Παρασκευή, Αυγούστου 11, 2006

Tο κέντρο του τέλους του κόσμου



Αν, λέμε αν, λυθεί ποτέ το Παλαιστινιακό, θα πάψουμε άραγε να βλέπουμε σκηνές όπως οι χθεσινές στα αεροδρόμια της Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών; Αν νικηθεί ο αμερικανοσιωνιστικός ιμπεριαλισμός, θα εξαφανιστεί από προσώπου γης και η τρομοκρατία;

Περίπου 180.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από τον Φεβρουάριο του 2003 στο Νταρφούρ του Σουδάν, μας πληροφορούσαν χθες οι γειτονικοί «Δρόμοι». Τα δύο εκατομμύρια έχουν φτάσει οι εκτοπισμένοι. Αλλά τα εγκλήματα που διαπράττουν μουσουλμάνοι εναντίον μουσουλμάνων δεν απασχολούν ιδιαίτερα ούτε τις κυβερνήσεις και την κοινή γνώμη των αραβικών χωρών ούτε την ένοχη συνείδηση των Ευρωπαίων.

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά, έχουν σκοτωθεί τα τελευταία χρόνια στις επιχειρήσεις του ρωσικού στρατού στην Τσετσενία. Αλλά κανένα Συμβούλιο Ασφαλείας δεν έχει συνεδριάσει για να καταδικάσει αυτό το έγκλημα χριστιανών εναντίον μουσουλμάνων, καμιά διαδήλωση οργισμένων μουσουλμάνων δεν έχει γίνει στις δυτικές πρωτεύουσες, κανένας γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών δεν έχει μιλήσει για «κάτι που προσεγγίζει το έγκλημα πολέμου».

Γιατί οι μόνοι θάνατοι μουσουλμάνων που μετράνε είναι εκείνοι για τους οποίους ευθύνονται οι Εβραίοι; Μήπως ο πρόεδρος Αχμαντινεζάντ, με τις διακηρύξεις του για το σβήσιμο του Ισραήλ από τον χάρτη, διατυπώνει δημοσίως αυτό που κατά βάθος πιστεύει η παγκόσμια κοινή γνώμη; Αφήνοντας τον αντισημιτισμό στην άκρη, ο Γάλλος φιλόσοφος Αντρέ Γκλυκσμάν αναζητεί την απάντηση σε μια «σουρεαλιστική γεωπολιτική». Δεν υπάρχει ειδικός που να μην υποστηρίζει εδώ και χρόνια ότι η σύγκρουση της Μέσης Ανατολής βρίσκεται στην καρδιά του παγκόσμιου χάους, αποτελεί το κλειδί των παγκόσμιων προβλημάτων. Δεν υπάρχει διπλωμάτης που να μην επαναλαμβάνει ότι οι πόρτες της κολάσεως, αλλά και το «σουσάμι» της επιστροφής στην παγκόσμια αρμονία, βρίσκονται στην Ιερουσαλήμ. Σύμφωνα με το «σκληρό» σενάριο, όσο συνεχίζεται η αντιπαράθεση ανάμεσα σε 4 εκατομμύρια Ισραηλινούς και ισάριθμους Παλαιστίνιους, 300 εκατομμύρια Άραβες και 1,5 δισεκατομμύριο μουσουλμάνοι είναι καταδικασμένοι να ζουν στο μίσος, το αίμα και την καταπίεση. Σύμφωνα με το πιο αισιόδοξο σενάριο, είναι αρκετό να υπάρξει ειρήνη στην Ιερουσαλήμ για να σβήσουν οι πυρκαγιές στην Τεχεράνη, τη Βαγδάτη, το Καράτσι και το Χαρτούμ και να βασιλεύσει η ομαλότητα.

Αν οι μεταμοντέρνοι διανοητές διακήρυξαν το τέλος των ιδεολογιών, γράφει ο Γκλυκσμάν στη Φιγκαρό, εμείς συνεχίζουμε να ζούμε σε πλήρη ιδεολογική σύγχυση, έχοντας αντικαταστήσει τη μάταιη ελπίδα της τελικής μάχης με το αγωνιώδες κήρυγμα μιας επίσης τελικής και απόλυτης καταστροφής. H Ιερουσαλήμ δεν είναι το κέντρο του κόσμου παρά μόνο επειδή είναι το κέντρο του τέλους του κόσμου. Κάθε σύγκρουση στη Μέση Ανατολή παίζει τον ρόλο της γενικής πρόβας πριν από την έσχατη έκρηξη. Ο δρόμος που οδηγεί από τη σουρεαλιστική γεωπολιτική στο ντελίριο είναι ολισθηρός.

8 Comments:

At 11/8/06 2:19 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Νομίζω πως δεν κατάλαβα την κεντρική ιδέα. Θες να πεις, Μιχάλη πως η λύση του Μεσανατολικού θα σημάνει και τη βούληση της ανθρωπότητας να επιλύσει τις όποιες διαφορές στον πλανήτη;

Μήπως είναι πιο εύκολο να γίνει αυτό που θα θελα κάποτε να δω εγώ; Να ξεριζώσουμε εντελώς όλες τις θρησκείες από το δημόσιο βίο και να τις εκτοπίσουμε μόνο στον ιδιωτικό και να προχωρήσουμε στη δραστική εκκοσμίκευση των κοινωνιών όπου κέντρο θα είναι ο άνθρωπος και η αρχή του ανθρώπινου δικαιώματος; ( Συνειδητά δεν αναφέρομαι στη δημοκρατία γιατί για μένα δεν είναι αυτό το ζητούμενο).

Οι θρησκείες είναι η πηγή των δεινών που βιώνουμε σήμερα και δυστυχώς διαπιστώνω πως είμαστε ένα στάδιο πριν να παραιτηθούμε εντελώς ( ως κοινωνίες) από την προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων με πολιτικά μέσα και να αρχίσουμε να προσευχόμαστε στο Θεό για την επίλυσή τους.

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι για τη σημερινή κατάσταση που προκαλεί απελπισία και παραίτηση φταίει η αδυναμία της πολιτικής να δώσει λύση. Αυτό είναι ένα τεράστιο ψέμα. Αυτό που φταίει είναι η αδυναμία της πολιτικής και των πολιτών που πιστεύουν σε αυτή, να εξοστρακίσουν τη θρησκεία από το δημόσιο βίο και την κοινωνία. Στο Ισραήλ το παπαδαριό είναι ο φορέας της σκληρής γραμμής και της συνέχισης του πολέμου τη στιγμή που τα δικά τους παιδιά δεν τα στέλνουν καν στο στρατό!! Μιλάνε για τα παιδάκια του φτωχού κοσμάκη!!

Οι κοινωνίες που ανέχονται να κυβερνώνται από τα ιερατεία παθαινουν αυτά που τους αξίζουν.

 
At 11/8/06 3:41 μ.μ., Anonymous μικρό λυκάκι said...

Απολύτως συμφωνώ με τίς σκέψεις τού άρθρου.
Μάς προσφέρουν μία φρίκη δίχως τέλος καί γλυτώνουμε το φρικτό τέλος!Τί άλλο θέλουμε?
Εμμονη ιδέα πιά η τρομοκρατία καί δικαίως.Τι οδηγεί κάποιον να γίνει τρομοκράτης?Δολοφόνος?Να σκορπίσει το θάνατο?Ποτέ δέν αποδείχτηκε ότι η εξαθλίωση οδηγεί στό έγκλημα.
Ας πούμε,κανείς δέν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Μπίν Λάντεν είναι ένας γτωχός καί εξαθλιωμένος Αραβας καί δεν αντέχει τήν αθλιότητα.Στόν αραβικό κόσμο υπάρχει βεβαια και η θρησκεία.Αλλά γιατί όλοι οι μουσουλμάνοι δέν γίνονται τρομοκράτες?Τί οδηγεί κάποιους εκεί?
Σαφής απάντηση μάλλον δέν υπάρχει αλλά σίγουρα γιά να γίνει κάτι τέτοιο απαιτούνται καί άλλα υλικά τής ανθρώπινης ύπαρξης ,δύσκολα θεραπεύσιμα:όπως ο φθόνος καί η τυφλή πίστη.Πολλή δουλειά γιά ιστορικούς καί κοινωνιολόγους.Οι πολιτικοί είναι απλώς μέρος τού όλου προβλήματος!
Γιά να υπάρξει τρομοκρατία χρειάζεται φανατισμός.
Τί οδηγεί στόν φανατισμό?
Ο φανατισμός προυπάρχει τών θρησκευμάτων,τών κρατών,τών κυβερνήσεων ,τών πολιτικών συστημάτων.
Ο σπόρος τού φανατισμού βρίσκεται στήν αδιάλλακτη αίσθηση τού δικαίου.Η ουσία του φανατισμού έγκειται στήν επιθυμία εξαναγκασμού τού άλλου να αλλάξει.
Το ισχυρότερο αντίδοτο θεωρείται η λογοτεχνία καί η ποίηση ΩΣ ΤΡΌΠΟΣ ΣΚΕΨΗΣ ,όχι ως καλολογικό φαινόμενο.
Και βεβαίως το χιούμορ.
Μπορούν να είναι το αντίδοτο στήν θεολογική ή ιδεολογική σκέψη πού οδηγούν με τόν τρόπο τους στόν φανατισμό.
Τώρα,η διαμάχη ισραηλινών και παλαιστηνίων δέν έχει μ΄΄ονο μία λύση καί πολύ περισσότερο το χιλιοειπωμένο δηλαδή τήν καταδίκη τού Ισραήλ καί τη δικαίωση τών Παλαιστινίων.Γιατί απλά έχουν και οι δύο δίκιο!Είναι καί οι δύο σωστοί!Η Παλαιστίνη ήταν η γή τών Εβραίων άρα όταν οι Εβραίοι μπόρεσαν να αποκτήσουν κράτος πού να πάνε?Η Παλαιστίνη είναι και η γή τών Παλαιστίνιων καί κανένας δέν έχει δικαίωμα να τούς διώξει.Είναι καί μικρή άρα στριμώχνονται.
Συμβιβασμός λοιπόν.
Στο Περί Φανατισμού ο Αμος Οζ τα λέει πολύ ωραία καί μήν ακούτε,ο άνθρωπος έχει πολεμήσει στόν πόλεμο τών έξι ημερών ,και έχει το θάρρος καί τήν ειλικρίνεια να μιλήσει γιά όλα και γιά τόν ίδιο του τόν εαυτό,έχει γίνει ειδικός στόν φανατισμό!!!
Ο κόσμος μας βρίσκεται σε ένα πρωινό ξύπνημα από αυτόν τόν δογματικό λήθαργο{και τήν απίστευτα σουρρεαλιστική γεωπολιτική} πού λέγαμε.Και τα πάιρνουμε όλα από τήν αρχή,ξανά.
Μόνο μήν ξαναπέσει στόν..ύπνο από τόν τρόμο!

 
At 11/8/06 4:10 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Λυκάκι, μου χάιδεψε τ' αυτιά το μέρος του σχολίου σου γύρω από το φανατισμό και τα μέσα προστασίας από αυτόν.

 
At 11/8/06 6:19 μ.μ., Blogger Κ. said...

Συμφωνώ με τον kewl kook Αθήναιο, μα είναι κάτι που δεν καταλαβαίνω. Οι θρησκείες έχουν ένα εξαρτησιογόνο χαρακτήρα (κάποιος το έχει ξαναπεί αυτό), τί θα γίνει αν εξαλειφθούν ; Θα γεμίσουμε "θρησκομανείς" που θα χρειάζονται την δόση τους. Σε μιά στιγμή το Μεσανατολικό φαίνεται πιο εύκολο να λυθεί.

 
At 11/8/06 7:14 μ.μ., Blogger Κ. said...

Ήθελα να πώ ότι το να εξοστρακιστούν οι θρησκείες από τον δημόσιο βίο, δεν γίνεται. Ένα καλό παράδειγμα είναι οι Η.Π. όπου υπάρχει πράγματι διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας αλλά η θρησκεία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην δημόσια ζωή όπως και στις αποφάσεις.

 
At 12/8/06 10:30 π.μ., Blogger CAESAR said...

Μια ξεχωριστή περίπτωση είναι και ο δάσκαλος της ειρήνης. ως πολίτης του κόσμου.

 
At 12/8/06 12:04 μ.μ., Blogger gb said...

Ιερουσαλήμ και έλληνες.
Ταξίδι απο Βηρυτό στη Σμύρνη.

Παρ όλα αυτά η ποσότητα μεταβάλλει τη ποιότητα. Αν αναλογιστεί κανείς και προσμετρήσει τις συγκρούσεις και τα θύματα σε βάθος χρόνου δέκα αιώνων, οι συγκρούσεις γύρω απο την Ιερουσαλήμ ξεπερνάναι πολλές Τσετσενίες και Νταρφούρ μαζί.
Ποιά είν η χάρη της Ιερουσαλήμ;
Το κέντρο Εμπορίου τριών ηπείρων και ολόκληρης της Μεσογείου, το κέντρο τριών Θρησκειών και Κοσμοθεωριών.
Εμείς στην ελλάδα πόσο μακριά νοιώθουμε και δε μας πληγώνει η ειρήνη;
Είναι αλήθεια ή πλάνη η Νέα Μέση Ανατολή χωρίς πόλεμο;
Θυμίζει η Βηρυτός τόσο πολύ τη Σμύρνη και ταξιδεύουμε στο χρόνο με τη τεχνολογία της ιστορίας, έναν αιώνα σε δευτερόλεπτα.

 
At 12/8/06 12:22 μ.μ., Blogger gb said...

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΉ στην Ιερουσαλήμ. ν.π.
"Οι θρησκείες είναι η πηγή των δεινών"
Άλλος μύθος διαδεδομένος, επικαλείται μάλιστα το διαλεκτικό υλισμό αλλά χρησιμοποιεί τη μεταφυσική και τον ιδεαλισμό.
Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή της Ιερουσαλήμ μοιάζει με τη καταστροφή του Παρθενώνα απο τον Μοροζίνη και τη καταστροφή αρχαίων απο τους Ταλιμπάν με ταυτόχρονη τηλεοπτική αναμετάδοση απο το Αφγανιστάν.
Μερικοί ερασιτέχνες και δέσμιοι της αιωνιότητας της μεταφυσικής, αρνητές του Ηράκλειτου δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τις στιγμές της γέννησης μίας θρησκείας απο τις στιγμές της άρνησης και της καταληψής της απο τους αρνητές της. Αλλωστε στη διαλεκτική λογική, Α, είναι και δεν είναι Α,
Α,είναι και Α και Β,(Α=Θρησκεία).

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home