Τετάρτη, Μαρτίου 01, 2006

«Δεν είναι προβοκάτορες, αλλά βλάκες»



Ένας δημοσιογράφος μιας «στρατευμένης» εφημερίδας πρέπει να γράφει αυτά που βλέπει ή αυτά που (υποτίθεται ότι) συμφέρουν το κόμμα; Στην Ιταλία, χρειάστηκε να παρέμβει η Ροσάνα Ροσάντα για να υπερασπιστεί το αυτονόητο.

Πριν από λίγες ημέρες έγινε στη Ρώμη μια διαδήλωση υπέρ των Παλαιστινίων. Ακούστηκαν περίεργα συνθήματα, όπως «Δέκα, εκατό, χίλιες Νασιρίγια», μια αναφορά στην πολύνεκρη βομβιστική επίθεση εναντίον Ιταλών στρατιωτών που σημειώθηκε τον περασμένο Νοέμβριο στην ιρακινή πόλη. Ο Κάρλος Βεντούρι, εκπρόσωπος των κομμουνιστών τής Μπολόνια, δικαιολόγησε στην ομιλία του τους Παλαιστινίους καμικάζι που ανατινάζονται σε λεωφορεία γεμάτα με παιδιά, λέγοντας: «Είτε είναι παιδιά είτε όχι, δεν παύουν να είναι δυτικοί πολίτες». Στο τέλος της διαδήλωσης, κάποιοι από τους συγκεντρωμένους έκαψαν ισραηλινές και αμερικανικές σημαίες. Και ύστερα πήγαν όλοι στα σπίτια τους ευχαριστημένοι.

Εκ μέρους της κομμουνιστικής εφημερίδας Μανιφέστο, τη συγκέντρωση κάλυψε μια νεαρή δημοσιογράφος, η Σάρα Μενάφρα. Και έγραψε ό,τι ακριβώς άκουσε και είδε. Οι πρώτες αντιδράσεις ήλθαν από τους συναδέλφους της. Άλλος την κατηγόρησε ότι έθεσε απλοϊκά ερωτήματα. Άλλος ότι έδωσε σημασία στις λεπτομέρειες, όπως οι καμένες σημαίες, αντί να επικεντρώσει την προσοχή της στη μαζικότητα της διαδήλωσης. Ύστερα άρχισαν να φθάνουν οι επιστολές, πλήθος επιστολών από αγανακτισμένους αναγνώστες που τα έβαζαν με τη δημοσιογράφο. Τρεις από αυτές δημοσιεύθηκαν σε περίοπτη θέση στην εφημερίδα. «Μα έγραψα ό,τι ακριβώς είδα», επέμεινε η Σάρα. «Το να σωπάσω, ή να γράψω ένα μέρος μόνο της αλήθειας, δεν θα ήταν σωστό απέναντι στους αναγνώστες».

Ο επίλογος της ιστορίας γράφτηκε από έναν θρύλο της ιταλικής δημοσιογραφίας. «Διαβάζω στο Μανιφέστο επιστολές αναγνωστών που κατηγορούν τη νεαρή συντάκτρια για οπορτουνισμό και εχθρότητα απέναντι στον παλαιστινιακό λαό», έγραψε η Ροσάνα Ροσάντα. «Δεν μπορούμε να αφήσουμε τη Σάρα Μενάφρα να υπερασπιστεί μόνη της τον εαυτό της. Αποφάσισα λοιπόν να το κάνω εγώ. Δεν έχω χαρακτηρίσει ποτέ προβοκάτορες τους νεαρούς ή λιγότερο νεαρούς που διεισδύουν σε μια διαδήλωση επειδή τη θεωρούν υπερβολικά ήπια. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι προβοκάτορες, αλλά βλάκες. Βρισκόμαστε στο 2006, δεν είμαστε πια παιδιά και η αντιπαράθεση απόψεων δεν αποτελεί επιλογή, αλλά προϋπόθεση για να κάνουμε πολιτική».

Όταν η Ροσάντα γράφει στο Μανιφέστο, την εφημερίδα που ίδρυσε μαζί με τον Βαλεντίνο Παρλάτο και τον Λουίτζι Πιντόρ, μπαίνει πάντα στην πρώτη σελίδα. Αυτήν τη φορά μπήκε στη σελίδα 10. H παρέμβασή της δημοσιεύτηκε στη σελίδα των επιστολών. Ο διευθυντής δικαιολογήθηκε ότι έλειπε σε ταξίδι και όταν λείπει δεν ξέρει τι γίνεται στην εφημερίδα. H διευθύντρια σύνταξης είπε ότι συμφωνεί με την άποψη της Ροσάντα, αλλά δεν της πέρασε από το μυαλό να την προβάλει περισσότερο. Δικαιολογίες, πολλές δικαιολογίες. Ποιον πείθουν πια οι δικαιολογίες;

18 Comments:

At 1/3/06 1:43 μ.μ., Blogger άστεγος said...

Διαφωνώ με τα αποσπάσματα της ομιλίας όπως παρατίθενται εδώ.

Συγχαίρω τη δημοσιογράφο που υπήρξε αντικειμενική (αν όντως υπήρξε).

Αλλά ΚΑΤΑΝΟΩ την αγανάκτηση των αναγνωστών!
Εξηγούμαι: Όταν γίνεται μια διαδήλωση 20.000 ατόμων στο κέντρο της Αθήνας και όλα τα ηλεκτρονικά, μαζί και το 90% των έντυπων ΜΜΕ μιλάνε αποκλειστικά, με αγανάκτηση και άκρως υποριτικά μόνο για μια τζαμαρία που έσπασε στη Σταδίου, ε τότε θέλεις, ως συμμετέχων στη διαδήλωση και άμεσα θιγόμενος, τουλάχιστον η εφημερίδα που κρατάει μια άλλη γραμμή (που ανήκει δηλαδή στο 10%)να μιλήσει και για κάποιες άλλες πτυχές, πιο ουσιαστικές.
Σε μια εποχή που ακόμα κι αν βγουν ένα εκτομμύριο άνθρωποι στους δρόμους, πρέπει να συμφωνήσουν τα ΜΜΕ για να έχει υπάρξει αυτό το γεγονός στις πραγματικές του διαστάσεις.
Πόσο μάλλον στην Ιταλία...

 
At 1/3/06 2:47 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Μιχάλη, δεν κατάλαβα καταρχήν αν τα απαράδεκτα όντως συνθήματα φώναζαν Παλαιστίνιοι ή Ιταλοί διαδηλωτές. Νομίζω ότι έχει σημασία να διευκρινιστεί.
Δεν κατάλαβα επίσης ποιους εννοεί ως " δυτικούς πολίτες " ο ανεκδιήγητος κ. Κάρλος Βεντούρα. Τους Ισραηλινούς μήπως ;
Ούτε κατάλαβα πως συνδέεται το παλαιστινιακό με τη Νασιρίγια.
Και με ποιο δικαίωμα ο Βεντούρα προβοκάρει τόσο ύπουλα ένα ολόκληρο λαό, τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των παλαιστινίων έχει εκφραστεί, τόσο σε επίσημο όσο και σε λαικό επίπεδο, εναντίον των επιθέσεων αυτοκτονίας κατά αμάχων Ισραηλινών ;
Και γιατί θα πρέπει να χρεωθούν οι παλαιστίνιοι, είτε άμεσα είτε έμμεσα, τις προεκλογικές μαλακίες του κάθε κ. Βεντούρι ;

Θεωρώ αδιανόητο να φώναζαν παλαιστίνιοι διαδηλωτές στη Ρώμη τέτοια συνθήματα.
Απ'ότι ξέρω, από όλους τους λαούς της Δυτικής Ευρώπης οι Ιταλοί είναι οι πλέον αγαπητοί στους παλαιστίνιους, και όχι τυχαία. Το 1982 οι ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας της Ιταλίας αφιέρωσαν στον παλαιστινιακό λαό το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου που είχαν μόλις κερδίσει ! Και φυσικά έγιναν ινδάλματα και ήρωες στα μάτια όλων των παλαιστινίων και όλων των αράβων !
Η απήχηση εκείνης της πρωτοβουλίας των Ιταλών ποδοσφαιριστών ήταν τέτοια που μεταφράστηκε σε δεκάδες γάμους μεταξύ παλαιστινίων γυναικών και Ιταλών φαντάρων που υπηρετούσαν τότε στη Βηρυτό, στο πλαίσιο της πολυεθνικής ειρηνευτικής δύναμης, και ήταν επιφορτισμένοι με τη προστασία των προσφυγικών καταυλισμών των παλαιστινίων, μετά τις περιβόητες σφαγές εκατοντάδων αμάχων παλαιστινίων σε Σάμπρα και Σατίλα από το Σαρόν και τους Λιβανέζους φασίστες συμμμάχους του.
το φθινόπωρο του 1983 έγιναν δύο πολύνεκρες επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον τόσο των Αμερικανών όσο και των Γάλλων στρατιωτών που συναποτελούσαν με τους Ιταλούς την πολυεθνική δύναμη στη Βηρυτό. Οι Ιταλοί δεν εξαιρέθηκαν τυχαία.
Μετά τις επιθέσεις αυτές η πολυεθνική δύναμη αποχώρησε από το Λίβανο. Δεκάδες Ιταλοί φαντάροι πήραν μαζί τους στην Ιταλία τις παλαιστίνιες που είχαν παντρευτεί εκεί.

Γι'αυτό θεωρώ σημαντικό να διευκρινιστεί ποιοί φώναζαν τα απαράδεκτα συνθήματα.
Αν μεταξύ των Ιταλών διαδηλωτών υπήρχαν και μερικοί παλαιστίνιοι είναι διαφορετικό από το να συμμετείχαν στα συνθήματα αυτά.
Τι να πω ; Τόσο μικρή μνήμη πια ; Τόση τύφλα ; Δεν μπορώ να το πιστέψω.

 
At 1/3/06 3:33 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

..απαραίτητη διευκρίνηση. Οι δύο επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον των αμεικανικών και των γαλλικών δυνάμεων το 1983 στη Βηρυτό έγιναν από τη Λιβανέζικη Χεζμπολάχ, και ήταν μάλλον οι πρώτες τέτοιου είδους επιθέσεις.
Η σιιτική Χεζμπολάχ θεωρούσε ότι η πολυεθνική δύναμη μετείχε ενεργά στον εμφύλιο πόλεμο, που μαινόταν τότε στο Λίβανο, υπερ των Φαλαγγιτών που είχαν συμμαχήσει με τις Ισραηλινές δυνάμεις εισβολής και κατοχής.

 
At 1/3/06 4:43 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Ο (μεσήλιξ) Ιχνηλάτης σε μεγάλες φόρμες - πολύ ενδιαφέρον και κατατοπιστικό σχόλιο.

Για τα ιταλικά μυστήρια, τώρα: Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Έστω ότι όπου Παλαιστίνιος βάζουμε Κούρδος (του επανακάμψαντος ΡΚΚ), όπου Ρώμη βάζουμε Αθήνα και όπου "Μανιφέστο" μια οποιαδήποτε ελληνική "αριστερή" εφημερίδα. Έστω (η υπόθεση συνεχίζεται) οτι την εκδήλωση καλύπτει ο νεαρός Μ.Μ., ανεψιός του γνωστού μεγαλοδημοσιογράφου και (επειδή ο διευθυντής λείπει) το ρεπορτάζ περνάει αυτούσιο. Φαντάζεστε τι έχει να γίνει την άλλη μέρα, από τους δεινοσαυρικούς αριστερούς που διαβάζουν ακόμα εφημερίδες;

*

Ποιός είπε το αθάνατο "αλήθεια είναι ό,τι συμφέρει το Κόμμα;" Ιταλός (ή Θεσσαλός) ήταν;

 
At 1/3/06 4:54 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Αντώνη, τι σχέση έχει η τζαμαρία με το κάψιμο των σημαιών και τα αντιδυτικά συνθήματα; Η "άλλη γραμμή" συνιστά άραγε αποσιώπηση γεγονότων;
Ιχνηλάτη, δεν νομίζω ότι είπε κανείς πως τα συνθήματα τα φώναξαν Παλαιστίνιοι. Ιταλοί "αριστεροί" τα φώναξαν, για τους οποίους κάθε θάνατος στρατιώτη, είτε είναι Ιταλός είτε όχι, αποτελεί κέρδος για την ανθρωπότητα.
Πάνο, συμφωνώ απολύτως. Αλλά ποιος είναι ο "μεγαλοδημοσιογράφος" στον οποίο αναφέρεσαι; Και πού παραπέμπουν τα αρχικά Μ.Μ.;

 
At 1/3/06 5:22 μ.μ., Blogger skata said...

Οι κομμουνιστές διαβάζουν κομμουνιστικές εφημερίδες, οι προοδευτικοί προοδευτικές, οι δεξιοί δεξιές, οι συντηρητικοί συντηρητικές, οι φιλελεύθεροι φιλελεύθερες κλπ... για να τους χαιδεύουν τ' αυτιά και να τους λένε πόσο γαμάτοι είναι.

Όπως και να μεταφερθεί από οποιαδήποτε εφημερίδα το γεγονός είναι γεγονός και δεν αλλάζει.

Αν το απογυμνώσεις από την ιδιοτελή ερμηνεία του κάθε φερέφωνου ή στέκεται ή γκρεμίζεται.

 
At 1/3/06 6:22 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Μιχάλη, υπόθεση εργασίας κάνουμε - βάζουμε και το πειραχτήρι σε λειτουργία... Αμάν, σαν τον Χ. κάνεις...

 
At 1/3/06 6:31 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Πάλι ψιλοεκνευρίστηκες με το χιούμορ του Πάνου;
Εγώ θα ΄λεγα ότι έθεσες το θέμα με τέτοιο τρόπο που δημιουργεί προϋποθέσεις για μακρά συζήτηση.
Το συνηθίζεις αυτό. Και καλά κάνεις.
Νομίζω, όμως, ότι το έρθρο αυτό έχει και "βιωματικές" προεκτάσεις από πιθανές προσωπικές εμπειρίες σου.
Θα ήταν πολύ χρήσιμη η πληροφόρησή μας για το πώς επεξεργάζονται τα δεδομένα οι ελληνικές εφημερίδες -ιδίως οι στενά προσκολλημένες σε κομματικούς σχηματισμούς-, στο παρόν αλλά και στο παρελθόν...

 
At 1/3/06 6:38 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Ε, όχι και εκνευρίστηκα. Αλλά ποιος είναι ο Χ.; Ρε συ, Ημίαιμε, στην Αυγή δούλεψα πριν από 20 χρόνια και, είπαμε, είμαι μεσήλικας κι εσύ υπερήλικας, σαν τους παππούδες στα καφενεία θα γίνουμε. Για το παρόν, μια μέρα πρέπει να τα πούμε (όπως κι εκείνα περί εξουσίας). Μήπως ξεκινήσεις τη συζήτηση από το δικό σου blog, όπου έχεις μεγαλύτερη άνεση;

 
At 1/3/06 7:30 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Είμαστε όλοι μεσήλικες !

( κατά το " είμαστε όλοι Βερολινέζοι " κλπ :)

 
At 1/3/06 10:29 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Υπερήλικας, ε;
Κρατάω λογαριασμό.
Αρνούμαι ρε να μεγαλώσω. Όχι σαν και σένα που γεννήθηκες ώριμος!
Γουβ!
(Τι κι αν πέρασαν 20 χρόνια κι εσύ άλλαξες-προς το καλύτερο. Αυτοί άλλαξαν;)

 
At 2/3/06 12:29 π.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Αρνούμαι ρε να μεγαλώσω. Όχι σαν και σένα που γεννήθηκες ώριμος!
Γουβ!


Λατρεύω αυτές τις ημίαιμες ατάκες !

 
At 2/3/06 2:19 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

-Μια διευκρίνηση: η Manifesto είναι τόσο όργανο της κομμουνιστικής αριστεράς στην Ιταλία, όσο όργανο του ΠΑΣΟΚ είναι "τα Νέα" στην Ελλάδα.
Η ριφοντατσιόνε έχει εφημερίδα-όργανο, τη Liberazione.
-Μια απορία: η δημοσιογράφος (που δεν είναι τόσο νέα - είχε ήδη καλύψει για την εφημερίδα τις διαδηλώσεις της Γένοβας προ πενταετίας) έκανε καλά τη δουλειά της, ή δεν την έκανε καλά. Οσοι αναγνώστες ήσαν παρόντες στη διαδήλωση, δικαιούνται να κρίνουν. Οι υπόλοιποι, τι πετάγονται;;
-Μια άποψη: σε ένα αναγνωστικό κοινό αριστερό όπως αυτό της Manifesto, δε θα έπρεπε να παίζει και μεγάλο ρόλο το ρεπαορτάζ για τις διαδηλώσεις σε ιταλικό έδαφος - πολλοί είναι παρόντες, και έχουν δική τους εικόνα. Οι διαδηλώσεις δεν είναι παραστάσεις που οργανώνει κάποιος θίασος για ένα κοινό!
Αντίθετα, εκεί που ο ρεπόρτερ είναι απαραίτητος, είναι όπου κανείς άλλος δεν μπορεί να παραβρίσκεται. Στη Νασιρίγια, για παράδειγμα. Στη Βαγδάτη, ή στη Φαλούτζα - εκεί που βρέθηκε η και κινδύνεψε η Τζουλιάνα Σγκρένα, και θυσίασε τη ζωή του ο ηρωικός Καλίπαρι...

 
At 2/3/06 4:18 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Δεν μου τα λες καλά, Μαύρο Πρόβατο. Ο ένας δεν δικαιούται δια να ομιλεί, ο άλλος δεν δικαιούται δια να γράφει, κάτι αορίστως κακό μου θυμίζουν όλα αυτά.

 
At 2/3/06 4:53 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Το "δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε" το έχουμε ακούσει από το μακαρίτη τον Κουτσόγιωργα - μη μου πεις τώρα οτι στον θυμίζω;!

Αν θυμίζουν κάτι κακό τα σχόλιά μου, είναι το ζοφερό παρελθόν της εθνικής Ελλάδας: "όλοι κρινόμαστε, και ουδείς αναντικατάστατος", έλεγε ο Αλκέτας Παναγούλιας επί των ημερών του...

 
At 2/3/06 6:58 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Είσαι τόοοσο παλιός, ε;!

 
At 2/3/06 6:59 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Είσαι τόοοσο παλιός, ε;!

 
At 2/3/06 7:16 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Ημουνα μικρός τότε :-)))

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home