Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006

Δημοκράτης, σαν τον Pουσσώ



Ο Τρίτος Δρόμος είναι ντεμοντέ, ο Κάστρο πεθαίνει και ο subcomandante δεν ακούγεται πολύ τελευταία. Καιρός, λοιπόν, να στραφεί η παγκόσμια Αριστερά σε κάτι πραγματικά καινούργιο, ανατρεπτικό, επαναστατικό.

Ο συνταγματάρχης Καντάφι είναι πια 64 ετών. Βρίσκεται στην εξουσία εδώ και 37 χρόνια, από το 1969. Κι έχει αρχίσει λίγο να βαριέται, ιδιαίτερα από τότε που τα βρήκε με τους Αμερικανούς και δεν τον ενοχλούν ούτε για το Λόκερμπι. Επειδή όμως είναι σίγουρος πως όσο ζει οι συμπατριώτες του δεν θα τον αφήσουν να αποσυρθεί, σκέφτηκε να αναζητήσει καμιά καινούργια ιδέα, ή έστω κανένα καινούργιο κόλπο. Πήρε, λοιπόν, τηλέφωνο τον γιο του τον Σαΐφ, που σπουδάζει στο London School of Economics, και τον ρώτησε ποιος είναι ο μεγαλύτερος γκουρού της Αριστεράς για να τον καλέσει στη σκηνή του, να πιουν τσάι (που, ως γνωστόν, είναι πιο υγιεινό από το νερό) και να μιλήσουν για τα παγκόσμια προβλήματα.

H συνάντηση του Καντάφι με τον Άντονι Γκίντενς κράτησε τρεις ώρες. Και ο Βρετανός κοινωνιολόγος γύρισε στην πατρίδα του κατενθουσιασμένος. «Στον συνταγματάρχη άρεσε πολύ ο όρος Τρίτος Δρόμος, άλλωστε η πολιτική του φιλοσοφία αποτελεί μια εκδοχή αυτής της ιδέας», γράφει στο περιοδικό Νιου Στέιτσμαν. «H αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι μια ακατάλληλη μορφή διακυβέρνησης, γιατί προβλέπει την άσκηση εξουσίας από μια μειοψηφία. Ο σοβιετικός κομμουνισμός, πάλι, έφερε στην εξουσία μια ακόμη πιο περιορισμένη ελίτ. Το λιβυκό μοντέλο, αντίθετα, ενισχύει την αυτοδιάθεση, στην οποία μπορεί ο καθένας να έχει ρόλο».

Ακόμη πιο προχωρημένες απόψεις έχει ο Βαλεντίνο Παρλάτο, συνιδρυτής της εφημερίδας Μανιφέστο, που γεννήθηκε και έζησε στην Τρίπολη μέχρι τα είκοσι χρόνια του. «Ο Καντάφι είναι ηγέτης της μοναδικής αραβικής χώρας που δεν είναι φιλοαμερικανική, χωρίς να είναι φονταμενταλιστική», λέει στην Κοριέρε ο Ιταλός δημοσιογράφος, που αναγνωρίζει ότι του άρεσε περισσότερο ο συνταγματάρχης όταν τον βομβάρδιζαν οι Αμερικανοί. «Το Πράσινο Βιβλίο περιέχει τα ιδεώδη της δημοκρατίας, μιας δημοκρατίας όπως τη φαντάστηκε ο Ρουσσώ. H Λιβύη δεν είναι βέβαια μια δημοκρατική χώρα, αντίθετα όμως με τις άλλες χώρες που παράγουν πετρέλαιο δεν υπάρχει εδώ χάσμα ανάμεσα στον πλούσιο ηγεμόνα και στους φτωχούς».

Κατόπιν όλων αυτών, ίσως να ήταν μια καλή ιδέα η επόμενη προσφορά των «ΝΕΩΝ» να είναι το Πράσινο Βιβλίο, κατά προτίμηση εμπλουτισμένο με τα βασικά σημεία της συζήτησης του Καντάφι με τον Γκίντενς. Είναι αλήθεια ότι σχετική συζήτηση είχε γίνει στην Ελλάδα και πριν από είκοσι χρόνια, αλλά τότε ο συνταγματάρχης ήταν ακόμη νέος, η κοσμοθεωρία του δεν είχε ολοκληρωθεί, δεν ήταν ακόμη έτοιμη για εξαγωγή. Τώρα τα πράγματα έχουν ωριμάσει, και με τον πανισλαμισμό να γίνεται υπερδύναμη καλό είναι να έχουμε μια γέφυρα, ένα καταφύγιο, βρε αδελφέ, για την περίπτωση που η κατάσταση στραβώσει.

9 Comments:

At 28/8/06 1:50 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Ευτυχώς που μας λυπήθηκε ο Γιαραμπής και δεν ευτυχήσαμε να έχουμε τον Κο Μουαμάρ πολιτικό μέντορά μας, όπως οραματιζόταν κατά τη δεκαετία του 80 ο ΑΓΠ.
Σήμερα πια δεν νομίζω ότι βρίσκει ελκτική την προοπτική αυτή ο ΓΑΠ.

 
At 28/8/06 1:56 μ.μ., Blogger Jason said...

Μάλιστα, έγινε και δημοκράτης ο συνταγματάρχης...

Και στα δικά μας.

 
At 28/8/06 2:22 μ.μ., Blogger μικρό λυκάκι said...

Ο Κάστρο θέλει,λέει,στήν επόμενη ζωή του να γεννηθεί Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές!
Θα πιστέψω ότι καί ο Φιντέλ καί ο Στάλιν ,εν τέλει ,δέν άντεχαν τήν αποθέωση τών μεγάλων συγγραφέων από τόν κόσμο!
Τό νερό εξακολουθεί να είναι πιό υγιεινό από το τσάι.
Ο Σαίφ καλά κάνει καί ασχολείται με το ποδόσφαιρο φανατικά!

Το πολιτικό όραμα τού Αlain Touraine μπορεί ακόμα να μάς κάνει να ονειρευόμαστε!
Υπάρχει,βέβαια καί όλη η ecole des haute etudes en sciences sociales.
Από κείμενα υπάρχουν πάρα πολλά!
Εγώ προτείνω Ελληνα γιά να σάς παρηγορήσω και να παρηγορηθώ κι εγώ:Nίκος Πουλαντζάς.
Τώρα βέβαια,εμείς οι ίδιοι θα τα φτιάχνουμε πάντα όλα!
Εμείς είμαστε στή γέφυρα!

 
At 28/8/06 2:27 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Και μη χειρότερα......

Πήρε, λοιπόν, τηλέφωνο τον γιο του τον Σαΐφ, που σπουδάζει στο London School of Economics,

Εγώ τώρα τι άλλο να πω;;;;

Σταματήστε τον πλανήτη να κατέβω, το εισιτήριό μου έληξε...

Εκτός αν έχει κανείς να προτείνει κανέναν ΤΕΤΑΡΤΟ δρόμο...

Να τον δοκιμάσουμε κι αυτόν, δεν ξέρεις τι γίνεται καμμιά φορά....

Σ:(((((((((

 
At 28/8/06 2:40 μ.μ., Blogger Ergotelina said...

To δρόμο της Λιβύης
ελπίζουν οι ΗΠΑ...

να περπατησουν συντομα
και το Ιραν και η Συρία....

:)

"Σαλαμ αλ Καντάφ"....

Υ.Γ.
Δηλαδη εκει εχουν
κανονικη δημοκρατία..
με εκλογες...
και πρόβατα-ισλαμιστές;
:)

 
At 28/8/06 3:58 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

χαχαχαχαχάαααα

ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ !!!

Ρε μπαγάσα είχες κέφια χθες μάλλον. Σπάνια γράφεις έτσι !

Προβλέπω μετά την ιστορική συνάντηση Καντάφι-Γκίντενς και το γόνιμο συνδυασμό του " Πράσινου Βιβλίου " και του " Τρίτου Δρόμου ", να κυκλοφορήσει σύντομα ο " Πράσινος Δρόμος " :))))))

Πάντως ο Καντάφι, ως καλός πατέρας, κάνει ό,τι μπορεί για να κληροδοτήσει τη θέση στο γιό του, τον Σάϊφ-αλ-Ισλάμ ( Το Σπαθί του Ισλάμ :)

Ακριβώς όπως είχε σκοπό να κάνει ο Σαντάμ, ακριβώς όπως έκανε ο Άσαντ, ακριβώς όπως θα κάνει και ο Μουμπάρακ..

Ζήτω η Κληρονομική Δημοκρατία !
( ειρωνικό σύνθημα της αραβικής αριστεράς )

 
At 28/8/06 4:48 μ.μ., Blogger Κ. said...

Τελικά Μητσέ έχεις πολύ χιούμορ...

 
At 28/8/06 5:05 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Για Ιχνηλάτη:
Ο Τίτλος "Πράσινος δρόμος" είναι trade mark πατενταρισμένο. Πείτε άλλο παρακαλώ :))
Αν επιβάλλεις τον απογονό σου με το έτσι θέλω στην αρχηγία του κράτους θεωρείται μεμπτό.
Αν τον επιβάλλεις με κοματικές διαδικασίες θεωρείται ότι είσαι γάτα...

 
At 28/8/06 7:45 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

@ nik-athenian,

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με τους αραβικούς λαούς. Όπου γίνονται εκλογές εκλέγουν δημοκρατικά ή δικτάτορες ή φονταμενταλιστές πλέον ! Και εκεί που δεν γίνονται εκλογές κυβερνούν ελέω..Αλλάχ βασιλιάδες και εμίρηδες.

Με γνήσιες δημοκρατικές διαδικασίες εξελέγη ο Μπασάρ Άσαντ Πρόεδρος-Μονάρχης-Ηγέτης.
Λίγες μέρες μετά το θάνατο του πατέρα του συνεδρίασε το Κοινοβούλιο της χώρας και τον εξέλεξε ομόφωνα.
Βέβαια υπήρχε και ένα μικρό τεχνικό κώλυμα. Δεν είχε συμπληρώσει τα σαράντα του χρόνια ( ήταν ακόμα 38 ) όπως προέβλεπε το σύνταγμα της χώρας. Λίγες ώρες πριν την πανηγυρική εκλογή του οι βουλευτές-πρόβατα είχαν ψηφίσει πάλι ομόφωνα - όποιος τολμούσε ας έκανε αλλιώς - την κατάργηση του.. ενοχλητικού άρθρου του συντάγματος !

Το ίδιο πάνω κάτω συμβαίνει με τον Γκαμάλ Μουμπάρακ. Είναι ήδη ηγετικό στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος του πατέρα του, και ηγείται κι αυτός μιας " εκσυγχρονιστικής " εκστρατείας στον κρατικό μηχανισμό. Και αν όλα πάνε κατ'ευχήν μέχρι τότε, θα εκλεγεί κι αυτός πανηγυρικά.

Ο " Σπαθί του Ισλάμ " θα έχει ακόμα πιο εύκολο έργο. Στη Λιβύη, ως γνωστόν, δεν υπάρχει ούτε κόμμα, ούτε κράτος, ούτε κυβέρνηση. Κυβερνούν οι Μάζες μέσω Λαικών Επιτροπών παντού, με βάση το Πράσινο Βιβλίο, δηλαδή με βάση τα όσα επιθυμεί ο Μουαμάρ :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home