Πέμπτη, Αυγούστου 24, 2006

Σάντι και Xένι



Στην Ινδία δεν μελετούν ιδιαίτερα το Ολοκαύτωμα. Αλλά ο λόγος που ο Βίκραμ Σεθ έγραψε το τελευταίο του βιβλίο δεν ήταν αυτός - ήταν η έκπληξή του για το πόσο μπορεί η Ιστορία να μεταμορφώσει δύο συνηθισμένους ανθρώπους.

Ο Σάντι και η Χένι συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Βερολίνο, τη δεκαετία του '30. Εκείνος ήταν Ινδός, είχε πάει στη Γερμανία για να σπουδάσει Οδοντιατρική κι είχε πιάσει σπίτι δίπλα στην οικογένειά της. Έκαναν παρέα, έβγαιναν έξω, αλλά τίποτα παραπάνω. Το 1936 ο Σάντι αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο Λονδίνο. Εκεί τον συνάντησε τρία χρόνια αργότερα η Χένι, που ήταν Εβραία και είχε την πρόνοια να εγκαταλείψει τη χώρα της έναν μήνα πριν ξεσπάσει ο πόλεμος. Το 1940 ο Σάντι παρουσιάστηκε στον βρετανικό στρατό περισσότερο για επαγγελματικούς λόγους παρά γιατί έτρεφε οποιαδήποτε αγάπη για τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Βρέθηκε στην Αφρική, αποβιβάστηκε στην Ιταλία κι έχασε το δεξί του χέρι στη μάχη του Κασίνο, το 1944.
Εκείνη παρέμεινε στη Βρετανία, όπου έμαθε τον θάνατο της μητέρας της, του αδελφού της, της αδελφής της και άλλων συγγενών της. Το ζευγάρι παντρεύτηκε το 1951. Κι άρχισε το δύσκολο έργο της ανασυγκρότησης. Ο Σάντι έμαθε να ασκεί την οδοντιατρική με το αριστερό χέρι. Και η Χένι έπιασε ξανά επαφή με τη χώρα της βοηθώντας εκείνους που είχαν ανάγκη και διαρρηγνύοντας τους δεσμούς της με όσους είχαν συνεργαστεί με τους ναζί.

Ο Βίκραμ Σεθ έχει γράψει πολλά και διαφορετικά βιβλία: ένα αναφέρεται σε ένα ταξίδι στα Ιμαλάια, ένα άλλο στην ιστορία ενός Άγγλου βιολιστή που έχει πάθος με τον Μπετόβεν και με μια γυναίκα που δυστυχώς ανήκει σε άλλον. Το τελευταίο του βιβλίο όμως, με τίτλο «Δύο ζωές» (εκδ. Harper), δεν είναι μυθιστόρημα. Είναι η αληθινή ζωή του θείου του και της γυναίκας του, που τον υιοθέτησαν όταν έφυγε στα 17 του χρόνια από την Ινδία και πήγε να σπουδάσει στο Λονδίνο. Είναι το χρονικό του έρωτα ανάμεσα σ' έναν Ινδό και μια Γερμανίδα, που έχασαν τα πάντα, αλλά αντί να πέσουν σε κατάθλιψη ξανάρχισαν από την αρχή, βρίσκοντας μάλιστα τη δύναμη να βοηθήσουν κι άλλους ανθρώπους. «Βρήκα τυχαία τις επιστολές της Χένι σε μια κασετίνα, στη σοφίτα της» λέει ο Σεθ στη Ρεπούμπλικα. «Ως Γερμανίδα που ήταν, είχε κρατήσει αντίγραφα όλων των επιστολών που είχε στείλει. Δεν είχα διαβάσει ποτέ ξανά κάτι τόσο δυνατό, τόσο συγκινητικό».

Πώς εξηγείται όμως ότι ένας άνθρωπος που στα 54 χρόνια του δεν έχει κάνει οικογένεια, ένας συγγραφέας που έχει γράψει ότι οι μόνιμες σχέσεις είναι κάτι πολύ βαρετό, φτάνει να εξυμνήσει τη σχέση του Σάντι και της Χένι; «Ένα ζευγάρι κλεισμένο στον εαυτό του μπορεί να γίνει πληκτικό. Αλλά αυτό δεν είναι αναπόφευκτο. Πιστεύω ότι μια σχέση που κρατάει είναι κάτι υπέροχο».

18 Comments:

At 24/8/06 12:27 μ.μ., Blogger Ergotelina said...

Στην Ινδία δεν μελετούν ιδιαίτερα το Ολοκαύτωμα...

αλλα
Israel, India, and Turkey: Triple Entente?

 
At 24/8/06 1:57 μ.μ., Blogger μικρό λυκάκι said...

Ευτυχισμένη αγάπη.
Είναι φυσιολογική,είναι σοβαρή,είναι προσοδοφόρα?
Τί χρησιμεύουν στόν κόσμο δύο άνθρωποι πού δέν έχουν μάτια γι'αυτόν?
Ανεβασμένοι ο ένας γιά τόν άλλον στό ίδιο βάθρο χωρίς φανερή αξία
επιλεγμένοι μέσα σε εκατομμύρια από καθαρή σύμπτωση
κι όμως με τήν πεποιθησή τους ότι έτσι έπρεπε να συμβεί
σάν ανταμοιβή γιά ποιό πράγμα?
Γιά τίποτα.
Τό φώς λάμπει απ'το πουθενά-γιατί μονάχα πάνω τους καί όχι σέ άλλους?
Δέν είναι αυτό προσβολή τής δικαιοσύνης?
Ασφαλώς είναι.
Δέν παραβιάζει τίς καταξιωμένες στόν κόσμο αρχές μας,δέν γκρεμίζει κάθε ηθική απ'τα ύψη της?
Σίγουρα ναι.

Προσέξτε το ευτυχισμένο ζευγάρι:
άν μπορούσαν τουλάχιστον λίγο να προσποιηθούν να υποκριθούν μιά κατάθλιψη
κι έτσι να δώσουν κουράγιο στούς φίλους τους!
Ακούστε πώς γελάνε-πόσο προσβλητικά.
Κι η γλώσσα πού μιλάνε μόλις πού ακούγεται κατανοητή
κι όλες αυτές οι εθιμοτυπίες ,οι τελετουργίες,οι επιτηδευμένες αμοιβαίες ρουτίνες τους-
όλ'αυτά μοιάζουν με μιά συνομωσία πίσω απ'τήν πλάτη τής ανθρωπότητας!
Είναι δύσκολο ακόμα καί να μαντέψεις πού θα έφταναν τα πράγματα αν οι άνθρωποι ακολουθούσαν το παραδειγμα τους.
Σε τί θα μπορούσαν να στηριχθούν οι θρησκείες καί η ποίηση,
τί θα θυμόμαστε ,τί θα είχαμε αποκηρύξει,ποιός θα'θελε να κρατηθεί μέσα σε κάποια όρια?

Μιά ευτυχισμένη αγάπη.
Είναι αναγκαία?
Τό τάκτ καί ο κοινός νούς μάς συμβουλεύουν να τήν απαρνηθούμε
σάν ένα σκάνδαλο γιά τίς ανώτερες σφαίρες τής ζωής.
Τα μικρά αγγελούδια γεννιούνται χωρίς τη δική της βοήθεια .
Κι ούτε θα μπορούσε να κατοικήσει στή γή γιατί συμβαίνει τόσο σπάνια.

Αφήστε τούς ανθρώπους πού δέν ξέρουν το παραμικρό γι αυτήν
να μάς βεβαιώνουν ότι δέν υπάρχει πουθενά μιά ευτυχισμένη αγάπη.

Μέ μιά τέτοια πίστη θα τούς είναι πιό εύκολο να ζούν καί να πεθαίνουν.

Βισουάβα Σιμπόρσκα
Ευτυχισμένη αγάπη.

 
At 24/8/06 3:14 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 24/8/06 3:16 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Δυστυχώς σε λίγο καιρό τα ζευγάρια που ζουν μαζί μια ζωή μαζί θα είναι μουσειακό είδος, στην πτέρυγα της Παλαιοντολογίας.

Μαγεύομαι από τέτοια ζευγάρια... θά' θελα πολύ να είμαι κι εγώ μέρος ενός τέτοιου ζευγαριού... δυστυχώς ήδη απέτυχα μια φορά, παρά τις φαινομενικά άριστες προοπτικές.

Εύχομαι άλλοι να τα καταφέρνουν καλύτερα από εμάς.... Στην Γαλλία όμως που έζησα, είδα να κυριαρχεί το μοντέλο αυτό, που νομίζω θα κυριαρχήσει στο άμεσο μέλλον και στη δική μας κοινωνία: Μονογονεϊκές οικογένειες και άνθρωποι μόνο, μόνοι, μόνοι....

 
At 24/8/06 4:27 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Μαύρε Γάτε, απολαμβάνω πολύ την παρέα σου τον τελευταίο καιρό. Σήμερα σε εκτίμησα λίγο περισσότερο. Σε μια φράση από τη συνέντευξή του που δεν έβαλα, ο 54χρονος Σεθ λέει ότι μόλις βγήκε από μια σχέση 10 ετών. Σκοπεύει να ξαναφτιάξει κάτι, είπε, αλλά δεν βιάζεται.

 
At 24/8/06 4:28 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 24/8/06 4:32 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 24/8/06 5:17 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Λυκάκι ήμουν βέβαιος ότι θα ανέβαζες την οξυδερκή, σαρκαστική ματιά της Σιμπόρσκα, για το ερωτευμένο ζευγάρι.

Ο έρως βέβαια είναι η κυρίαρχη ενόρμηση ζωής. Αυτή που ωθεί σε προσπάθεια συγκρότησης και συντήρησης μιας ενότητας.
Εκτός από τις ενορμήσεις ζωής υπάρχουν όμως και οι ενορμήσεις θανάτου. Αυτές αντιτίθενται στις ενορμήσεις ζωής και τείνουν στην ολοκληρωτική μείωση των εντάσεων, δηλαδή στην επαναφορά του εμβίου οντος στην αποδιοργανωμένη κατάσταση. Εκδηλώσεις των ενορμήσεων αυτών είναι η απραξία, η αδιαφορία, ο καναπές και ο υπνος. Αν και οι ενορμήσεις θανάτου είναι αρχικά στραμμένες προς το εσωτερικό του ανθρώπου και τείνουν προς την αυτοκαταστροφή, δευτερογενώς κατευθύνονται προς το εξωτερικό, εμφανιζόμενες τότε με την μορφή της επιθετικής ενόρμησης η της ενόρμησης καταστροφής.
Ο Leonard Cohen είναι εξίσου οξυδερκής παρατηρητής με τη Σιμπόρσκα:
There is a war between the rich and poor,
a war between the man and the woman.
There is a war between the ones who say there is a war
and the ones who say there isn't.
Why don't you come on back to the war, that's right, get in it,
why don't you come on back to the war, it's just beginning.
Well I live here with a woman and a child,
the situation makes me kind of nervous.
Yes, I rise up from her arms, she says "I guess you call this love";
I call it service.
Why don't you come on back to the war, don't be a tourist,
why don't you come on back to the war, before it hurts us,
why don't you come on back to the war, let's all get nervous.
You cannot stand what I've become,
you much prefer the gentleman I was before.
I was so easy to defeat, I was so easy to control,
I didn't even know there was a war.
Why don't you come on back to the war, don't be embarrassed,
why don't you come on back to the war, you can still get married.
There is a war between the rich and poor,
a war between the man and the woman.
There is a war between the left and right,
a war between the black and white,
a war between the odd and the even.
Why don't you come on back to the war, pick up your tiny burden,
why don't you come on back to the war, let's all get even,
why don't you come on back to the war, can't you hear me speaking?

 
At 24/8/06 7:08 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Σήμερα που αποφάσισε ο Μιχάλης - επιτέλους ! - να μας διηγηθεί ένα καλό love story, δράττομαι της ευκαιρίας να αφιερώσω ένα υπέροχο ερωτικό τραγούδι σε όλους τους φίλους και φίλες, ερωτευμένους και μη :)

O τίτλος του τραγουδιού είναι η πιο όμορφη κουβέντα που θα μπορούσαν να ανταλλάξουν δυο άνθρωποι που γέρασαν μαζί.

Σού'χω πει τελευταία ότι σ'αγαπώ ;

 
At 25/8/06 2:01 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

Εγώ πάλι ορκίζομαι στον Θεό που δεν πιστεύω ότι αν ο κόσμος σταματήσει να γράφει γλυκανάλατες πίπες και να λινκάρει τις άσχετες εμμονές του, ορκίζομαι στ'αλήθεια πως θα παρατήσω τη δουλειά μου για να γίνω μάγειρας στον Ερυθρό Σταυρό.

Εργοτελίνα, σταμάτησε να λινκάρεις μαλακίες, κορίτσι μου. Δεν σε αντέχω πλεόν.Ειλικρινά το λέω.

Ποιος θα προστατεύσει τον έρωτα από τους γλυακανάλατους; Σε ένδειξη διαμαρτυρίας δεν πρόκειται να ξαναερωτευτώ ΠΟ-ΤΕ ΜΟΥ!!!! ΤΕΡΜΑ.

Για να έρθω και στο θέμα. Ανακάλυψα τον Σεθ πρόσφατα σε μια συζήτηση που είχα με τον μεταφραστή και την επιμελήτρια αυτού του βιβλίου: " ένα άλλο στην ιστορία ενός Άγγλου βιολιστή που έχει πάθος με τον Μπετόβεν και με μια γυναίκα που δυστυχώς ανήκει σε άλλον."

Έχω καταγοητευθεί.

 
At 25/8/06 2:16 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

Σού'χω πει τελευταία ότι σ'αγαπώ ;

Όχι και ούτε να σου περάσει από το μυαλό να μου πεις ΠΟΤΕ κάτι τέτοιο,Ιχνηλάτη!!

Καλό, αλλά εκτέλεση με τη Sinead O' Connor είναι πιο groovy γιατί γελάνε κι όλας με αυτά που λένε.
Για την ξεφτύλα του έρωτα τα'χει πει όλα ο Tom Waits.Κάπου έχω το Grapefruit Moon άλλα δεν είναι a click away.

 
At 25/8/06 3:10 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Επιτρέψτε μου ένα μικρό φιλολογικό σχόλιο για τον Σεθ, μολονότι είναι λίγο εκτός της συντροφικής ευφορίας των υπολοίπων σχολίων. Στη "Θειά Μουσική", όπου "ένας άγγλος βιολιστής έχει πάθος με τον Μπετόβεν και με μια γυναίκα που ανήκει σε άλλον", ο Σεθ βάζει το στοίχημα να γράψει μια απόλυτα βρετανική ιστορία, με βρετανούς ήρωες και μάλιστα όσο πιο βρετανούς βαρετούς γίνεται. Σαν να θέλει να πει, αυτός ένας ινδικής καταγωγής συγγραφέας, ότι μπορεί να ενδυθεί πλήρως το προσωπείο ενός βρετανού αφηγητή και, κατά συνέπεια, να δηλώσει ότι το ύφος είναι ζήτημα παιδείας και όχι καταγωγής. Αν κατάλαβα καλά, το ίδιο θέμα διαπραγματεύεται και σε αυτό το βιβλίο. Ο έρωτας είναι συντροφικότητα βέβαια και λάμψη και ευτυχία και όλα τα ωραία, αλλά είναι επίσης και ένας τρόπος διαχείρισης και εγγραφής της ιστορίας. Αυτό μου φαίνεται πιο ενδιαφέρον συμπέρασμα από τα υπόλοιπα περί αγάπης, που στο κάτω κάτω τα διαβάζει κανείς και σε οποιοδήποτε λεύκωμα.
Σλέμιλ.

 
At 25/8/06 8:39 π.μ., Blogger Rayuela said...

Αγαπητέ Σλέμιλ, εσείς πάλι προσπεράσατε τον έρωτα για να μιλήσετε για την αφήγηση και τους τρόπους της, είστε αδιόρθωτος. Και το χειρότερο είναι πως συμφωνώ μαζί σας ως προς το ενδιαφέρον του πράγματος. Από την άλλη εμένα με γοητεύουν όλα, και οι έρωτες που κρατάνε μια ζωή και η σαρκαστική ματιά της Βυμπόρσκα και ίσως πιο πολύ απ' όλα τα κόλπα της αφήγησης. Εννοείται και ο Leonard Cohen και ο Tom Waits. Αν δεν ξέρεις πώς να την αφηγηθείς τι να την κάνεις την καλύτερη ιστορία, ερωτική ή άλλη; Και τώρα σκέφτομαι το εξαιρετικό κεφάλαιο "Υστερόγραφο για την κυριαρχία και τον έρωτα" από την "Ανδρική κυριαρχία" του Πιέρ Μπουρντιέ. Χειρουργική, κοινωνιολογική ερμηνεία με πολύ ενδιαφέρον.
Αθήναιε, σας ευχαριστώ για την παραπομπή.

 
At 25/8/06 10:56 π.μ., Blogger Ergotelina said...

Καμία πληροφορία δεν
παει αχρηστη...
:)

 
At 25/8/06 10:58 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

Α, βλέπω σχολίασαν και οι καθ'ύλην αρμόδιοι. Εγώ ευχαριστώ για τη σύσταση να διαβάσω το βιβλίο.

Επίσης να με συγχωρέσει η Εργοτελίνα για την ένταση. Παίρνω πίσω τη λέξη " μαλακίες" και την αντικαθιστώ με την έκφραση " ό,τι βρίσκει στο google".

 
At 25/8/06 11:52 π.μ., Blogger Ergotelina said...

No problem

και η ενταση μεσα στη ζωη ειναι..

:)

 
At 25/8/06 12:29 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Αθήναιε, δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι εμείς οι δυο θα μπορούσαν να γεράσουμε μαζί :)))

( Το αριστουργηματικό τραγούδι που ανέβασα το έχουν πει πολλοί κατά καιρούς, αλλά η εκτέλεση με τον Van Morrison παραμένει μακράν η καλύτερη. Ακολουθεί ο Rod Stewart και ο - ω, ναι - Elvis ! )

 
At 25/8/06 7:18 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Αθήναιε, δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι εμείς οι δυο θα μπορούσαμε να γεράσουμε μαζί :)))

lapsus calami :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home