Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006

Kάτι κακό θα συμβεί



«Όλες οι κυρίες στην Ουάσινγκτον σπεύδουν να φύγουν/ μάλλον κάτι κακό θα συμβεί. /Όλοι φεύγουν, θέλω να φύγω κι εγώ/ δεν θέλω μ' έναν καινούργιο να πειραματιστώ/ Άλλωστε έχω ήδη εξομολογηθεί/ δεν υπάρχει λόγος ξανά να εξομολογηθώ».

Έτσι αρχίζει ο νέος δίσκος του Μπομπ Ντύλαν, που κυκλοφορεί σήμερα με τίτλο Modern Times. Είναι η πρώτη συλλογή τραγουδιών του 65χρονου τροβαδούρου εδώ και πέντε χρόνια. Αλλά όποιος περιμένει απαντήσεις στα προβλήματα της εποχής, όποιος θέλει άλλη μια καταγγελία του Μπους ή του πολέμου στον Λίβανο, θα απογοητευτεί. Ο 44ος δίσκος του Ντύλαν γέρνει περισσότερο προς τον έρωτα παρά προς την πολιτική: «Θα ταξιδέψω σ' όλο τον κόσμο, αυτό θα κάνω/ κι ύστερα θα γυρίσω για να σε δω... Θα περνούσα μέσα απ' τη φωτιά/ αν ήξερα ότι βρίσκεσαι στην άλλη μεριά». Για τους αμετανόητους, πάντως, υπάρχουν και μερικά σχόλια κοινωνικού χαρακτήρα. Όπως: «Χάνεται η αγοραστική δύναμη του προλεταριάτου». H: «Θα σε συντρίψουν με τον πλούτο και τη δύναμή τους».

Ο Ντύλαν είναι πάντα ρομαντικός, αλλά τους κανόνες του μάρκετινγκ τους έχει μάθει καλά. Δέχθηκε να γράψει δίσκους που διατίθενται αποκλειστικά σε καφετέριες και βιβλιοπωλεία. Επέτρεψε στην Τουίλα Θαρπ να χορογραφήσει τους στίχους του. Εξέδωσε αυτοβιογραφικά βιβλία.

Συνεργάστηκε με τον Μάρτιν Σκορτσέζε για την παραγωγή του ντοκιμαντέρ «No direction home». Έδωσε άδεια στον γκέι σκηνοθέτη Τοντ Χέινς να γυρίσει μια ταινία για τη ζωή του, όπου τον δικό του ρόλο υποδύονται επτά διαφορετικοί ηθοποιοί, συμπεριλαμβανομένης της Κέιτ Μπλάνσετ. Και για να προωθήσει τον τελευταίο του δίσκο, στράφηκε στη γοητευτική Σκάρλετ Γιόχανσον.

Κανένα πρόβλημα, όλα είναι στο παιχνίδι. Ακόμη κι η συμφωνία του Ντύλαν με την Apple, που επιτρέπει το «κατέβασμα» έναντι 199 δολαρίων ενός ψηφιακού κουτιού με 800 τραγούδια και 42 σπάνιες ηχογραφήσεις, είναι θεμιτή. Αυτό που δεν είναι θεμιτό, ή εν πάση περιπτώσει είναι αντιφατικό προς τον τίτλο του τελευταίου του άλμπουμ, είναι οι δηλώσεις του Ντύλαν στο περιοδικό Rolling Stone: «Δεν γνωρίζω κανέναν που να έχει γράψει έναν δίσκο που να ακούγεται ικανοποιητικά τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ακούς αυτούς τους μοντέρνους δίσκους, και είναι άθλιοι, σαν παρασιτικοί ήχοι. Όταν γράφαμε τα τελευταία μου τραγούδια στο στούντιο, ακούγονταν δέκα φορές καλύτερα».

Κι έτσι ο Ντύλαν διέγραψε με μια μονοκοντυλιά όλη την ψηφιακή τεχνολογία, όλους τους μουσικούς που γράφουν δίσκους με το παλιό στυλ, όλα τα αριστουργήματα που έχουν υπογράψει τα τελευταία χρόνια ένας Βαν Μόρισον, ένας Μπρους Σπρίνγκστιν, ένας Τομ Ουέιτς. Θα μπορούσε πράγματι να μιλάει λιγότερο και να αφήσει να μιλούν γι' αυτόν οι στίχοι του: «Ο ιδρώτας μου είναι αίμα, έχεις ένα πρόσωπο που ικετεύει να το αγαπήσουν».

11 Comments:

At 29/8/06 11:58 π.μ., Blogger Κ. said...

"The times they are a changin'" μα ο Ντύλαν έχει μείνει πίσω, εκεί γύρω στο 79-80 έγραψε τα τελευταία καλά του τραγούδια. Βέβαια ήταν καλός αντιπρόσωπος της γενιάς του, "επανάσταση" και μετά ξεπούλημα, αντίθετα με την δικία μας που πάμε κατευθείαν στο ψητό.

Έχει γράψει όμως τόσο ωραία τραγούδια, που δεν έχει σημασία το ότι τώρα βγαίνει και λέει ότι λέει. Πάντα μπορείς να τα παρακάμψεις, και να ακούσεις αύτο που κρατάς από τα πιο παλιά του τραγούδια. Καμμιά φορά ίσως ζητάμε πολλά από κάποιους ανθρώπους...

 
At 29/8/06 12:15 μ.μ., Blogger Κ. said...

Και για να προλάβω τον ιχνηλάτη, να και ένα τραγουδι γύρω από τον έρωτα, που μου αρέσει πολύ. Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση όταν μετακομιζε η γειτόνισα με Ντύλαν, είναι από τα πράγματα που ευχαριστιέσαι στην αμερική. Σκεφτόμουνα να πάρω και εισητήρια για την περιοδεία του Ντύλαν - δεν το έκανα - είναι καλύτερα να έχεις μείνει με την εικόνα του Γούντστοκ.

 
At 29/8/06 1:59 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Κι έτσι ο Ντύλαν διέγραψε με μια μονοκοντυλιά.... όλα τα αριστουργήματα που έχουν υπογράψει τα τελευταία χρόνια ένας Βαν Μόρισον, ένας Μπρους Σπρίνγκστιν, ένας Τομ Ουέιτς.

Mιχάλη, εντάξει μπορεί να υπερβάλλει κάπως ο Ποιητής αλλά δεν πέφτει και πολύ έξω όταν μιλάει για τα τελευταία είκοσι χρόνια. Μπορεί να μην είναι ακριβώς είκοσι, αλλά δεκαπέντε. Οπότε μικρό το ατόπημα του Μπομπ.

Τα τελευταία αριστουργήματα του Μπρους - Το Αφεντικό - Σπρίνγκστιν γράφτηκαν αρχές της δεκαετίας του ογδόντα ( Τhe River-1980, Nebraska-1982, Born in the USA-1985 ).
Η τελευταία αναλαμπή του, το αριστουργηματικό Streets of Philadelphia, το 1993..

Ο δε Van Morrison οφείλει την αθανασία του στο μακρινό 1989, με το Avalon Sunset ( με το αριστουργηματικό Have I Told You Lately, που έτυχε να σας αφιερώσω πριν λίγες μέρες στο ποστ σου για τους ερωτευμένους :)

To ίδιο πάνω κάτω ισχύει και για τους Dire Straits, Guns 'N Roses, και άλλους αθάνατους του Ροκ.

Πέρασαν τα χρόνια φίλε και δεν το καταλάβαμε.


Το απόγευμα θα προσπαθήσω να σας ανεβάσω ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ του Ποιητή. Και δεν εννοώ το Blowing in the Wind..

 
At 29/8/06 2:11 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Μα γιατί όλα αυτά τα είδωλα της Αρετής κάνουν ό,τι μπορούν για να αποκαθηλωθούν από το βάθρο τους;

Στο τέλος θα μάς απομείνουν μόνο αυτοί που έφυγαν νωρίς, Λόρκα, Γκεβάρα, Τζέημς Ντην, για να εξακολουθούμε να εκστασιαζόμαστε, οι αφελείς...

 
At 29/8/06 2:15 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Στην περιβόητη συνέντευξή του στο ρόλινγκ στόουν, ο Ντύλαν δεν εξαιρεί τα δικά του έργα της τελευταίας περιόδου που πραγματικά δεν έλεγαν και πολλά.
Να τι είπε ακριβώς:
"I don't know anybody who's made a record that sounds decent in the past 20 years, really. You listen to these modern records, they're atrocious, they have sound all over them. There's no definition of nothing, no vocal, no nothing, just like … static… Even these songs probably sounded ten times better in the studio when we recorded 'em. CDs are small. There's no stature to it."

Εξάλλου όπως λέει και ο Ιχνηλάτης συχνά υπερβάλλει για να ταράξει λίγο τα νερά.
Πάντως το Rolling Stone εγκωμιάζει τη νέα του δουλειά.

Όσο για την επιλογή σου ξεκάλτσωτε, εξακολουθώ να την αγαπώ κι ας "άλλαξαν στο μεταξύ οι καιροί".

....Ο μεθυσμένος πολιτικός δίνει σάλτους/πάνω στους δρόμους που κλαινε οι μανάδες/ κι οι σωτήρες που κοιμούνται βαθειά/ σε περιμένουν/ κι εγώ τους περιμένω για να με σταματήσουν/ να πίνω απ' το σπασμένο μου φλιτζάνι/ και να μου ζητήσουν ν' ανοίξω διάπλατα την πύλη για σένα.

σε θέλω σε θέλω ναι σε θέλω/ τόσο πολύ γλυκειά μου σε θέλω....

Αλλά αυτή απομακρύνεται σαν κυρία ξεκάλτσωτε.

 
At 29/8/06 2:56 μ.μ., Blogger μικρό λυκάκι said...

Raja,μακάρι να γνώριζα τής αρρώστιας αυτής τήν αίτία.
Γιά χρόνια δέν μπορούσα να αντέξω τον τόπο πού βρισκόμουν.Ενιωθα πώς έπρεπε να είμαι αλλού.
Η πόλη,τα δέντρα,οι ανθρώπινες φωνές δέν είχαν τήν ποιότητα τής παρουσίας.Ζούσα με τήν ελπίδα να φύγω.
Κάπου αλλού υπήρχε μια πόλη με αληθινή παρουσία,με δέντρα αληθινά καί φωνές καί φιλία καί αγάπη.
Σύνδεσε,αν θέλεις,τήν ιδιάζουσα παριπτωσή μου {στά όρια τής σχιζοφρένειας} με τήν μεσσιανική προσδοκία τού πολιτισμού μου.
Αβόλευτος στήν τυρρανία,αβόλευτος καί στήν δημοκρατία,στή μιά γύρευα ελευθερία,στήν άλλη ένα τέρμα στήν ατιμία.
Οικοδομώντας στό νού μου τήν αιωνία πόλη
αφαιρώντας γιά πάντα τήν άσκοπη φασαρία.
Κάποτε μπόρεσα επιτέλους να πώ:
αυτό είναι το σπίτι μου,εδώ,μπροστά στό πυρωμένο κάρβουνο τών ωκεάνειων δειλινών,στήν ακτή που αντικρύζει τίς ακτές τής δικής σου Ασίας,σε μιά μεγάλη πολιτεία,όχι τόσο διεφθαρμένη.
Ομως,Raja,αυτό δέν με θεράπευσε από τήν ντροπή καί τήν ενοχή μου.
Ντροπή γιατί δέν έγινα αυτό πού όφειλα να είμαι.
Τό είδωλο του εαυτού μου υψώνεται γιγάντιο στόν τοίχο κι απέναντί του η άθλια σκιά μου.
Ετσι έφτασα να πιστεύω στό Προπατορικό Αμάρτημα πού δέν είναι παρά η πρώτη νίκη τού εγώ.
Βασανισμένος από το εγώ,εξαπατημένος από αυτό σού προσφέρω,όπως βλέπεις,ένα έτοιμο επιχείρημα.
Σε ακούω να λές πώς η λύτρωση είναι δυνατή καί πώς η σωκρατική σοφία συμπίπτει με αυτή τού γκουρού σου.
Οχι,Raja,εγώ πρέπει να αρχίσω από αυτό πού είμαι.
Είμαι αυτά τα τέρατα πού κατοικούν στά ονειρά μου καί φανερώνουν σε μένα τήν κρυφή μου ουσία.
Αν εγώ είμαι ασθενής,δέν υπάρχει απόδειξη καμία ότι ο άνθρωπος είναι πλάσμα υγιές.
Η Ελλάδα έπρεπε να χαθεί,η καθαρή της συνείδηση έκανε απλώς τήν αγωνία μας πιό αιχμηρή.
Ειχαμε ανάγκη ένα θεό να μάς συμπονά στήν αδυναμία μας καί όχι στήν δόξα τής μακαριότητας.
Δέν υπάρχει σωτηρία,Raja,η μοίρα μου είναι αγωνία,αγώνας,ταπείνωση,αυταρέσκεια καί αυταπάρνηση,προσευχή γιά τήν Ουράνια Βασιλεία και ανάγνωση τού Πασκάλ.

ΤΣΕΣΛΑΦ ΜΙΛΟΣ.
στον Raja Rao

 
At 29/8/06 2:56 μ.μ., Blogger μικρό λυκάκι said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 29/8/06 3:19 μ.μ., Blogger basik said...

Χτες βράδυ, καθώς επέστρεφα από το ντοκιμαντέρ του Jonathan Demme "Neil Young-Heart of Gold", σκεφτόμουν τις συζητήσεις για τις δηλώσεις αλλά και το καινούριο άλμπουμ του Bob Dylan.
Και μου ήρθε στο νου πως ο David Bowie έγραψε το "Kooks" ακούγοντας Neil Young, όπως και ότι στο ίδιο άλμπουμ του (Hunky Dory, 1971) υπάρχει το "Song for Bob Dylan".

Άραγε πόσους από τους σημερινούς καλλιτέχνες θα παρακολουθούμε το 2041?

Έβαλα να παίζει το On The Beach.

 
At 29/8/06 4:55 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Λίγα, πολύ λίγα, τέτοια ποιήματα έχουν τραγουδηθεί τόσο όμορφα.
Κι ας κατηγορήθηκε όσο κανένα άλλο τραγούδι.
Κι ας τον κυνήγησαν για την προτροπή της νεολαίας στις.. παραισθήσεις.

Νά'σαι καλά γέρο-Μπομπ.
Ευχαριστούμε για τις " παραισθήσεις " που μας χάρισες.
Για τα όνειρα που τραγουδήσαμε μαζί.
Κι ας έμειναν λέξεις και νότες.
Αναστεναγμοί στη φυσαρμόνικα.
Μικρές και μεγάλες απορίες.
Κι απαντήσεις που τις σκορπίζει ο άνεμος..

your magic trip is just a click away

Hey, Mr. Tambourine Man
play a song for me
I'm not sleepy
and there ain't no place I'm going to
Hey, Mr. Tambourine Man
play a song for me
In the jingle jangle morning
I'll come following you

Though I know that evenings empire
has returned into sand
Vanished from my hand
Left me blindly here to stand
but still not sleeping
My weariness amazes me
I'm branded on my feet
I have no one to meet
And the ancient empty street's
too dead for dreaming

Hey, Mr. Tambourine Man
play a song for me
I'm not sleepy
and there ain't no place I'm going to
Hey, Mr. Tambourine Man
play a song for me
In the jingle jangle morning
I'll come following you

Take me on a trip upon
your magic swirling ship
My senses have been stripped
My hands can't feel to grip
My toes too numb to step
Wait only for my bootheels to be wandering
I'm ready to go anywhere
I'm ready for to fade
Into my own parade
Cast your dancing spell my way
I promise to go under it

Hey, Mr. Tambourine Man
play a song for me
I'm not sleepy
and there ain't no place I'm going to
Hey, Mr. Tambourine Man
play a song for me
In the jingle jangle morning
I'll come following you

Though you might hear laughing, spinning
swinging madly across the sun
It's not aimed at anyone
It's just escaping on the run
And but for the sky there are no fences facing
And if you hear vague traces
of skipping reels of rhyme
To your tambourine in time
It's just a ragged clown behind
I wouldn't pay it any mind
It's just a shadow you're seeing that he's chasing

Hey, Mr. Tambourine Man
play a song for me
I'm not sleepy
and there ain't no place I'm going to
Hey, Mr. Tambourine Man
play a song for me
In the jingle jangle morning
I'll come following you

Take me disappearing
through the smoke rings of my mind
Down the foggy ruins of time
Far past the frozen leaves
The haunted frightened trees
Out to the windy beach
Far from the twisted reach
of crazy sorrow
Yes to dance beneath the diamond sky
with one hand waving free
Silhouetted by the sea
Circled by the circus sands
With all memory and fate
driven deep beneath the waves
Let me forget about today until tomorrow

Hey, Mr. Tambourine Man
play a song for me
I'm not sleepy
and there ain't no place I'm going to
Hey, Mr. Tambourine Man
play a song for me
In the jingle jangle morning
I'll come following you..

 
At 29/8/06 11:54 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Ο ποιητής και το αριστούργημα του. Αυτοπροσώπως !

 
At 30/8/06 1:19 π.μ., Blogger nik-athenian said...

Για όποιον θέλει να γνωρίσει ποιοι και πως δημιούργησαν την αμερικάνικη μουσική σκηνή της δεκαετίας του 60 στα όρια τοης φολκ και της ροκ, και ποιος ο ρόλος του Nτύλαν σ' αυτήν, η ταινία του Σκορτσέζε "No direction home" είναι πολύ καλή. Θα την βρείτε σε όλα τα DVD Clubs.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home