Τρίτη, Αυγούστου 01, 2006

Tο σύνδρομο του τζογαδόρου



Στην αρχή υποστήριξαν τον πόλεμο. Αλλά σιγά - σιγά αναθεωρούν τη στάση τους. Όχι επειδή βρίσκουν την αντίδραση της χώρας τους αδικαιολόγητη. Αλλά επειδή διαπιστώνουν ότι το αίμα που χύνεται είναι πολύ, πάρα πολύ.

Ηγέτης του αριστερού κόμματος Μερέτζ και επικεφαλής των Ισραηλινών διαπραγματευτών στο Όσλο, ο Γιόσι Μπεϊλίν είχε συμφωνήσει αρχικά με την απόφαση του πρωθυπουργού του να εξαπολύσει επιδρομές στον Νότιο Λίβανο. Αλλά σήμερα τον καλεί να δείξει αυτοσυγκράτηση και να αναζητήσει μια συμφωνία με τη Δαμασκό. «Οι βομβαρδισμοί των ενεργειακών σταθμών και των υποδομών του Λιβάνου είναι λάθος» τονίζει. «Πρόκειται για μια συλλογική τιμωρία, που θα σπρώξει ακόμη μια φορά τους πραγματιστές να συμμαχήσουν με τους εξτρεμιστές με στόχο την εκδίκηση».

Παύση των βομβαρδισμών ζητά και ένας άλλος ιστορικός ηγέτης της Αριστεράς, ο Γιόσι Σαρίντ, που ζει σ' ένα χωριό κοντά στα σύνορα με τον Λίβανο και μετακινείται μεταξύ των πόλεων που βομβαρδίζει η Χεζμπολάχ για τους σκοπούς ενός ημερολογίου που γράφει στη Χααρέτζ. Αυτός μιλά για «σύνδρομο του τζογαδόρου», την παράλογη τάση δηλαδή ενός παίκτη να στοιχηματίζει όλο και πιο ψηλά, με την ελπίδα ότι θα πάρει πίσω αυτά που έχει χάσει. «Μόνο που στην περίπτωση αυτή, στο τραπέζι υπάρχουν ανθρώπινες ζωές, όχι χρήματα. Και αυτό που υπάρχει κίνδυνος να χαθεί είναι η τιμή των υπουργών, των στρατηγών, των ναυάρχων».

Έντονη είναι και η συζήτηση μεταξύ των παραδοσιακών οπαδών της ειρήνης. Μόλις άρχισαν οι επιδρομές, ομάδα 20 ακτιβιστών του κινήματος Ειρήνη Τώρα αποφάσισε να περάσει ένα Σαββατοκύριακο στο κιμπούτς Γκόνεν, σε ένδειξη συμπαράστασης προς τους κατοίκους του Βορείου Ισραήλ. Μια τέτοια πρωτοβουλία θα ήταν αδύνατη σήμερα, λέει ο εκπρόσωπος της οργάνωσης Γιαρίβ Οπενχάιμερ. Γι' αυτόν, ένα ισχυρό Ισραήλ είναι το Ισραήλ που γνωρίζει πότε να σταματήσει.

H 24χρονη Λίλου, πάλι, έχει άλλες ανησυχίες. «Όταν άκουσα την είδηση για την Κάνα, η άμεση αντίδρασή μου ήταν να κλείσω τα μάτια και να ψελλίσω: σκατά», γράφει η φοιτήτρια αυτή από το Τελ Αβίβ σ' ένα blog που λέγεται Joint Voices και αποσκοπεί στον διάλογο με την άλλη πλευρά. «Δεν θα επεκταθώ σ' αυτά που αισθάνθηκα για τον Ολμέρτ και την παρέα του, τους οποίους ψήφισα πριν από έξι μήνες. Θα περιοριστώ μόνο σε κάτι: αυτό που φοβάμαι περισσότερο απ' όλα ότι θα χαθεί ύστερα απ' αυτή την τραγωδία, είναι η μικρή πρόοδος που σημειώνουν οι άνθρωποι στην περιοχή, οι φιλίες και οι διάλογοι που δημιουργούνται καθημερινά μέσω του Διαδικτύου. Τα σχόλια που διάβασα σήμερα σε διάφορα blogs είναι τα χειρότερα που έχω δει ποτέ. Είμαι τρομοκρατημένη. Μέσα σε μια μέρα όλη η κατανόηση που είχε κτιστεί γκρεμίζεται από το μίσος που ξέσπασε. Όμως πρέπει να φανούμε δυνατοί».

10 Comments:

At 1/8/06 1:54 μ.μ., Blogger Ergotelina said...



(Haaretz)

don't cry to me about civilian casualties. Cry to those using babies and wives and mothers; cry to those who store weapons in mosques, ambulances, hospitals and private homes. Cry to those launching deadly rockets from the backyards of kindergartens and schools. Cry to the heartless men who love death, and however many of their troops or civilians die, consider themselves victorious as long as they can keep on firing rockets at our women and children.

Save your sympathy for the mothers and sisters and girlfriends of our young soldiers who would rather be sitting in study halls learning Torah, but have no choice but to risk their precious lives full of hope, goodness and endless potential, to wipe out the cancerous terrorist cells that threaten their people and all mankind. Make your choice, and save your tears.

That terrorists have been unsuccessful in killing more of our women and children is due to our army, God and prayers, not to any lack of motivation or intention on their part. If you hide behind your baby to shoot at my baby, you are responsible for getting children killed. You and you alone.

By Naomi Ragen

The writer is an American-born novelist and playwright who lives in Jerusalem.

 
At 1/8/06 1:55 μ.μ., Blogger Ergotelina said...



Days of darkness
By Gideon Levy

In war as in war: Israel is sinking into a strident, nationalistic atmosphere and darkness is beginning to cover everything. The brakes we still had are eroding, the insensitivity and blindness that characterized Israeli society in recent years is intensifying. The home front is cut in half: the north suffers and the center is serene. But both have been taken over by tones of jingoism, ruthlessness and vengeance, and the voices of extremism that previously characterized the camp's margins are now expressing its heart. The left has once again lost its way, wrapped in silence or "admitting mistakes." Israel is exposing a unified, nationalistic face.

 
At 1/8/06 3:21 μ.μ., Blogger μικρό λυκάκι said...

Το σύνδρομο τού τζογαδόρου.
{ελάχιστη αναφορά-συμβολή στήν αμηχανία, όλων μας ,γιά αυτό το πολύ,πάρα πολύ αίμα πού χύνεται}

Η ελπίδα έχει δύο πρόσωπα:
η ελπίδα σάν μέσο ζωής και η ελπίδα σάν καταστροφή.
Η ελπίδα μάς κρατά ζωντανούς αλλά αν περιμένεις κάτι πού δέν πρόκειται να έρθει ,διαλύεσαι.

Σαν τον Χαρτοπαίκτη τού Ντοστογιέφσκι.
Περιμένεις να κερδίσεις αυτά πού έχεις χάσει ,κι ενώ χάνεις συνέχεια ,διατηρείς μία ελπίδα ότι κάποτε θα ρεφάρεις.
Λοιπόν,δέν θα ρεφάρεις!Απλά θα καταστραφείς περιμένοντας να ρεφάρεις!

Υπάρχει καί μία άλλη μορφή ελπίδας όμως:
Η ελπίδα πού ταυτίζεται με τη συνεχή μάχη.Γιά μένα η μάχη είναι μία μεγάλη μορφή ελπίδας.
Η μάχη η ίδια σε κάνει να ζείς.
Υπάρχουν βέβαια καί μάχες χωρίς ελπίδα.Γιά κάτι πού ποτέ δέν θα αποκτήσεις.Αλλά και τι μ'αυτό?..




.

 
At 1/8/06 4:51 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Από τις αμέτρητες εικόνες φρίκης και καταστροφής που είδα τις τελευταίες μέρες στο μαρτυρικό Λίβανο, δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου τη μορφή και τα λόγια ενός Λιβανέζου άνδρα που πλησίασε τα δεκάδες άψυχα κορμιά των μικρών παιδιών στην Κανά, κρατώντας ένα λουλούδι.
Αφού πρώτα έριξε το λουλούδι στις σωρούς των παιδιών, γύρισε στις κάμερες που είχαν μαζευτεί εκεί και είπε μια κουβέντα που θέλω να πιστεύω ότι αν την είδαν στο Ισραήλ θα πρέπει να τους πόνεσε περισσότερο από όλες τις ρουκέτες της Χεζμπολά μαζί :

" Πείτε τους ότι εμείς δεν θα γίνουμε ποτέ κτήνη. Δεν θα σκοτώσουμε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους ".

( το στιγμιότυπο που επικαλούμαι το είδα πρώτα στο CNN, και χθες βράδυ στο κεντρικό δελτίο του MEGA CHANNEL )

ΥΓ
Δεν μπαίνω στην ουσία της όλης κατάστασης στην περιοχή, γιατί πιστεύω ότι θα μας δοθεί η ευκαιρία πάλι, δυστυχώς.

 
At 1/8/06 4:59 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Επειδή μου ξέφυγε χθες,

doh, χάρηκα κι εγώ που βρεθήκαμε πάλι εδώ. Πού είχες χαθεί βρε τόσο καιρό ;

Χαιρετώ και όλους τους υπόλοιπους φίλους, ιδιαίτερα βέβαια τον φίλτατο Πάνο !

Φαντάζομαι όμως ότι έτσι όπως ξαναβρεθήκαμε θα ξανασκορπίσουμε σύντομα, αύγουστος γαρ :)

 
At 1/8/06 5:37 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Δυστυχώς η Λίλου του post. λέει μια απογοητευτική αλήθεια: Για να χτίσεις μια διαπροσωπική σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ ανθρώπων που ζουν σε εχθρικές μεταξύ τους ομάδες, σου παίρνει αμέτρητο χρόνο και κόπο. Για να την καταστρέψεις αρκούν γεγονότα μερικών ημερών.

Η Χααρέτζ(έντυπο που φιλοξενεί αρκετές αριστερές θέσεις), από την αρχή του πολέμου ταλαντώνεται πέρα-δώθε, χωρίς να είναι εύκολο να βρει μια ισορροπία. Στην αρχή του πολέμου είχε ρίξει το βάρος της κατά των Ισραηλινών επιθέσεων. Στη συνέχεια όταν διαπίστωσε ότι η συντριπτικά κυρίαρχη θέση μεταξύ των Ισραηλινών ήταν η επικρότηση των ενεργειών της κυβέρνησής τους, μετρίασε πολύ την επικριτική της θέση.
Τώρα πάλι που βλέπει το αίμα των αθώων να χύνεται ασταμάτητα, ξαναπαίρνει τη θέση των φιλειρηνιστών και των αντίπαλων του πολέμου.
Είναι όμως από τα λίγα Ισραηλινά έντυπα (μοναδικό;) που φιλοξενεί ανεξάρτητες-προσωπικές απόψεις.

 
At 1/8/06 5:56 μ.μ., Blogger Ergotelina said...

Mιχάλη

μήπως γνωρίζει καποιο link
για τις σχέσεις της Γαλλίας
με τον Λίβανο;..

Εχει ακόμα επιρροή;;..

Είναι κατα καποιο τρόπο
ενα "δικό της παιδί"
όπως η Αλγερία.....

 
At 1/8/06 10:22 μ.μ., Blogger CAESAR said...

(...Μέσα σε μια μέρα όλη η κατανόηση που είχε κτιστεί γκρεμίζεται από το μίσος που ξέσπασε...)

Πως συσσωρεύεται αυτό το μίσος; καλιεργείται με τον φανατισμό, και με την όποια ιδεολογία, όπως τόσα χρόνια στην ανθρώπινη ιστορία;
"Tα όπλα ήταν πάντα το όργανο της βαρβαρότητας. Εξασφάλισαν τον καταπιεστικό θρίαμβο της Υλης πάνω στο Πνεύμα, και αναμοχλεύουν μέσα στα βάθη των ανθρώπινων ψυχών τον βόρβορο των χειρότερων ενστίκτων" (Κάρολος Ντε Γκώλ)

 
At 2/8/06 1:27 π.μ., Blogger Πάνος said...

Η αργή μου σύνδεση (από τη γραμή του μεσσηνιακού ΟΤΕ, που υπάρχει στο πατρικό μου) μου σπάει τα νεύρα, αλλά αφήνω αυτό το σχόλιο για να στείλω θερμούς χαιρετισμούς στον Ιχνηλάτη, με τον οποίο, ωστόσο, θα διαφωνήσω, για τα όσα γράφει στο δικό του σχόλιο: το γιατί θα το καταλάβει αν διαβάσει το ποστ που ανέβασα πριν λίγο καιρό, με τίτλο

Ο Ανδρέας Κάλβος για τις σφαγές του Λιβάνου.

Συνοπτικά: και οι δύο πλευρές σκοτώνουν χωρίς δισταγμό και διάκριση αθώους /αμάχους. Οι διαφορές στα νούμερα οφείλονται μονάχα στο γεγονός οτι η Χεσμπολά δε μπορεί να σκοτώσει περισσότερους - ενώ το Ισραήλ δε μπορεί να σκοτώσει λιγότερους. ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ, πρόκειται για δυο εξίσου τρελαμένους δολοφόνους - οι διαφορές είναι ποσοτικές και όχι ποιοτικές.

 
At 3/8/06 6:57 μ.μ., Blogger Eleni63 said...

Ορθά μιλάς για σύνδρομο τζογαδόρου. Ορθότατα!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home