Πέμπτη, Μαρτίου 02, 2006

Ένα όμορφο δηλητήριο



Αγαπητέ Σονγκ Ντονγκ, γιατί χρησιμοποιείτε μπισκότα στην τέχνη σας; «Επειδή είναι γλυκά και λαχταριστά. Να θυμάστε, όμως, πως τα γλυκά πράγματα είναι επικίνδυνα αν φάτε πολλά. Είναι σαν ένα όμορφο δηλητήριο».

Πολλά είναι τα κίνητρα που μπορεί να έχει ένας καλλιτέχνης για να ασχολείται με την κατασκευή μπισκοτουπόλεων. Μπορεί, ας πούμε, να του αρέσουν πολύ τα μπισκότα, να έτρωγε από μικρός μπισκότα και να έχει αποκτήσει εξάρτηση. Μπορεί, πάλι, να συμβαίνει το αντίθετο: να του είχαν απαγορεύσει οι γονείς του όταν ήταν μικρός να τρώει μπισκότα και, τώρα που μεγάλωσε, να προσπαθεί να ανακτήσει τον χαμένο χρόνο. Μπορεί ακόμη να εκπροσωπεί μυστικά κάποια εταιρεία μπισκότων και να θέλει με την τέχνη του να κάνει διαφήμιση.

Ο Σονγκ Ντονγκ δεν περιλαμβάνεται σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες. Γεννήθηκε πριν από 40 χρόνια στο Πεκίνο και μεγάλωσε σε μια υποβαθμισμένη γειτονιά της πόλης. Τα χρόνια που διαμόρφωσαν την προσωπικότητά του σημαδεύτηκαν από πολλές και βαθιές αλλαγές. Αμέτρητα ιστορικά κτίρια καταστράφηκαν, για να δώσουν τη θέση τους σε απρόσωπα οικιστικά συγκροτήματα. Το σπίτι στο οποίο μεγάλωσε ο Σονγκ δεν υπάρχει πια. Και εκείνος ήταν πολύ μικρός για να έχει φωτογραφική μηχανή και να το απαθανατίσει προτού κατεδαφιστεί. Πρόλαβε όμως να ζωγραφίσει την αυλή όπου έπαιζε όταν ήταν μικρός. «Στην Κίνα», λέει στο περιοδικό Νιου Στέιτσμαν, «πολλά από τα πράγματα που έχουν οι άνθρωποι υπάρχουν μόνο με τη μορφή αναμνήσεων, σκίτσων ή φωτογραφιών».

Να λοιπόν το μυστικό του καλλιτέχνη: θέλει τα έργα του να είναι εφήμερα, να ζουν μονάχα στο μυαλό των ανθρώπων που τα βλέπουν. Οι μπισκοτουπόλεις του αποτελούν μνημεία σε έναν τρόπο ζωής που μπορεί να έχει νικηθεί, αλλά δεν έχει ξεχαστεί. H πρώτη του πόλη παρουσιάστηκε στη Σιάν της Κεντρικής Κίνας - και κράτησε μόλις δύο ώρες. Πάνω από χίλιοι άνθρωποι πήγαν να τη δουν, και καταβρόχθισαν και το τελευταίο κομματάκι. Το ίδιο συνέβη με άλλες τρεις πόλεις που εξέθεσε στη χώρα του. Ύστερα παρουσίασε άλλη μία στη Γαλλία. Και αυτή την εβδομάδα εκθέτει μία ακόμη στο ισόγειο του Selfridges, στο κέντρο του Λονδίνου. Εδώ ο κόσμος είναι πιο συγκρατημένος. «Οι συμπατριώτες μου είναι πεινασμένοι, θέλουν να φάνε όσο περισσότερα μπισκότα μπορούν», εξηγεί ο Σονγκ. «Στο Λονδίνο είναι αλλιώς. Εδώ δεν πεινούν τόσο».

Συνολικά, ο Σονγκ υπολογίζει ότι έχει χρησιμοποιήσει πάνω από 72.000 μπισκότα. Αλλά η τελευταία πόλη του έχει ένα πρόβλημα: χρηματοδοτείται εν μέρει από τη McVitie's, κι έτσι τα περιθώρια που είχε ο καλλιτέχνης ήταν περιορισμένα. Δεν χρησιμοποίησε, ας πούμε, κινέζικα μπισκότα, που είναι πολύχρωμα και φτιάχνουν πιο όμορφα κτίρια. Το αποτέλεσμα όμως είναι μάλλον πιο νόστιμο. Ένα ακόμη πιο όμορφο δηλητήριο.

10 Comments:

At 2/3/06 1:07 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Αμάν πια ρε Μιχάλη. Ολο δύσκολα μου βάζεις τελευταία. Πριν λίγες μέρες καλαμπόκι, και τώρα μπισκότα.
Που να βρω ρητό με μπισκότα ; !

 
At 2/3/06 1:38 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Ιχνηλάτη, πήγαινε στην Κίνα. Εκεί, βεβαίως, δεν έχουν ρητά με μπισκότα αλλά έχουν μπισκότα με ρητά!
Μιχάλη, μ' έχουν στη δίαιτα γι αυτό άσε τα μπισκότα και ρίξε κανένα σαρακοστιανό άρθρο για το μέλλον του Χριστιανισμού π.χ....

 
At 2/3/06 2:11 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Αυτό το άρθρο με μελαγχόλισε λίγο αν κ αν κάποιος μπορεί να καταλάβει την έννοια του εφήμερου σε κάποια δημιουργία, αυτός είναι ένας μάγειρας.

Όμως, ένα πιάτο δημιουργείται με αυτό το σκοπό, το εφήμερο είναι στη φύση της τέχνης αυτής όμως στη μαγειρική οι δημιουργίες είναι επαναλαμβανόμενες κ αυτό κάπως μετριάζει την έννοια του εφήμερου εδώ έχουμε κάτι άλλο που αφήνει μια αν όχι δηλητηριώδη,σίγουρα όμως μελαγχολική επίγευση.

 
At 2/3/06 3:20 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Η σχέση της εικαστικής με τη γευστική δημιουργία είναι πανάρχαια.
Στη βιομηχανική εποχή, ίσως οι πρώτοι τεχνίτες του βρωτού με μορφοπλαστικές ανησυχίες ήταν όσοι δούλευαν τη σοκολάτα και τη ζάχαρη - ίσως γιατί αυτά τα υλικά πρόσφεραν τη δυνατότητα να σβησθούν έως κι εντελώς τα σύνορα μεταξύ χρηστικού αντικειμένου, καλλιτεχνικού προϊόντος και τροφίμου.
Εκτός από τα μαστίγια από γλυκόριζα, κυλοτάκια που τρώγονται και άλλα αξεσουάρ, έχουμε καπέλα από ζάχαρη, φορέματα από μπισκότα και σοκολατένια αγάλματα και έπιπλα.
Ακόμη και η αισθητική της παρουσίασης πιάτων έχει πολλά δανειστεί από το αρχιτεκτονικό ντιζάιν και την κοσμηματοποιεία.
Από την άλλη μεριά, ο κινέζος δεν είναι ο πρώτος εικαστικός που φτιάχνει έργα που τρώγονται. Υπάρχουν γλύπτες που χρησιμοποιούν την καραμέλα, ή-στο χώρο του εφαρμοσμένου - μόδιστροι που φτιάχνουν φορέματα από σφολιάτα...
Μέσα σ'όλα αυτά, οι μπισκοτουπόλεις από πτιμπέρ δε μου φαίνονται πιό ενδιαφέρουσες απ'ό,τι τα καραβάκια από σπίρτα, τα σπίτια από καπάκια μπύρας ή (για να προσθέσουμε και το χαρακτηριστικό του εφήμερου) τη γλυπτική στον πάγο.
Α προπό, κάποιοι στο salon de l'agriculture, αυτόν τον κεφαλαιώδη θεσμό της γαλλικής δημοκρατίας :-), αντιγράφουν το φίλο Αθήναιο: η σοκολάτα με λάδι ελιάς γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Οι παραγωγοί της της έχουν δώσει το όνομα esperantine. Καταγγέλλω την κλοπή, αλλά και χαίρομαι που οι ρηξικέλευθες παρεμβάσεις του φίλτατου μπλογκομαγείρου κερδίζουν έδαφος!!

 
At 2/3/06 6:22 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Δε θέλω να πω κάτι για τον Κινέζο και την τέχνη του (Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου...), αλλά από ρητά με μπισκότα - άλλο τίποτα! Να ένα, που θα μπορούσε να κεράσει ο Ιχνηλάτης την καλή του:

Μην κρατάς το στόμα σου κλειστό
πάρε μπισκοτάκι γεμιστό
κι όταν σου πονέσει το δοντάκι
θα σου δώσω άλλο ένα φιλάκι...


Γιάννης Λογοθέτης (ΛΟΓΟ)

 
At 2/3/06 6:29 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

"Να κεράσει τις καλές του", να λες Πάνο. Αν και μεσήλικας, ο Ιχνηλάτης έχει ακόμη πολλές επιτυχίες...

 
At 2/3/06 7:23 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Το "έργο", εδώ!!

 
At 2/3/06 8:44 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Διαφωτιστικότατος σύνδεσμος, μαύρο πρόβατο. Μερσί.

 
At 3/3/06 12:06 π.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Μιχάλη, και ο Πάνος δεν τα πάει καθόλου άσχημα, αν και μεσήλιξ κι αυτός. Νεαρές φοιτήτριες σφάζονται στα πόδια του για συνέντευξη ! Και στέλνει για δόλωμα φωτογραφίες του από το στρατό ! Σπεύσατε !

 
At 3/3/06 11:58 π.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Ποιό Στρατό... Από το Κατηχητικό της Υπαπαντής στην Καλαμάτα είναι η φωτογραφία!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home