο ότι θα νικούσε ο συνδυασμός «Έξω όλοι!».

Το αμερικανικό σύστημα έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες. Η υγεία, για παράδειγμα, θεωρείται αγαθό, αλλά όχι δικαίωμα. Οι εταιρείες δεν είναι υποχρεωμένες να προσφέρουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους υπαλλήλους τους. Συνήθως το κάνουν για τα στελέχη τους, αλλά όχι και για τους working poor, τους φτωχούς εργαζομένους. Ο αριθμός των ανασφάλιστων αυξάνεται έτσι συνεχώς: από το 2000, που ανέλαβε την εξουσία ο Τζωρτζ Μπους, οι αποκλεισμένοι από το σύστημα υγείας έχουν αυξηθεί κατά 6,8 εκατομμύρια και έχουν φτάσει τα 46,6 εκατομμύρια. «Πολλοί απ' αυτούς αναγκάζονται όταν αρρωστήσουν να πουλήσουν τα σπίτια τους» λέει στον ανταποκριτή της Λιμπερασιόν ο Ούτε Ράινχαρντ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. «Άλλοι σταματούν να πληρώνουν για τις σπουδές των παιδιών τους».

Το πρόβλημα αφορά ολόκληρη τη χώρα, ακόμη και τις μεγάλες πόλεις. Σύμφωνα με μια μελέτη του ερευνητικού κέντρου Urban Institute, 1,6 εκατομμύρια ενήλικες και παιδιά που ζουν στη Νέα Υόρκη (το ένα πέμπτο του πληθυσμού) είναι ανασφάλιστοι. Η μόνη λύση που έχουν όταν πάθουν κάτι σοβαρό είναι τα επείγοντα περιστατικά, όπου γίνεται προσπάθεια να «σταθεροποιηθεί» η κατάστασή τους. Σε μια προσπάθεια να περιορίσει την έκταση αυτού του φαινομένου, που δεν τιμά και τόσο τη μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου, η κυβέρνηση χρηματοδοτεί χίλια κοινοτικά κέντρα σε όλη τη χώρα, που προσπαθούν να εφαρμόσουν μια προληπτική ιατρική προσφέροντας σχετικά μειωμένες τιμές. Το William Ryan Center, για παράδειγμα, κοντά στο Σέντραλ Παρκ, χρεώνει 32 δολάρια την επίσκεψη (ανεξαρτήτως των εξετάσεων που γίνονται) και 7 δολάρια τη συνταγή (ανεξαρτήτως του αριθμού των φαρμάκων που αγοράζονται). Αλλά και αυτές οι τιμές είναι για πολλούς απαγορευτικές.

Μια άλλη ιδιαιτερότητα του αμερικανικού συστήματος υγείας είναι ότι θεωρεί τη φροντίδα των δοντιών θέμα εμφάνισης και όχι υγείας (!) Αν, για παράδειγμα, πρέπει να κάνει κάποιος μια γέφυρα και δεν μπορεί να την πληρώσει, καταφεύγει στην εξαγωγή - γεγονός που έχει επιπτώσεις στη διατροφή του και εν τέλει στην υγεία του. Απέναντι σ' αυτές τις δυσκολίες, πολλοί αναζητούν λύσεις χρησιμοποιώντας τη φαντασία τους. Ο Νικ Στήβενς, ένας 32χρονος ηθοποιός που ζει στη Νέα Υόρκη και τα τελευταία επτά χρόνια είναι ανασφάλιστος, αξιοποιεί τις προσφορές ορισμένων οδοντιάτρων που χρεώνουν τη μισή τιμή για την πρώτη επίσκεψη. «Κάθε φορά βλέπω διαφορετικό γιατρό», λέει. «Προς το παρόν τα κουτσοκαταφέρνω».

Μοναδικοί προνομιούχοι του συστήματος είναι οι πολύ φτωχοί, που καλύπτονται από το σύστημα Medicaid και οι πολύ ηλικιωμένοι, που καλύπτονται από το πρόγραμμα Medicare. Το κοινωνικό κόστος που αντιστοιχεί σε αυτούς είναι μικρό, έτσι κι αλλιώς πεθαίνουν γρήγορα.

15 Comments:

At 8/11/06 6:10 μ.μ., Blogger Anastasia said...

Νομίζω ότι είναι μια σωστή απεικόνιση της κατάστασης στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου κυριολεκτικά "δε ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο". Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που άνθρωποι από ένα ατύχημα ή μια αρρώστεια μένουν στο δρόμο (κυριολεκτικά, η οικογένεια δε συχνά είναι απούσα), και φτάνει κανείς να αναρωτιέται αν είναι προτιμότερος ο αιφνίδιος θάνατος ή ο αργός και βασανιστικός "πληρώνοντας" και ξεχρεώνοντας.

Ασφαλώς η περιγραφή μου είναι υπερβολική, αλλά αντικατοπτρίζει εν πολλοίς μια πραγματικότητα που ακόμα και το υποτυπώδες κράτος πρόνοιας της Ελλάδας δεν μας αφήνει να δούμε (και αυτό όχι γιατί το επιθυμεί, απλά γιατί είναι η κοινωνία της Ελλάδας διαφορετική ενώ η Αμερικανική όπως πολύ σωστά ειπώθηκε θεωρεί την υγεία αγαθό). Ενδεικτικά σημειώνω ότι προ τετραετίας είχα ένα μικρό ατύχημα που μου κόστισε 700 δολλάρια. Η μεγαλύτερη μου δυσκολία ήταν να πίσω τους οικειους μου ότι το ατύχημα ήταν όντως "μικρό".

Θα μιλήσω για κάποιες εξαιρέσεις που γνωρίζω λόγω της διαμονής μου στη Μασσαχουσέτη. Ενδεχομένως να είναι γνωστό αλλά είναι σημαντικό να αναφερθεί η περίπτωση των Starbucks που πρωτοπορούν προσφέροντας benefits. Επειδή ακριβώς δεν γνωρίζω τις παροχές ακριβώς δεν θα αναφερθώ αλλά στις ΗΠΑ τυγχάνει εκτίμησης από τους εργαζόμενους. Δεύτερον, άκουγα χθες τον επινίκειο λόγο του Deval Patrick του Δημοκρατικού Κυβερνήτη της Μασσαχουσέτης ο οποίος αναφέρθηκε στον αγώνα για την εγγραφή των αστέγων στους εκλογικούς καταλόγους καθώς δεν έχουν διεύθυνση κατοικίας (στην Αμερική απαιτείται προ-εγγραφή για τη συμμετοχή στις εκλογές, επιπλέον ανασταλτικός παράγοντας όταν κανείς αξιολογεί την αποχή). Η Αμερική είναι μια διαφορετική κοινωνία και αυτές είναι μόνο κάποιοες από τις εκφάνσεις τις διαφορετικότητας,

 
At 8/11/06 6:22 μ.μ., Blogger Λύσιππος said...

Εξυσες την επιφάνεια και μόνο μια πραγματικότητας άγνωστης πέρα από τον Ατλαντικό. Οχι ότι η θλιβερή αντιμετώπιση των μειονεκτικών τάξεων δεν υφίσταται και στην Ελλάδα, όπου υπάρχουν πλέον άστεγοι που ζουν από τα σκουπίδια. Η Αμερική όμως έχει χάσει προ πολλού το σκήπτρο της ευημερίας για όσους ατύχησαν στην αρχή της ζωής τους ή κατά την πορεία. Η ασφάλιση παρέχεται από τους εργοδότες, όμως δεν είναι υποχρεωτική (όπως στην Ελλάδα). Πάμπολλοι Αμερικανοί λοιπόν το ρισκάρουν, επιλέγοντας να εξαιρεθούν από το επιπλέον κόστος που κάποιες φορές είναι σημαντικό. Ομως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο μέσος Αμερικανός εργάζεται σε 2 και 3 δουλειές και το κυριότερο δεν καταριέται τη μοίρα του. Το τελευταίο είναι Ελληνικό "χάρισμα".

 
At 8/11/06 6:22 μ.μ., Blogger Κ. said...

Καλά εσείς στην Μασαχουσέτη είστε κομμουνισταί.

Είχα γράψει και ένα μεγάλο σχόλιο αλλά μου το έφαγε ο μλόγκερ. Σε μια μικρή περίληψη, η πλειοψηφία περνά σχετικά καλά, υπάρχει και ένα ποσοστό 20-30% στα όρια της φτώχειας αλλά κανείς δεν νοιάζεται. Το πιό απιθανο είναι ότι πολλοί φτωχοί, π.χ. στον Νότο ψηφίζουν ενάντια στο οικονομικό τους συμφέρον Ρεπουμπικάνους, για λόγους κυρίως θρησκευτικούς. Δηλαδή ψηφίζουν Μαρτίνο Λούθηρο και τους βγαίνει ο Άνταμ Σμίθ.

 
At 8/11/06 6:27 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova said...

Τι να πει κανείς. Εμείς στο "καθεστός της φρίκης" του κομμουνισμού δηλαδή είχαμε δωρεάν τα πάντα ό, τι αφορά την υγεία, ακόμα και η τελευταία καθαρίστρια πήγαινε δωρεάν και στα λουτρά κάθε χρώνο. Και αυτό πολοί δεν το ξέρουν.

 
At 8/11/06 6:33 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova said...

Ευτυχώς που υπάρχουν εδώ στην Ελλάδα τα κρατικά νοσοκομεία γιατί δεν θα μπορούσα αλλιώς να επιζήσω. Στη Σλοβακία σήμερα πρέπει κάθε φορά που θα χτυπήσεις την πόρτα του ιατρού να πληρώσεις.
Έλεος!

 
At 8/11/06 10:41 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Άσχετο αλλά αυτό μου ήρθε:
Χρόνια Πολλά Μιχάλη.

 
At 9/11/06 1:14 π.μ., Blogger Πάνος said...

Χρόνια πολλά Μιχάλη!

 
At 9/11/06 10:30 π.μ., Blogger gb said...

κ.Μ.Μητσό,
Καλώς τη συγκατοίκηση.

Τώρα οι Δημοκρατικοί άς πάρουν μία γεύση εξουσίας
να δούμε και μείς πόσα απίδια χωράνε στο σάκκο του Ιράκ.

 
At 9/11/06 11:51 π.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Καλά, Μιχάλης Μητσός είναι το αληθινό σου;! Νόμιζα ότι ήταν ψευδώνυμο :)

Χρόνια Πολλά, φίλτατε!

 
At 9/11/06 2:22 μ.μ., Blogger gb said...

ευγενώς δε μπορούσα να υποβάλλω τα
χρόνια πολλά στη γιορτή σου πρίν το φίλτατο ιχνηλάτη, θα ήταν ασέβεια, οπότε με τη σειρά μου,
χρόνια πολλά και καλά !!!!

 
At 9/11/06 6:02 μ.μ., Blogger Anastasia said...

Χρόνια Πολλά και από εμένα!

Κανείς όταν είναι μακριά ξεχνιέται...!

Α.

 
At 10/11/06 8:41 π.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Χρόνια πολλά Μιχάλη, έστω και καθυστερημένα.

Τελικά μήπως ζούμε στον παράδεισο και δεν το ξέρουμε;

Κι ακόμα χειρότερα, μήπως ζούμε τις τελευταίες μέρες του παραδείσου;

Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος, πειράζει;....

 
At 10/11/06 1:03 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

χρόνια πολλά!

 
At 11/11/06 11:19 π.μ., Blogger Πάνος said...

Αγαπητέ Μιχάλη,

Το καινούριο μου στέκι θα το βρεις στο http:panosz.wordpress.com. Πέρνα όποτε θέλεις – είναι ανοιχτά μέρα και νύχτα!

 
At 12/11/06 1:19 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές, έστω και καθυστερημένα. Ελειψα τρεις μέρες σε ένα εθνοπροδοτικό συνέδριο, μπορεί να γράψω γι'αυτό, μπορεί και όχι, δεν έχει σημασία. Πλάκα-πλάκα, μου λείψατε!
Πάνο, επιφυλάσσομαι.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home