Κυριακή, Σεπτεμβρίου 03, 2006

Ραντεβού σε μια εβδομάδα



Η στήλη θα απουσιάσει για μια ακόμη εβδομάδα, για τις τελευταίες διακοπές πριν ανοίξουν τα σχολεία. Αμα τη επιστροφή της, θα χρειαστεί συμβουλές από ζωόφιλους! Να περνάτε όλοι καλά.

4 Comments:

At 3/9/06 3:10 μ.μ., Blogger μικρό λυκάκι said...

Κατέληξα σ'αυτό:
να κάθομαι κάτω από ένα δέντρο δίπλα σ'ένα ποτάμι σ'ένα ηλιόλουστο
πρωινό.
Πρόκειται γιά ένα ασήμαντο περιστατικό πού δέν θα περάσει στήν ιστορία.
Δέν πρόκειται γιά μάχες καί συνθήκες όπου έχουν διερευνηθεί τα κίνητρα ή αξιομνημόνευτες τυραννοκτονίες.
Κι ωστόσο κάθομαι δίπλα στό ποτάμι,αυτό είναι γεγονός.
Κι αφού βρίσκομαι εδώ πρέπει να έχω έρθει από κάπου
καί πρίν απ'αυτό πρέπει να έχω εμφανισθεί σε πολλούς άλλους τόπους,
ακριβώς όπως οι κατακτητές στίς διάφορες χώρες πρίν κάνουν πανιά.

Ακόμα καί μιά περαστική στιγμή έχει το δικό της γόνιμο παρελθόν,
την Παρασκευή της μετά τήν Πέμπτη,τόν Μάη της πρίν τόν Ιούνιο.
Οι ορίζοντες της δέν είναι λιγοτερο πραγματικοί από εκείνους πού μπορούν να ανιχνεύσουν τα κιάλια ενός στρατηγού.

Αυτό το δέντρο είναι μία λεύκα πού έχει ριζώσει εδώ από χρόνια.
Τό ποτάμι είναι ο Ράμπα καί δέν αναδύθηκε χθές.
Τό μονοπάτι πού διασχίζει τούς θάμνους δέν τσαλαπατήθηκε τήν περασμένη εβδομάδα.
Ο άνεμος έπρεπε να μεταφέρει εδώ τα σύννεφα προτού μπορέσει να τα διασκορπίσει.

Καί μολονότι γύρω μας τίποτα σημαντικό δέν συμβαίνει,
ο κόσμος γι'αυτόν τόν λόγο δέν είναι φτωχότερος σε λεπτομέρειες.
Είναι ακριβώς τόσο εδραιωμένος,τόσο οριστικός,όπως τότε πού τόν κατάπιναν οι μετακινήσεις τών λαών.

Οι συνωμοσίες δέν είναι πιά τα μόνα πράγματα πού καλύπτει η σιωπή.
Δέν σημαδεύουν μόνο τίς στέψεις οι ακολουθίες αιτίων.
Επέτειοι επαναστάσεων μπορεί να περιστρέφονται αλλά το ίδιο γίνεται καί στά βότσαλα πού περικυκλώνουν τήν ακτή.

Η τοιχογραφία τών περιστάσεων είναι περίπλοκη καί πυκνή.
Με μυρμήγκια πού γαζώνουν το γρασίδι.
Με το ραμμένο γρασίδι στό χώμα.
Με το σχέδιο ενός κύματος πού βελονιάζει ένα κλαδάκι.

Ετσι λοιπόν συμβαίνει πού υπάρχω καί εγώ καί παρατηρώ.
Πάνω μου μιά λευκή πεταλούδα πεταρίζει στόν αέρα με φτερά πού είναι μόνο δικά της
καί μιά σκιά περνάει ξυστά μέσ'απ'τα χέρια μου
πού δέν είναι άλλη απ'τόν εαυτό της,δέν είναι κάποιου άλλου αλλά μόνο δική της.

Οταν βλέπω τέτοια πράγματα δέν είμαι πιά σίγουρη
ότι αυτό πού είναι σημαντικό
είναι πιό σημαντικό απ'αυτό πού είναι ασήμαντο.

Βισουάβα Σιμπόρσκα
ΙΣΩΣ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

 
At 3/9/06 4:17 μ.μ., Anonymous ξεκάλτσωτος said...

Καλές διακοπές, οι φθινοπωρινές είναι πάντα πιο γλυκές, από ότι θυμάμαι...

 
At 4/9/06 12:47 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

..για τις τελευταίες διακοπές πριν ανοίξουν τα σχολεία.

Σε ποια τάξη πας, Μιχάλη ;

:))

ΥΓ
Καλές οι συνθήκες εργασίας στον ΔΟΛ βλέπω. Προνομιούχοι οι εργαζόμενοι !

 
At 5/9/06 12:28 π.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Μέχρι να επιστρέψει ο Μιχάλης από τις.. προσχολικές διακοπές, μπορούμε να ακούμε αυτό το τραγούδι και να τον φανταζόμαστε να χορεύει δίπλα στην πισίνα :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home