Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006

Ο κομμουνιστής που ήθελε το φεγγάρι



«Ενώ ξεδιπλωνόταν εκείνη η αιματηρή σύγκρουση, εγώ διέπραξα το μεγαλύτερο λάθος της πολιτικής μου ζωής. Εγραψα ένα κύριο άρθρο στην Ουνιτά που καταδίκαζε την ουγγρική εξέγερση και είχε ένα στομφώδη τίτλο: `Από τη μια πλευρά των οδοφραγμάτων, σε υπεράσπιση του σοσιαλισμού`». Πιέτρο Ινγκράο

Από μικρός είχα τη συνήθεια να αναρωτιέμαι για τα πράγματα γύρω μου. Ζούσα ανάμεσα στους συμπολίτες μου, αλλά αντιλαμβανόμουν την απόσταση που μας χώριζε. Δεν ήμασταν ίσοι. Έτσι, άρχισα να προβληματίζομαι για την ταξική καταπίεση και για τους διαφορετικούς κόσμους στους οποίους ζούσαν οι εκμεταλλευτές και τα θύματά τους. Από μια άποψη, η αυτοβιογραφία μου είναι ένα βιβλίο για τη δυνατότητα της αμφιβολίας, που ήταν για καιρό κάτι το απαγορευμένο στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Πιστεύω πως η μεγάλη τραγωδία του κομμουνισμού και ο λόγος για τον οποίο ηττήθηκε βρίσκονται ακριβώς σ' αυτό: στον μονολιθισμό, στην υποχρεωτική ομοφωνία, σε μια αρτηριοσκληρωτική ιδέα για τις τάξεις, στην άκριτη προσκόλληση στην κατήχηση του Λένιν και του Στάλιν.

Θυμάμαι την επίσκεψη του Τολιάτι στο 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ, στις αρχές του 1956, όπου ο Χρουστσώφ κατήγγειλε τα εγκλήματα του Στάλιν. Ο γραμματέας είχε το κείμενο της μυστικής έκθεσης, αλλά όταν επέστρεψε από τη Μόσχα δεν είπε κουβέντα, ούτε σ' εμάς ούτε στους δημοσιογράφους που τον περίμεναν στο αεροδρόμιο. Οι καταγγελίες του σταλινισμού αποσιωπήθηκαν και στην Κεντρική Επιτροπή του Μαρτίου, όπου υπήρξαν μόνο απολογητικοί τόνοι για τη Σοβιετική Ένωση. Σε όλο τον κόσμο είχε ξεσπάσει θύελλα, κι εμείς στην Ουνιτά ήμασταν υποχρεωμένοι να σωπαίνουμε. Όταν τελικά εμφανίστηκε η μυστηριώδης έκθεση στον αμερικανικό Τύπο, αναδημοσίευσα μια περίληψη. «Είδες;» ρώτησα έντρομος τον Τολιάτι. «Είδα» μου απάντησε, λακωνικός όπως πάντα.

Θυμάμαι ακόμα την ομιλία τού Μάο στη Μόσχα, το φθινόπωρο του 1957. Προέβλεψε ένα λαμπρό μέλλον, με τίμημα μερικά εκατομμύρια χαμένες ζωές. Κανείς δεν είχε το θάρρος να αντιδράσει. Για να χειροτερέψει ακόμη περισσότερο τα πράγματα, ο Γάλλος σύντροφος Ντυκλό εξαπέλυσε έναν φιλιππικό εναντίον μας. Ρώτησα τον Τολιάτι αν θα απαντήσει. Μου απάντησε με ένα μανιασμένο «όχι». Ύστερα, στο αυτοκίνητο, άρχισε να ξεστομίζει χυδαίες βρισιές - δεν τον είχα ποτέ ξανακούσει να μιλάει έτσι.

Στα ενενήντα μου χρόνια, είμαι υπερήφανος που υπήρξα και παραμένω κομμουνιστής. Και να φανταστείτε ότι έπαιζα καλό τένις! Το ψυχρό και δυνατό κτύπημα της μπάλας είχε σ' εμένα ένα θεραπευτικό αποτέλεσμα. Αρκούσαν μερικές μπαλιές για να ξεχάσω κεντρικές επιτροπές, συσκέψεις της διεύθυνσης της εφημερίδας, ατελείωτες συνεδριάσεις...

(Από συνέντευξη που έδωσε στη Ρεπούμπλικα ο βετεράνος Ιταλός κομμουνιστής και πρώην διευθυντής της Ουνιτά, με αφορμή τη σημερινή έκδοση της αυτοβιογραφίας του με τίτλο «Ήθελα το φεγγάρι», Εκδ. Einaudi)

23 Comments:

At 12/9/06 1:29 μ.μ., Blogger μικρό λυκάκι said...

-Εσύ!Ο τελευταίος Πολωνός ποιητής!-
μεθυσμένος, με αγκάλιασε,ο φίλος μου από τα χρόνια τής Πρωτοπορίας,με ένα μακρύ στρατιωτικό παλτό,
Είχε επιβιώσει από τόν πόλεμο στή Ρωσία ,καί εκεί,κατάλαβε.

Δέν θα μπορούσε να έχει μάθει αυτά τα πράγματα από τόν Απολλιναίρ,
ή στα κυβιστικά μανιφέστα ή στά φεστιβάλ τών δρόμων τού Παρισιού.
Τό καλύτερο φάρμακο γιά τίς αυταπάτες είναι η πείνα,η υπομονή καί η υπακοή.

Στίς όμορφες πρωτεύουσες εκείνοι αρέσκονταν να μιλούν.
Ομως ο εικοστός αιώνας προχωρούσε.
Δέν ήταν αυτοί πού θα αποφάσιζαν οι λέξεις τι σημαίνουν.

Στη στέππα,δένοντας το ματωμένο πόδι του με ένα κουρέλι
Κατανόησε τη ματαιοδοξία αυτών τών υπερφίαλων γενεών.
Οσο μακριά μπορούσε να δεί,μιά επίπεδη,ακαλλιέργητη γή.

Μαύρη σιωπή κάθησε πάνω σε κάθε φυλή καί λαό.
Μετά τίς καμπάνες στούς μεγάλους ναούς,μετά τίς σφαγές,
Μετά τίς έριδες γιά τήν ελεύθερη βούληση καί τα επιχειρήματα γιά λιτότητα.

Κοίταζα απορημένος,γελοίος καί αναστατωμένος,
Μόνος με τήν Παρθένο Μαρία μου ενάντια στήν ακαταμάχητη δύναμη,
Απομεινάρι θερμής προσευχής,επιχρυσωμένων αγαλμάτων καί θαυμάτων.

Καί ήξερα πώς θα μιλούσα στή γλώσσα τών ηττημένων
Πού είναι παλιά όσο καί τα έθιμα,οι οικογενειακές γιορτές,
Τα χριστουγεννιάτικα στολίδια καί τα χαρούμενα κάλαντα κάθε χρόνο.

Τσέσλαφ Μίλος.
1945

 
At 12/9/06 1:30 μ.μ., Blogger Εαρινή Συμφωνία said...

Και το φεγγάρι που ήθελε, προφανώς δεν το ήθελε μόνο για τον εαυτό του, αλλά για να το μοιραστεί. Μακάρι να βγει στα ελληνικά, γρήγορα το βιβλίο. Θυμίζω, απλώς, και την (λογοτεχνική βέβαια) περίπτωση Ανθρωπάκι από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες του Τσίρκα όπως και το Λιοντάρι του Ντανφέρ από την Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα της Αλκης Ζέη, όχι φυσικά για τον Ινγκράο, αλλά για τους «μονολιθικούς».

 
At 12/9/06 2:23 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Ανάμεικτα συναισθήματα, λύπης και συμπάθειας, με κυριεύουν κάθε φορά που διαβάζω για απομνημονεύματα ανθρώπων που, στη δύση της ζωής τους, διαπίστωσαν το ανέφικτο του ονείρου, τη ματαιότητα της προσπάθειας, το άπιαστο φεγγάρι.

Μου έρχεται πάντα στο μυαλό ο σπαρακτικός στίχος του Κ. Τριπολίτη, για την πόρνη την Ιστορία.

..την κουβαλήσαμε
και μας κουβάλησε
στον ανεμόμυλο.

 
At 12/9/06 2:39 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Πρώτα ο κόσμος υπέστη τη φρικαλεότητα του κομμουνισμού. Στη συνέχεια, βίωσε την οδύνη που προκάλεσε η πρώτη του καθεστώτος και τώρα έχουμε να τρώμε στη μάπα και την κλάψα των πρώην κομμουνιστών μέσα από τα απομνημονεύματά τους. Θα έλεγα: " Έλεος!" αλλά αυτή η λέξη τη δίνει στον οικοδεσποτη.

 
At 12/9/06 3:10 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Πέστα, Αθήναιε!

Μετά από όλα όσα έγιναν, κάποιοι το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να σιωπήσουν οριστικά - ως έμπρακτη απόδειξη οτι κάτι διδάχτηκαν από το μάθημα της Ιστορίας.

Αλλά που...

*

Ιχνηλάτη,

καίριος ο Τριπολίτης!

Αναφέρεται βέβαια στην αμέσως προηγούμενη γενιά, που είχε τραγική σχέση με την ιστορία - και όχι στη δική μας που η σχέση της ήταν κωμικοτραγική... Αλλά αυτά εσύ τα απορρίπτεις, ως (λαπαδιέν) ποιητικές ιδέες...

:-))

 
At 12/9/06 3:19 μ.μ., Anonymous scalidi said...

Το θέμα είναι αυτός το ήθελε το φεγγάρι, αλλά μάλλον δεν είχε υποψιαστεί πώς θα ηταν να πατάει πάνω στην επιφάνειά του. Το αντίκριζε από μακριά-μέσα από τις ιδέες του- φωτεινό και όμορφο, αλλά μάλλον αγνοούσε την αλγεινή, σκοτεινή του όψη, το κρύο που έκανε εκεί, την έλλειψη βαρύτητας, την έλλειψη οξυγόνου να αναναπνεύσει, αν ποτέ έφτανε...Η αναγωγήτης παραπάνω εικόνας παρακαλώ να γίνει σε πολιτικό επίπεδο.

 
At 12/9/06 3:58 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Αθήναιε, αν ήταν εδώ το Μαύρο Πρόβατο ( πού χάθηκες σύντροφε ? ) σήμερα θα απολαμβάναμε ένα τρικούβερτο καβγά :))))

Πάνο, όλο κοιτάζω το κεφάλι σου στη φωτογραφία ( στο βιβλίο σου ) και ξέρεις τι μου αρέσει περισσότερο σ'αυτό ; Οτι είναι αγύριστο :))))))))))))

 
At 12/9/06 4:42 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

@ Αθήναιο + Πάνο.
Πολύ εύκολα σβήνετε από τις πολυθρονίτσες σας τους αγώνες, τα όνειρα, τις αυταπάτες, αλλά και την αυτοκριτική κάποιων ανθρώπων που σημάδεψαν την ιστορία του περασμένου αιώνα. Να μην κλαίνε, λέει ο ένας, να σωπάσουν, λέει ο άλλος, για να μην ταράζουν τη δική μας μακαριότητα και να αποδείξουν ότι κάτι διδάχτηκαν από την ιστορία!
Συγγνώμη, αλλά εγώ περιμένω από κάτι τέτοιους ανθρώπους και να μιλάνε, και να κλαίνε, και να κρίνουν, και να κρίνονται, γιατί από αυτούς παίρνω μαθήματα. Επιπλέον, μ'αρέσει και το τένις...

 
At 12/9/06 4:44 μ.μ., Blogger talos said...

Ο Πέτρο Ινγκράο βίωσε την φρικαλεότητα του φασιστικού (ως παρτιζάνος) και του μεταφασιστικού Ιταλικού καπιταλισμού (του κράτους μαφίας-Χριστιανοδημοκρατίας-τέως μουσολινικών και Γκλάντιο) και την πολέμησε πάντα έντιμα και με αρχές. Υπήρξε πρωτοπόρος της αποστασιοποίησης του ΚΚΙ από το ΚΚΣΕ και από την δεκαετία του 1960 και μετά και του εκδημοκρατισμού του κόμματος. Την αυτοκριτική του για την προσκόλληση στο ΚΚΣΕ την έκανε έμπρακτα και *πολύ* πριν από τα 90 του χρόνια. Ενδιαφέρον έχει το άρθρο του για την Κούβα το 2003 που προκάλεσε κάποιον σάλο στην Ιταλία την εποχή εκείνη...

Το ΚΚΙ υπήρξε μακράν το δημοκρατικότερο κόμμα της Ιταλίας μετά το 1968 - και ειδικά η αριστερή του τάση υπό τον Ινγράο ήταν η πρώτη που απαρνήθηκε εξολοκλήρου το Σοβιετικό μοντέλο. Καμία μετάνοια λοιπόν. Το λέει εξάλλου και ο ίδιος: "Στα ενενήντα μου χρόνια, είμαι υπερήφανος που υπήρξα και παραμένω κομμουνιστής", υπήρξε και παραμένει με τρόπο που κανένας δεν υπήρξε στην Ρωσία.

 
At 12/9/06 6:03 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Ταλως,

βέβαια ποτέ δεν είναι αργά, αλλά μετά τη δεκαετία του '60 ήταν απελπιστικά αργά για τα κομμουνιστικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης: τα είχαν ήδη καταδικάσει τρεις τουλάχιστον δεκαετίες σταλινισμού. Και όχι μόνο αυτό, αλλά λειτούργησαν αντικειμενικά ως σούπερ αντιδραστικά μορφώματα, καθώς έπνιγαν εν των γενάσθαι, μέχρι μια εποχή, οποιαδήποτε κίνηση /προσπάθεια εναλλακτικής αριστεράς. Ώσπου κατέρρευσαν απολύτως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού - ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ!

Το ΚΚΙ δεν εξαιρείται.

Όσο για τον Ινγκράο, θα απαντήσω έμμεσα: εδώ έγινε τόσος ντόρος επειδή ο άλλος υπήρξε στα 17 του ναζιστής, μάλλον με απολίτικη αφετηρία και σε τόσο ειδικές ιστορικές συνθήκες. Γιατί θα πρέπει να είμαστε τόσο επιεικείς με έναν άνθρωπο που δέχτηκε /ανέχτηκε το σταλινισμό επί δεκαετίες ολόκληρες;

Κι αν δεχτούμε το βλακώδες "δεν ήξερε" - το ίδιο το κείμενο του Μητσού περιγράφει με απίστευτη ενάργεια την απουσία πολιτικού μεγέθους του ανδρός:

«Είδες;» ρώτησα έντρομος τον Τολιάτι. «Είδα» μου απάντησε, λακωνικός όπως πάντα.

Εύγε στον "εξέχοντα" πολιτικό της αριστεράς! Θα είχε αξία αν ΠΡΙΝ το 20ο Συνέδριο ερχόταν σε αντίθεση με το σταλινισμό. Μετά, το έκανε και η Κουτσή Μαρία - πολλές φορές από γνήσιο οπορτουνισμό, παραμένοντας σταλινικιά κατά βάθος - το είδαμε σε τόσους και τόσους δικούς μας, του "εσ"!

Επιπλέον,

μπορεί κανίβαλος παλιός
να εκπροσωπήσει τάχα
όπους τους φίλους τους παλιούς
που έχει στη στομάχα;


Τους Ούγγρους πάντως, όχι: έδινε ο ίδιος τα (ιδεολογικά) καρφιά στους σταλινικούς...

*

Τις μπηχτές του άλλου Μιχάλη (του Μητσού) τις αντιπαρέρχομαι άνευ σχολίου -τάραξαν τη μακαριότητά μου!

*

Ιχνηλάτη, το κεφάλι μου δεν είναι αγύριστο, απλά για να "γυρίσει" θέλει ν' ακούσει κάτι καλό, όχι (σαν και) ετούτα εδώ...

 
At 12/9/06 6:15 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Αυτό είναι. Εβγαλε βιβλίο ο Πάνος, κι άντε τώρα να του ασκήσεις κριτική. Εγινε βεντέτα ο Καλαματιανός.

 
At 12/9/06 6:51 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Μιχάλη (Μητσέ) άσε τα σεσηπότα...

 
At 12/9/06 8:20 μ.μ., Blogger CAESAR said...

"Γι' αυτό σου λέω, μην κοιμάσαι: είναι επικίνδυνο. Μην ξυπνάς: θα μετανιώσεις."
[Πείρα αιώνων] Τ. Λειβαδίτης

Επίσης ξεχωρίζω & κρατώ από τον Μιχάλη:
"...εγώ περιμένω από κάτι τέτοιους ανθρώπους και να μιλάνε, και να κλαίνε, και να κρίνουν, και να κρίνονται, γιατί από αυτούς παίρνω μαθήματα."

 
At 12/9/06 8:57 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς said...

Μάταιη η συζήτηση ..και πάντα χαμένοι...πώς να εξηγήσεις στον Αθήναιο όλα εκείνα που δεν έζησε που δεν γνώρισε όλους εκείνους που ήθελαν να μοιραστούν το φεγγάρι και βγήκαν στους δρόμους να το φωνάξουν,που σύρθηκαν στα νησιά -γιατί ντρεπόμαστε να τα λέμε?- που αφησαν σπίτια και οικογένεια ,που οταν χρειάστηκε το ξανάκαν γιατί ήθελαν να μοιραστούν το φεγγάρι...Μελό? Ναι. Αλλά αλήθεια...Το χρωστάω στη Κούλα που η κόρη της μεγάλωσε στα χωρία ςος , στον κυρ Μιχάλη που μου έφερε κρυφά το ''Ο Φτωχούλης του θεού''... Μελό ε? Ναι από την πολυθρόνα έτσι φαίνεται...Αλλά το χρωστάω σ αυτούς που με έμαθαν εμένα μια κόρη καλής καΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΌΞΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΊΑΣ , ΝΑ ΑΓΑΠΆΩ ΤΟΝ ΠΛΗΣΊΟΝ ΜΟΥ .Κι όχι μόνο ...

 
At 12/9/06 10:02 μ.μ., Blogger Εαρινή Συμφωνία said...

Αχ, Χάρυβδη, λες και μίλησες με το στόμα μου. Αν εξαιρέσεις ότι εγώ είμαι κόρη «παραθεριστών» στα νησιά.

 
At 12/9/06 10:35 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Mιχάλη, μη σε προβληματίζει ο Πάνος. Προσπαθεί απλά να ξορκίσει το παρελθόν του :)

Βρήκα την εξήγηση. Ο Καλαματιανός στα νιάτα του έκανε Κνίτικη κατήχηση στο Λαμπρούκο !

 
At 13/9/06 12:19 π.μ., Blogger Πάνος said...

Ιχνηλάτης: τρεις λαλούν και δυο χορεύουν...

 
At 13/9/06 12:54 π.μ., Blogger aktaion said...

Ήταν οι ποιο μορφωμένοι, οι ποιο καλλιεργημένοι, αλλά μέσα στην αυταπάτη των θεωριών τους σφάλαν τραγικά, γέννησαν ένα τέρας. Το ίδιο και οι σημερινοί κυρίαρχοι, μέσα στην αυταπάτη της παντοδυναμίας τους, μέσα στον τεχνολογικό τους θρίαμβο δεν βλέπουν το μίσος παντού γύρω τους, το μίσος που οι ίδιοι σπέρνουν μοιράζοντας θάνατο και εξαθλίωση. Η δύναμη, η λάμψη στραβώνει, η απόλυτη δύναμη στραβώνει απόλυτα. Ας δούμε τους παλιούς ηττημένους με συμπάθεια, έστω με τη συμπάθεια που γεννά η επίγνωση ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.

 
At 13/9/06 1:19 μ.μ., Blogger talos said...

Όχι ρε Πάνο δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα. Κάθε πράγμα έχει την δική του ιστορία και την δική του δυναμική. Εκτός αν πιστεύεις ότι ο Ινγκράο μπήκε στο ΚΚΙ για να φτιάξει γκουλάγκ στην Ιταλία.

Το ΚΚI λειτούργησε στην Ιταλία ως ένα κατεξοχήν δημοκρατικό κόμμα που υπερασπίστηκε (με αντιφάσεις αλλά συνεπώς) με την πολιτική του την *δημοκρατική διακυβέρνηση* σε μια χώρα που αυτό δεν ήταν φτηνό... Αν δεν ήταν το ΚΚΙ π.χ. ο εμφύλιος που σοβούσε στην Ιταλία την δεκαετία του 1970 θα ήταν πραγματικότητα με εξαιρετικά δυσάρεστα αποτελέσματα. Το ΚΚΙ ήταν το κόμμα του Γκράμσι - περισσότερο από ότι του Στάλιν ακόμα και όταν δεν το γνώριζε το ίδιο. Στην παρανομία και στο βουνό μέχρι την απελευθέρωση από τον φασισμό και σε διωγμό πρακτικά μετά, αντίθετα από τους δικούς μας ξέφυγε και τότε από την (εύλογη τότε για πολλούς) πορεία της ένοπλης ήττας. Όσο για το "σούπερ αντιδραστικό μόρφωμα" το ΚΚΙ δεν ήταν ΚΚΕ. Δεν μπορώ να σκεφτώ γιατί να ήταν "σούπερ αντιδραστικό". Έχεις κάποια παραδείγματα;

Από το κείμενο του Ινγκράο προκύπτει πως οι αριστεροί μέχρι το 20ο συνέδριο *απλά δεν πίστευαν* τα όσα λέγονταν για τα εγκλήματα του Στάλιν. Αυτό το ξέρουμε και από τα καθ'ημάς. Αν η μεταστροφή μετά, σου φαίνεται εύκολη ή η άγνοια βλακώδης, νομίζω ότι κρίνεις αγνοώντας τις τότε συνθήκες. Οι συνέπειες του 20ου συνεδρίου και της Ουγγρικής εξέγερσης, ήταν αυτές που οδήγησαν *ειδικά το PCI* σε μια σταδιακή αλλά σαφή αποστασιοποίηση από το ΚΚΣΕ που ολοκληρώθηκε το 1979. Μια εξαιρετική παρουσίαση των γεγονότων του 1956 και του πώς αυτά γύρισαν ανάποδα το ΚΚΙ μπορείς να βρεις εδώ.

Επαναλαμβάνω, ο Ινγκράο ήταν από αυτούς που απετέλεσαν το κομμάτι του ΚΚΙ που στράφηκε στα κινήματα το 60, ήταν "πατέρας" (αν και όχι μέλος) του PDUP και από τους ανυποχώρητους υπερασπιστές της εσωτερικής δημοκρατίας στο ΚΚΙ.

Επίσης το ΚΚΙ δεν κατέρρευσε - αντίθετα με τον μαφιόζικο εσμό στην "άλλη όχθη" που ξεσκεπάστηκε από τον Ντι Πιέτρο και τον "Σοσιαλιστή" που δραπέτευσε με τα κλοπιμαία στην Τύνιδα - η μετεξέλιξη του ΚΚΙ (με την ίδια κουλτούρα) είναι το Κόμμα των Δημοκρατών της Αριστεράς και η Κομμουνιστική Επανίδρυση. Όλα τα κομμάτια του τέως PCI έχουν αθροιστικά μια πολύ σημαντική εκλογική παρουσία. Κάποια έχουν διολισθήσει τόσο στα τριτοδρομικά που είναι αστείοι, κάποιοι άλλοι όχι.

Συνολικά: από την δεκαετία του 60 τουλάχιστον και μετά ήταν σαφές πως το ΚΚΙ δεν είχε καμία Σταλινική αυταπάτη. Ο Ινγκράο ήταν μια από τις οξύτερες φωνές στο κόμμα εναντίον του εσωτερικού σταλινισμού. Ως εκ τούτου "δικαιούται" φυσικά να ομιλεί.

Τέλος πάντων αυτή η λογική πως ένας άνθρωπος βαρύνεται αιώνια με τα παλαιότερα σφάλματά του, είτε μιλάμε για τον Γκρας ή τον Ινγκράο, παρά την αποκήρυξή τους και τον μεταγενέστερο αγώνα εναντίον τους είναι λίγο "προπατορική" και "θεολογική" για το γούστο μου πάντως.

 
At 13/9/06 2:27 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Καλά εντάξει. Πάντως, το πιο ενδιαφέρον βιβλίο που διάβασα το καλοκαίρι ήταν το " Ο Σεβάχ ο Αριστερός", του Οικονομάκου. Το συστήνω. Με συγκίνησε με την ανθρωπιά του και με την καλώς εννοούμενη αφέλειά του.

 
At 23/6/15 5:07 π.μ., Blogger Unknown said...

www.louisvuitton.com
mont blanc mountain
nba jerseys
oakley sunglasses
cheap oakleys
louis vuitton outlet
true religion jeans
true religion outlet online
michael kors outlet online
michael kors outlet
christian louboutin
chanel purses
michael kors outlet
michael kors outlet
gucci outlet
coach factory outlet
coach outlet store online
ray ban eyeglasses
michael kors handbags
air max uk
abercrombie store
ralph lauren outlet
cheap ray bans
concord 11s
louis vuitton outlet
fitflops outlet
coach factory outlet
burberry sale
christian louboutin outlet
michael kors uk
abercrombie and fitch outlet
coach outlet store online
abercrombie
ray ban sunglasses
michael kors outlet
20150623xiong

 
At 11/7/16 4:23 π.μ., Blogger xjd7410@gmail.com said...

polo ralph lauren outlet
nike air max 90
jordans for sale
ralph lauren polo outlet
jordan 11s
true religion shorts
jordan retro
timberland boots
louis vuitton outlet
ray ban sunglasses
replica watches
ralph lauren outlet
air jordans
coach outlet
mont blanc
louis vuitton handbags
polo ralph lauren outlet
nike uk
coach canada
lebron 12
christian louboutin outlet
louis vuitton handbags
fitflops
coach outlet
toms shoes
christian louboutin sale
coach outlet
nike free run
insanity workout
gucci handbags
nike air max
oakley sunglasses
coach outlet
jordan 3
louis vuitton outlet
nike sb
toms outlet
michael kors outlet
ray ban outlet
ralph lauren outlet
2016.7.11haungqin

 
At 12/8/16 5:26 π.μ., Blogger Zheng junxai5 said...

zhengjx20160812
oakley sunglasses
ugg uk
louis vuitton handbags
ugg boots
rolex watches
rolex watches for sale
true religion jeans
tods sale
burberry outlet online
ladies cartier watches
michael kors outlet online
polo ralph lauren
celine handbags
vans outlet
ugg boots
ugg sale
coach factory outlet online
jordan shoes
toms shoes uk
coach outlet online
montblanc pen
lebron 12
louis vuitton outlet
michael kors bags
ray ban pas cher
louis vuitton purses
longchamp outlet
cincinnati bengals jerseys
canada goose outlet
chicago bulls jerseys
uggs sale
louboutin shoes
cheap air jordans
new england patriots jerseys
michael kors outlet clearance
seattle seahawks jerseys
cheap basketball shoes
canada goose outlet
canada goose outlet
cheap jordans

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home