Τρίτη, Νοεμβρίου 07, 2006

Σύνδρομο κατωτερότητας



Οι Δημοκρατικοί ενδέχεται να κερδίσουν τις σημερινές εκλογές για την ανανέωση του Κογκρέσου. Αλλά η μάχη για τον διαχωρισμό της θρησκείας και της κουλτούρας από την πολιτική μόλις τώρα αρχίζει. Τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη.

Όλα άρχισαν το 1994, πέντε χρόνια μετά την πτώση του κομμουνισμού, όταν οι Ρεπουμπλικανοί ανέκτησαν τον έλεγχο του Κογκρέσου. Ξεκίνησε τότε η σταδιακή μετατροπή της τέχνης της πολιτικής σε μια σύγκρουση πολιτισμών, πρώτα στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών και στη συνέχεια σε πλανητικό επίπεδο. Στα δώδεκα χρόνια που ακολούθησαν - γράφει με τον γνωστό γλαφυρό της τρόπο η Μπάρμπαρα Σπινέλλι στη Στάμπα - άλλαξαν πολλά στην Αμερική. Άλλαξε κατ' αρχήν η ιδέα του πολέμου, που από ψυχρός έγινε θερμός, κι από περιορισμένης διάρκειας έγινε διαρκής. Άλλαξε ύστερα η σχέση ανάμεσα στην εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία, με την κυβέρνηση να συγκεντρώνει τεράστιες εξουσίες και να καταργεί το Κογκρέσο και τους κανόνες δικαίου. Άλλαξε ακόμη η έννοια της νομιμότητας, με τα βασανιστήρια να θεωρούνται πλέον θεμιτή μέθοδος ανάκρισης και το habeas corpus να πετιέται στα σκουπίδια.

Αυτό που ξεκίνησε ουσιαστικά το 1994 ήταν μια επανάσταση βασισμένη στον φόβο, στην περιφρόνηση των θεσμών και στην ανάγκη των «μικρών» να εκδικηθούν για τη μακρά πολιτιστική ηγεμονία της φιλελεύθερης Αριστεράς. Στόχος αυτής της επανάστασης, σύμφωνα με τον εμπνευστή της Νιουτ Γκίνγκριτς, ήταν όλα όσα αντιπροσώπευαν τις τελευταίες δεκαετίες οι Δημοκρατικοί: το '68, ο αντιπατριωτισμός στη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ και της καθαίρεσης του Νίξον, το ισχυρό Κράτος. Μια θολή και ολισθηρή λέξη, οι Αξίες, εισέβαλε στην πολιτική και την κουρέλιασε.

Αυτή είναι η δύναμη των Ρεπουμπλικανών και η αδυναμία των αντιπάλων τους. Οι Δημοκρατικοί στην Αμερική, όπως και πολλά αριστερά κόμματα στην Ευρώπη, συμπεριφέρονται λες και η κυριαρχία της συντηρητικής επανάστασης είναι δεδομένη και αιώνια. Είναι πεπεισμένοι ότι στην εποχή μας μόνο μια δεξιά πολιτική είναι δυνατή, και υπόσχονται απλώς να την ακολουθήσουν με πιο επιδέξιο και πιο αποτελεσματικό τρόπο. Αντίθετα με τους Ρεπουμπλικανούς, δεν έχουν ένα δικό τους πρόγραμμα να προτείνουν, που να επαναφέρει την αυτονομία της πολιτικής. Δεν έχουν καν ηγέτη. Οι αξίες και η θρησκεία έχουν κεντρική θέση και στα δικά τους προγράμματα, το βλέπουμε στην περίπτωση της Χίλαρι, ακόμη και του Ομπάμα, όπως και του Μπλαιρ και της Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Οι Αμερικανοί Δημοκρατικοί και οι Ευρωπαίοι αριστεροί διακατέχονται από ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στη Δεξιά, παρ' όλο που η τελευταία έχει αποτύχει σε όλα τα επίπεδα. Απέτυχε στο Ιράκ, κι αυτό δεν αλλάζει με την καταδίκη του Σαντάμ. Απέτυχε στο μέτωπο της τρομοκρατίας. Απέτυχε να τιμήσει το συμβόλαιό της με τους πολίτες, νομιμοποιώντας αδιάντροπα τις ωμές παρεμβάσεις στην ιδιωτική τους ζωή. Αλλά ακόμη δεν έχει ηττηθεί.

14 Comments:

At 7/11/06 4:54 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Αλλά ακόμη δεν έχει ηττηθεί.

Ακόμη.
Θα ηττηθεί όμως.

 
At 7/11/06 5:07 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Πολύ απλουστευτικά γράφει η Κα Σπινέλι. Δυστυχώς δεν μπορούμε να εξηγήσουμε την παρούσα τροπή της ιστορίας με "την εισβολή των Αξιών στην πολιτική". Αν τα πράγματα ήταν έτσι δεν θα βλέπαμε την υποχώρηση των "αριστερών" η αριστερών ιδεών σε όλη την Ευρώπη. Αυτές κι αν στηρίζονταν σε ισχυρές αξίες.
Δυστυχώς ο κόσμος είναι πολύ πιο περίπλοκος απ' ότι επιμένουν να μας πείσουν τα συστήματα αξιών.
Κατά τη γνώμη μου, θα μακροημερεύσουν οι διακυβερνήσεις εκείνες που θα αποδεχτούν και θα εγκολπώσουν όσο πιο πολλές θέσεις για το κάθε κοινωνικό ή οικονομικό πρόβλημα.
Όσο πιο συνεναιτικό,ευρύ και ευμετάβλητο είναι το μοντέλο τους τόσο πιο πολύ θα αντέξουν.
Δεν είναι οξύμωρο σχήμα το ευμετάβλητο με την αντοχή.
Έχουμε την εντύπωση ότι οι ιδέες που μας κυβερνούν παραμένουν οι ίδιες, ενώ μόνο το όνομα του κόματος παραμένει το ίδιο. Τα κύτταρά του και οι αλληλεπιδράσεις του μεταβάλλονται και μάλιστα γρήγορα.

 
At 7/11/06 6:17 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.
Το ματς του 21ου αιώνα - με πολύ αβέβαιο το αποτέλεσμα.

Παίζουμε "με την απαισιοδοξία της γνώσης και την αισιοδοξία της θέλησης", που λέει κι ένας κόυτς...

 
At 7/11/06 9:43 μ.μ., Blogger gb said...

Συχνά στό σκάκι κερδίζει ο παίκτης ο οποίος σχεδιάζει και πραγματοποιεί, στο νού του και στη σκακιέρα, τις περισσότερες μελλοντικές κινήσεις.
Οι Δημοκρατικοί σχεδιάζουν με βάση την οικονομία και τη προσέλκυση των ψηφοφόρων που έχουν ανάγκη μίας φιλολαικής πολιτικής.
Οι Ρεπουμπλικάνοι σχεδιάζουν με βάση την διεθνή συγκυρία και άρα αυτοί έχουν την πολιτική πρωτοβουλία. Απέναντι στη διεθνή πολιτική και στην οικονομική οι ψηφοφόροι ρίχνουν το βάρος και τη προτεραιότητα στη πολιτική ικανότητα της πρώτης ανάγκης.

Δεν μπορεί να αναφέρεται κανείς στη σύγκρουση ΔΗΜ/ΡΕΠ και να μην υπογραμίζει την ανανέωση με τους νέοσυντηριτικούς.

Οι ιδεοληψίες φέρνουν σύνδρομα κατωτερότητας, βάζουν τον Μπλαίρ κι τη Σεγκολέν στο ίδιο καντάρι, ταυτίζουν Αμερ. Δημοκρατικούς με Ευρ. αριστερούς και αναμένουν ματαίως αποτυχίες,
Δικαιολογημένα, η Στάμπα ανήκει στη συντηρητική παράταξη, qui se ne frega ...




Οι Αμερικανοί Δημοκρατικοί και οι Ευρωπαίοι αριστεροί διακατέχονται από ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στη Δεξιά, παρ' όλο που η τελευταία έχει αποτύχει σε όλα τα επίπεδα. Απέτυχε στο Ιράκ,

Αλλά ακόμη δεν έχει ηττηθεί.

 
At 7/11/06 9:47 μ.μ., Blogger gb said...

εξ αμελείας δε διέγραψα τη τελευταία σειρά και τη προηγούμενη παράγραφο , άς αγνοηθεί απο το σχόλιο το οποίο τελειώνει στο ...
qui se ne frega

 
At 7/11/06 10:12 μ.μ., Blogger Anastasia said...

Σο επίνειο των Δημοκρατικών, τη Μασσαχουσέτη, ελπίζουμε όλοι (Αμερικάνοι και μη) ότι ο ευαγγελικός πατριωτισμός θα ηττηθεί, όσο ίσως καμία άλλη περιοχή της Αμερικής. Θυμάμαι συγκεκριμένα τη λύπη (και τα κλαματα) την επομένη της νίκης Μπους πριν από 2 χρονια. Αλλά βεβαίως, δεν είναι μόνο η Νέα Αγγλία και η Καλιφόρνια, είναι και η Γιούτα (80% Ρεπουμπλικάνοι θυμίζω). Το σύστημα διαχωρισμού των καντονιών των πολιτειών θα κρίνει εν πολλοίς την έκβαση και ιδιαίτερα πολιτείες όπως το Οχάιο.

Νομίζω ότι αυτή τη φορά οι Δημοκρατικοί θα σταθούν καλύτερα (ή τουλάχιστον το εύχομαι!!) και αυτό όχι γιατί ξεπέρασαν το σύνδρομο ή δημιούργησαν ιδεολογία. Η ψήφος είναι αρνητική, είναι ψήφος διαμαρτυρίας: αντι-Μπους.

Αν υποτεθεί ότι οι Δημοκρατικοί δεν πάρουν κάποια θετική διαφορά (πόσο μάλλον αν χάσουν) κρίνω ότι θα κλονιστεί ιδιαίτερα η κοινωνία καθώς το χάσμα που ήδη υπάρχει θα αμβλυνθεί: οι Αμερικανοί της Βοστώνης, της Νέας Υόρκης, του Σαν Φρανσίσκο πολύ δύσκολα θα υπομείνουν μια νίκη ή μια μή-ήττα των Ρεπουμπλικάνων.

 
At 7/11/06 11:21 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

anastasia, έριξα μια ματιά στο μπλογκ σου.
Ελπίζω να μην το πάρεις στραβά ή να το ερμηνεύσεις ως σεξιστικό σχόλιο, αλλά στον ένα χρόνο που περιδιαβαίνω την μπλογκόσφαιρα δεν έχω συναντήσει άλλη γυναικεία πένα τέτοιου επιπέδου. Εύγε!
Τα σχόλια σου σίγουρα θα πλουτίζουν - και οπωσδήποτε θα ομορφαίνουν - τις συζητήσεις μας εδώ!


Σύντροφε,
Παίζουμε "με την απαισιοδοξία της γνώσης και την αισιοδοξία της θέλησης"..
Ποιητική διάθεση βλέπω :)

 
At 7/11/06 11:27 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

gb,
Δυστυχώς δεν μπορούμε να εξηγήσουμε την παρούσα τροπή της ιστορίας με "την εισβολή των Αξιών στην πολιτική".

Δυστυχώς αυτό ακριβώς συμβαίνει, κατά την άποψη μου.
Οι Αξίες, δεξιές και αριστερές, έχουν την ίδια δύναμη εισβολής!

 
At 8/11/06 5:20 π.μ., Blogger Anastasia said...

Ιχνηλάτη,

σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, και όχι -φυσικά όχι- δε θεώρησα το σχόλιο σεξιστικό.

Αναστασία

Υ.Γ. Εδώ στη Μασσαχουσέτη, η ώρα τωρα είναι 10 το βράδι, εκλέγεται Κυβερνήτης ο Patrick με τους Δημοκρατικούς. Βέβαια σε αρκετές πολιτείες όπως η Βιρτζίνια -βασικό state- η νύχτα θα είναι μακρά...

 
At 8/11/06 9:45 π.μ., Blogger gb said...

"Ο δείκτης Dow Jones βρίσκεται στα ύψη. Η ανεργία βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα. Ο πληθωρισμός έχει δαμαστεί. Οι τιμές των καυσίμων πέφτουν. Και η συνολική οικονομία αναπτύσσεται σταθερά. Εάν οι Αμερικανοί προβαίνουν σε αυτό που οι πολιτικοί επιστήμονες αποκαλούν «αναδρομική ψήφο»,
.... τότε κανείς θα πίστευε ότι η σημερινή κυβέρνηση πορεύεται ολοταχώς προς τον θρίαμβο."
από J. Hucker, Washington Post,
http://www.diamet.gr/readText.asp?textID=2595.

ερώτημα, γνωρίζει κανείς αυτόν τον Ν.Γκινγκριτζ που αναφέρεται απο τη Σπινέλι/Στάμπα ;

Καλύτερα να παίζουμε με τη γνώση και τη βούληση αντί να βράζουμε στα συναισθήματα του οπαδισμού.

 
At 8/11/06 12:18 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Οι διαφορές δημοκρατικών-ρεπουμπλικάνων έχει νόημα να αναζητηθούν μόνο στα πλαίσια μιας προβληματικής που, ξεκινώντας από το προφανές (οτι και οι δύο υπηρετούν τη βαρβαρότητα), προχωρεί σε λεπτή ανάλυση της συγκυρίας στην αυτοκρατορία σήμερα.

Γι αυτήν, ας μιλήσουν καλύτερα όσοι ζουν στις ΗΠΑ και παρακολουθούν τις εξελίξεις από κοντά - από λίγο πιό μακριά, γάιδαροι κι ελέφαντες μοιάζουν τόσο ίδιοι, όσο δυό οπλισμένοι στρατιώτες τους στο κατεχόμενο Ιράκ.

(Ελπίζω με την παραπάνω διευκρίνηση να θυμήθηκες φίλε ιχνηλάτη, σε ποιόν "κόουτς" αναφέρθηκα - το Γκράμσι).

 
At 8/11/06 3:36 μ.μ., Blogger gb said...

@ ιχνηλάτη
Ποιά θεωρείς "παρούσα τροπή της ιστορίας"

 
At 8/11/06 4:16 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

ωχ!
gb,
Τώρα πρόσεξα ότι η απάντηση μου αφορά φράση του nik-athenian και όχι δική σου :)
Εν πάση περιπτώσει, παρούσα τροπή της ιστορίας θεωρώ την κλιμακούμενη συντηρητική δεξιά μονόδρομη πορεία της.
Και πιστεύω ( μάλλον εύχομαι ) ότι όταν φτάσει στην υπερσυντηρητική κορύφωση θα αρχίσει η αντίστροφη πορεία. Προς ένα σοσιαλισμό αλλά με ανθρώπινο πρόσωπο αυτή τη φορά, ε :)

 
At 8/11/06 8:14 μ.μ., Blogger gb said...

@ιχνηλ, δεν πειράζει για το λάθος,
Νομίζω η απαισιοδοξία,πρόσκαιρη(;)
δεν ταιριάζει με τα τείχη που πέφτουνε, στο βερολίνο, στη τεχνολογία, στην εξ αποστάσεως επικοινωνία,
η στροφή-τροπή της ιστορίας δεν είναι δεξιά η αριστερά όπως λές, είναι μία νέα περίοδος.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home