Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006

Λουί και Eλίζαμπεθ



Στα τέλη του 1926 συνέβησαν διάφορα γεγονότα. Στο Ζιβερνύ της Γαλλίας πέθανε ο Μονέ. Στο Παρίσι απαγορεύτηκε το «Θωρηκτό Ποτέμκιν», του Αϊζενστάιν. Και στη Γενεύη συναντήθηκαν ένας άνδρας και μια γυναίκα.

Ο άνδρας ήταν Γάλλος, λεγόταν Λουί Ντετούς και ήταν γιατρός. Είχε πολεμήσει και τραυματιστεί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παντρεύτηκε, έκανε ένα παιδί, χώρισε και ανέλαβε μια θέση στο τμήμα υγιεινής της Κοινωνίας των Εθνών, που έδρευε τότε στη Γενεύη. Ήταν ένας άνθρωπος ανυπόμονος, ανήσυχος, περίεργος, που εξερευνούσε αδιάκοπα την άκρη του κόσμου - και ιδιαίτερα της νύχτας.

H γυναίκα ήταν Αμερικανίδα, λεγόταν Ελίζαμπεθ Κραιγκ και ήταν χορεύτρια. Είχε παίξει στις «Δέκα Εντολές» του Σεσίλ ντε Μιλ, ενώ είχε κάνει κάποιες εμφανίσεις και με τα θρυλικά Ζίγκφελντ Φόλις του Μπρόντγουεϊ. Καθώς όμως είχε μεγαλύτερες φιλοδοξίες, πήγε στο Παρίσι για να ασχοληθεί με τον κλασικό χορό. Εκεί προσβλήθηκε από φυματίωση και οι γιατροί τής πρότειναν το κλίμα της Ελβετίας. Εκείνη την ημέρα κοιτούσε τη βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου, όταν ο άνδρας την πλησίασε και τη ρώτησε: «Σας ενδιαφέρει κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο;». Μπήκαν μέσα μαζί, εκείνος την ξενάγησε στη γαλλική λογοτεχνία και της αγόρασε ένα βιβλίο για το Παρίσι. Την άλλη μέρα συναντήθηκαν ξανά, όπως και τις επόμενες, έκαναν βόλτες μαζί, κουβέντιασαν, έφαγαν, ύστερα η Ελίζαμπεθ γύρισε στο Παρίσι, ο Λουί την ακολούθησε, το φλερτ εξελίχθηκε σε έρωτα, οι γονείς της Ελίζαμπεθ αντιδρούσαν, το ζευγάρι ξανάφυγε για τη Γενεύη, κι εκεί πέρασε τέσσερις μήνες ευτυχίας.

Όταν επέστρεψαν στο Παρίσι κι έπιασαν ένα σπίτι στη Μονμάρτρη, εμφανίστηκαν τα πρώτα σύννεφα. Συνέχισαν βέβαια την μποέμικη ζωή τους, πήγαιναν να χειροκροτήσουν την Ισιδώρα Ντάνκαν και τη Μιστενγκέτ και επισκέπτονταν μαζί τα μπουρδέλα της περιοχής. Αλλά εκείνος είχε αρχίσει να γράφει ένα βιβλίο και οι αλλαγές πάνω του ήταν αισθητές. «Σε κοίταζε με ένα βλέμμα τόσο απελπισμένο, που σου ερχόταν να κλάψεις», θα έλεγε αργότερα η Ελίζαμπεθ. «Ήταν σαν να μου έλεγε: "Εσύ δεν καταλαβαίνεις τίποτα, δεν ξέρεις πόσο τραγική είναι η ζωή!"» H σχέση τους έλαβε τέλος τον Ιούνιο του 1934 στο Λος Άντζελες, όπου η Ελίζαμπεθ είχε εγκατασταθεί λίγους μήνες νωρίτερα. Ο Λουί προσπάθησε να την πείσει να επιστρέψει στην Ευρώπη, την ικέτεψε, την περίμενε στο αεροδρόμιο, αλλά εκείνη είχε ήδη γνωρίσει τον μεσίτη που θα παντρευόταν.

Το βιβλίο εκδόθηκε το φθινόπωρο του 1932. Ο τίτλος ήταν «Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας» και ο συγγραφέας έφερε το ψευδώνυμο Σελίν. Ήταν αφιερωμένο στην Ελίζαμπεθ, το μοναδικό αληθινό πάθος της ζωής του. Όπως γράφει όμως στη «Φιγκαρό» ο Γάλλος ακαδημαϊκός Φρεντερίκ Βιτού («H Ζωή του Σελίν», Εκδόσεις Folio), εκείνη δεν το άνοιξε ποτέ. H βαριά κουλτούρα δεν την ενδιέφερε, μια Αμερικανίδα επαρχιώτισσα ήταν, που αποζητούσε πάνω απ'όλα ασφάλεια και ευημερία.

15 Comments:

At 31/7/06 7:00 μ.μ., Blogger Κ. said...

Καλώς ήρθες πάλι, ελπζω οι διακοπές να ήταν όμορφες. Στην Αντίπαρο είχα περάσει κάποτε μια όμορφη εβδομάδα που ξεκίνησε στο λιμανάκι με τους κλασικούς τύπους "Παιδιά θέλετε δωμάτιο;", "Όχι το φέραμε μαζί μας" και μετά να καρφώνουμε μες την νύχτα τις σκηνές.

"μια Αμερικανίδα επαρχιώτισσα ήταν, που αποζητούσε πάνω απ'όλα ασφάλεια και ευημερία. "

Κάποια πράγματα, δεν αλλάζουν, και κυρίως οι ανάγκες των γυναικών, από την εποχή των Νεάντερταλ και μετά.

 
At 31/7/06 7:09 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Καλώς όρισες και πάλι!

(χαιρετισμούς και στους άλλους ΔΥΟ που ήταν μαζί σου - περάσατε καλά, υποθέτω)

*

Μπαίνω με ...12kbit/sec (!), οπότε η βόλτα στη μπλογκόσφαιρα είναι πλέον ράλυ με βοϊδάμαξες. Τα μειονεκτήματα της εξωτικής Μεσσηνίας...

*

Η πρώτη ιστορία της νέας περιόδου μου άρεσε εξαιρετικά. Αλλά, το σχόλιο που είχα στο μυαλό μου να κάνω, το "πρόλαβε" (επί της ουσίας) ο φίλος ξεκάλτσωτος - οπότε ας μη το ξαναγράψω, με άλλα λόγια.

*

Καλή δύναμη για τη συνέχεια!

 
At 31/7/06 7:39 μ.μ., Blogger μικρό λυκάκι said...

Ενας από τούς μεγαλύτερους Γάλλους συγγραφείς τού εικοστού αιώνα.
{Μαζι με τούς Καμύ,Κοέν,Ζενέ,Κενώ.}
Περιφρόνησε κανόνες και μυθιστορηματικές σταθερές καί δημιούργησε βαθιές τομές καί ριζικές αλλαγές στή γραφή καί στόν κόσμο.
Εδωσε μιά γερή κλωτσιά στόν πισινό τής γλώσσας,παρόμοια με τού Κενώ,γιατί... οι λέξεις απέδειξαν τήν
αναποτελεσματικότητα τους!!!
Πρόσωπα σαν τον Χίτλερ καί τόν Στάλιν κατάφεραν να ντύσουν με ωραίες ρητορείες τα αθλιότερα εγκλήματα χάρη σε μία γλώσσα πού οι λέξεις της είχαν εκτραπεί από το συνήθες νόημα γιά να νομιμοποιήσουν το απαράδεκτο.
Ας μήν σεβόμαστε τίς λέξεις λοιπόν!
Ας τίς αφήσουμε να κάνουν τρέλλες!!!
Εξαιρετική η επιλογή ,εμένα μού θυμίζει ξανά το άρθρο αυτό, πόσο δύσκολη είναι η τέχνη τής αληθινής ζωής και η δημιουργία μίας ισότιμης ,αληθινής,ερωτικής σχέσης!

 
At 31/7/06 7:46 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Ξεκάλτσωτε, μια γυναίκα μου είπε ότι είσαι πολύ γλυκό παιδί, οπότε μην εκτίθεσαι τώρα με τέτοιες ατάκες. Για τον Πάνο τι να πει κανείς, ντεμί Μεσσήνιος ντεμί Σαλονικιός, τρέχα γύρευε δηλαδή.

 
At 31/7/06 8:01 μ.μ., Blogger Κ. said...

Δεν νομίζω ότι εκτίθεμαι, αλλά μου αρέσει να τράβαω κάποια θέματα από τα μαλλιά. Τώρα που θα έρθει ο συγκάτοικος έχει να ακούσει συζήτηση "Αν ο Μιλόσεβιτς ήταν Εβραίος".

Και οι ανάγκες των ανδρών δεν έχουν αλλάξει πολύ τα τελευταία λίγες χιλιάδες χρόνια. Καλό είναι να ξέρουμε και να καταλαβαινουμε την φύση μας...

 
At 31/7/06 9:07 μ.μ., Blogger CAESAR said...

...που αποζητούσε πάνω απ'όλα ασφάλεια και ευημερία...

Εδώ που τα λέμε, ποιός δεν αναζητά ασφάλεια & ευημερία;

Καλώς σε βρήκαμε και πάλι Μιχάλη!

Μικρό Λυκόπουλο, έτσι είναι:
"πόσο δύσκολη είναι η τέχνη τής αληθινής ζωής και η δημιουργία μίας ισότιμης ,αληθινής,ερωτικής σχέσης!"
Η πιό δύσκολη τέχνη, γιατί, πράγματι τέχνη είναι. Καί η επιβίωση & η συμβίωση.

"Μπαίνω με ...12kbit/sec (!), οπότε η βόλτα στη μπλογκόσφαιρα είναι πλέον ράλυ με βοϊδάμαξες."
Πάνο, μήπως είναι ασύρματο δίκτυο, ή αυτό θα είναι πιό γρήγορο;

 
At 31/7/06 10:05 μ.μ., Blogger Eleni63 said...

καλώς όρισες !

 
At 31/7/06 11:12 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Καλώς όρισες Μιχάλη.
Ήμουν σίγουρος ότι οι σκέψεις στο τελευταίο μέρος των διακοπών ενός ανθρώπου, θα περιστρέφονταν γύρω από ζητήματα ζωής και σχέσεων.
Εγώ πάλι γιατί στέκομαι στη φράση:...Ήταν σαν να μου έλεγε: Εσύ δεν καταλαβαίνεις τίποτα, δεν ξέρεις πόσο τραγική είναι η ζωή!"...

 
At 31/7/06 11:55 μ.μ., Anonymous controcorrente said...

Οταν εκδοθηκε το μυθιστορημα του Céline θεωρηθηκε σαν το πρωτο μεγαλο ρομαντζο των προλεταριων γι΄αυτο και το μετεφρασε αμεσως στα ρωσικα η Elsa Triolet (η συζυγος του Aragon) μεχρι που εφθασε το αφορισμα του Maksim Gorkij στο πρωτο συνεδριο των σοβιετικων συγγραφεων το 1934”ο δυτικος ευρωπαιος συγγραφεας εχασε τον ισκιο του , μεταναστευοντας σε εναν νιχιλισμο της απελπισιας” και εκει σταματησε η ιστορια περι προλεταριακου μυθιστορηματος.

Καλως ηρθες Μιχαλη.

 
At 1/8/06 12:24 π.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Η περιγραφή σου θυμίζει περισσότερο μπελ επόκ παρά μεσοπόλεμο :)

Καλώς όρισες φίλτατε !

 
At 1/8/06 6:52 π.μ., Blogger doh said...

...μπορεί να ερωτευτείς "από στοίχημα"-ή επειδή στη "βαράει στο δόξα πατρί" όπως λέει κ ο Χ. Κατσιμίχας...ή ακόμα, "όταν το φιλότιμο γίνεται χρέος", (για να "κλέψω" ένα από αυτά που μ΄αρέσουν από το Θέμελη)...

Καλώς όρισες Μιχάλη "από την άκρη της νύχτας" στο "στρυμωγμένο Αύγουστο"-ελπίζω όλο κ κάποια δίοδος απόδρασης να έχει απομείνει ανοιχτή κ για τη συνέχεια..τα ταξίδια κ οι διακοπές μας αλλάζουν με τον πιο ευχάριστο τρόπο..

Ιχνηλάτη χαίρομαι πολύ που σε ξαναβλέπω..:-) Καλά είσαι?

Καλό μήνα σε όλους κ όλες

Υ.Γ.ι) Προς Céline, "αχ,είναι δύσκολο πολύ για μια αγάπη να χαθείς να σβήσεις/μα δυο φορές πιο δύσκολο είναι γι΄αυτή να ζήσεις.." (Χ&Π Κατσιμίχας,αυτό)

Υ.Γ.ιι) Προς Lizbeth, (μπορώ να σε λέω Lizbeth?)...Έχω την αίσθηση ότι χωρίς εσένα ο Louis Destouches θα παραμείνει άγνωστος...κ δεν είναι σωστό!

 
At 1/8/06 6:57 π.μ., Blogger doh said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 1/8/06 11:22 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Παιδιά, είστε γλύκες. Eleni63, γιατί δεν ανοίγει το blog σου;

 
At 1/8/06 12:41 μ.μ., Blogger Jason said...

Καλωσορίσατε και πάλι.
Εύχομαι να περάσατε ωραία όσον καιρό ήσασταν μακριά μας και να έχετε γυρίσει με όρεξη για όμορφα και ενδιαφέροντα κείμενα.

 
At 3/8/06 5:27 μ.μ., Blogger Eleni63 said...

ήταν μια προσωρινή διακοπή!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home