Σάββατο, Αυγούστου 19, 2006

H ήττα των Eλευθεριακών



Οι πιο γνωστοί είναι ο Μίλτον Φρίντμαν, που έχει τιμηθεί με το Νόμπελ Οικονομίας, και ο Μάρτιν Φελντστάιν, πρώην επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Συμβούλων του Ρόναλντ Ρήγκαν. Ανάμεσα στα think-tanks που υποστήριξαν τις απόψεις τους ήταν το Cato Institute, ενώ η πιο γνωστή ομάδα πίεσης λεγόταν «Αμερικανοί για τη φορολογική μεταρρύθμιση»: ο πρόεδρός της, κάποιος Γκρόβερ Νόρκιστ, έχει μείνει στην ιστορία για την αποστροφή του ότι η κυβέρνηση πρέπει να συρρικνωθεί τόσο ώστε να πνιγεί σε μια μπανιέρα. Είναι οι περίφημοι Ελευθεριακοί ή Ελευθεριστές (libertarians), που τις τελευταίες τρεις δεκαετίες είχαν εξαπολύσει, κυρίως στην Αμερική αλλά και σε άλλες δυτικές δημοκρατίες, σφοδρή επίθεση εναντίον του κράτους. H οριστική ήττα αυτού του ρεύματος έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητη. Όπως γράφει όμως ο Μάικλ Λιντ στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, πρόκειται για το πιο σημαντικό γεγονός στην παγκόσμια πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Πολύ σημαντικότερο από το Ιράκ, από τον Λίβανο ή από τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.

Ανάμεσα στη δεκαετία του '30 και τη δεκαετία του '60, οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες φιλελεύθερες δημοκρατίες υιοθέτησαν διάφορες εκδοχές του κοινωνικού κράτους. Οι εκδοχές αυτές έγιναν δεκτές από όλα τα κόμματα του πολιτικού φάσματος, δεξιά, κεντρώα και αριστερά, αλλά όχι από τους Ελευθεριακούς. Εκείνοι ήθελαν την ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης, την αντικατάσταση των συντάξεων με ιδιωτικούς λογαριασμούς, την κατάργηση της δημόσιας εκπαίδευσης και γενικώς την αντικατάσταση του κράτους πρόνοιας από μια «κοινωνία της ευκαιρίας» ή «κοινωνία της ιδιοκτησίας». Πολλοί Αμερικανοί πρόεδροι, από τον Ρήγκαν μέχρι τον Μπους, προσπάθησαν να προωθήσουν ορισμένα από τα μέτρα αυτά. Πάντα προσέκρουαν όμως στην αντίδραση της κοινωνίας και αναγκάζονταν να κάνουν πίσω. Ο σημερινός πρόεδρος, για παράδειγμα, όχι μόνο δεν κατάφερε να προωθήσει την ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης - που αποτελούσε κεντρική θέση του προγράμματός του -, αλλά δημιούργησε και το πρόγραμμα φαρμάκων για ηλικιωμένους, τη μεγαλύτερη επέκταση της κοινωνικοποιημένης ιατρικής από τότε που ο Λύντον Τζόνσον εγκαινίασε το Medicare, το 1965.

H μόνη επιτυχία των Ελευθεριακών ήταν η μείωση των φόρων, αλλά και αυτό το μέτρο θα ανατραπεί τα επόμενα χρόνια προκειμένου να μειωθεί το έλλειμμα. H αντεπανάστασή τους ηττήθηκε. Το κέντρο βάρους της πολιτικής οικονομίας, σημειώνει ο Λιντ, θα μετατοπιστεί προς τα αριστερά, αλλά δεν θα αναβιώσει ο σοσιαλισμός. H νέα διαχωριστική γραμμή δεν θα είναι μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, αλλά μεταξύ μιας ελίτ που θα υποστηρίζει την παγκοσμιοποίηση και μιας λαϊκιστικής, εθνικιστικής πλειοψηφίας. Μοιραία θα υπάρχει και ένας νέος «τρίτος δρόμος», αλλά ο γκουρού που θα τον περιγράψει δεν έχει βρεθεί ακόμη.

6 Comments:

At 20/8/06 3:52 μ.μ., Blogger Κ. said...

Δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι οι liertarians έχουν χάσει. ( Βέβαια είναι δύσκολο να τους ξεχωρίσεις από τους neo-liberals, ενδεχομένως οι τελευταίοι είναι πολύ περισσότερο πιο "pro business"). Ο Κλίντον είχε καταφέρει να μειώσει το κράτος αρκετά και θεωρείται καλός πρόεδρος. Ο γιγαντισμός του κράτους από τον Μπούς έχει να κάνει πιο πολύ με την ασφάλεια και το 9/11. Βέβαια δεν κατάφερε να αλλάξει την Κοινωνική ασφάλιση, δημιουργώντας τους "προσωπικούς λογαριασμούς". Από την άλλη το tax cut δύσκολα θα το πάρει πίσω η επόμενη κυβέρνηση. Ίσως κάτι πειστικότερο για την μή ήττα τους θα ήταν να δούμε ποιοι είναι οι πιθανοί υποψήφιοι και από τα δύο κόμματα για το 2008.

Υ.Γ. Με χαρά είδα σήμερα ένα άρθρο του φίλου μου του Στρατή στο Βήμα. Μπορεί να είχατε διαβάσει και κάποια άλλα κειμενα του στο μπλόγκ.

 
At 20/8/06 4:06 μ.μ., Blogger μικρό λυκάκι said...

Είναι σημαντικό γεγονός καί με έβαλε σε σκέψεις!
Γιά να απαντήσει όμως κανείς θα έπρεπε να ξέρει ακριβώς πώς σκέφτονται οι Αμερικανοί.
Αν η δημοκρατία εκεί, αυτό λέει ,εγώ το σέβομαι.
Ομως ο φιλελευθερισμός δέν είναι υπόθεση ενός πολιτικού κόμματος μόνο.
Μαυρόασπρο μού ακούγεται αυτό!
Μού θυμίζει επίσης αυτό το "αντιπολεμικό" κέντρο πού έχει σχηματιστεί τώρα στήν Αμερική.
Μαυρόασπρο κι αυτό!
Είναι η ειρήνη καί η ελευθερία πολιτική?
Μήπως είναι ηθικές επιταγές?
Δέν θέλω να πιστεύω ότι διαφέρουμε τόσο ριζικά μεταξύ μας!
Ολοι μας ονειρευόμαστε ένα ειρηνικό καί ελεύθερο κόσμο χωρίς πόλεμο καί πείνα.
Καί μόνο όταν αυτό το δεχτούμε θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τόν κόσμο.

 
At 20/8/06 5:57 μ.μ., Blogger Κ. said...

Και κάτι άλλο λίγο άσχετο με το άρθρο. Αν μπορείς Μιχάλη να δίνεις και κάποια λίνκ από το άρθρα στα οποία αναφέρεσαι θα βοηθούσε να έχουμε μια πιό σφαιρική εικόνα. Συνήθως δεν είναι δύσκολο να τα βρεί κανείς. Το άρθρο των ΦΤ είναι αυτό ;

 
At 20/8/06 6:59 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Ωραίοι οι.. vegetarians :)

Aυτοί είναι ικανοί να ζητήσουν την ιδιωτικοποίηση της ίδιας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης !

Τα υπουργεία θα αναλάμβαναν οι μεγαλομέτοχοι, και την προεδρία ο Βασικός Μέτοχος !

( κάτι μου θυμίζει αυτό :)

 
At 22/8/06 5:39 μ.μ., Blogger S G said...

χμμμμ

ζουμε σε μια εποχη που τα ατομικα δικαιωματα προστατευονται ολο και καλυτερα, οι γυναικες και οι ομοφυλοφιλοι αποκτουν την πληρη προστασια που ανηκουν, που η φορολογια πεφτει παγκοσμιως, τοσο στο εισοδημα οσο και στα κεφαλαια, που η κρατικοποιηση των τηλεπικοινωνιων, τραπεζων, εταιρειων ηλεκτρισμου κτλ εχει γινει αδιανοητησε ενα δυτικο κρατος...

η περιγραφη του αρθρου ειναι μαλλον ακριβως λαθος. Η ελευθερια δεν ειχε κερδισει (με κανενα ορισμο) τις σημαντικες μαχες εως τα τελευταια 25 χρονια. Αλλα τωρα νομιζω ολο και αυξανεται. Η Ηττα των Ελευθεριακων μου φαινεται ονειρο ή ευσεβης ποθος... (δεν ειμαι καν σιγουρος οτι θα την θελατε αν καταλαβαινατε για τι πραγμα μιλατε. Δεν μπορω να πιστεψω οτι ενα πληροφορημενο λογικο ατομο επιθυμει περισσοτερηπατερναλιστικη παρεμβαση του κρατους στην ζωη του)

 
At 8/9/06 5:25 μ.μ., Blogger libertarian said...

και η απάντηση του Mattias Bengtsson, πρόεδρος του φιλελεύθερου think tank Center for the New Europe:

"I would even say that if you look for a real and viable vision for the future, the only one available is more or less libertarian. Since the mid-1990s there has, for example, been an explosion of libertarian think-tank activity in Europe. The network of European free market think-tanks - the Stockholm Network - now has more than 130 members.

Coming from Sweden I also notice that, on many of the issues Mr Lind mentions, my home country is turning towards libertarian practice. Sweden adopted school vouchers in the early 1990s. Many Swedish children now attend private, for-profit schools. The Swedish governmental pension system has been reformed - the system will never pay out more than comes in, and it is partly privatised and fully funded. Major state-owned companies have been sold out, many markets deregulated. Even nuclear power plants have been sold to foreign owners. There is no minimum wage. Immigration from the 25 European Union members is free.

The socialist government, with the support of the former Communist party, recently abolished the inheritance tax and the gift tax. Healthcare is to a growing degree produced by private companies - one of the largest hospitals in Stockholm is owned by a for-profit company listed on the stock exchange. The underground in the capital is run by a French company. The taxi business is open for entry and without regulation regarding fares. And the Swedish edition of Ayn Rand´s Atlas Shrugged has sold more than 10,000 copies since last year. This is just to mention a few examples."

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home