Πέμπτη, Φεβρουαρίου 09, 2006

Ο κλώνος της σοσιαλδημοκρατίας



Πολλοί κατηγορούσαν μέχρι τώρα την Αριστερά ότι βάζει νερό στο κρασί της για να φτάσει στην εξουσία. Το ίδιο ακριβώς κάνει τώρα η Δεξιά. Και έχει ήδη τα πρώτα αποτελέσματα.

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, οι Καναδοί θεωρούσαν τον Στήβεν Χάρπερ υπερβολικά νεοφιλελεύθερο, υπερβολικά φιλοαμερικανό, υπερβολικά θρήσκο - άρα ακατάλληλο για την εξουσία. Όμως, ο ηγέτης των Συντηρητικών άλλαξε. Έγινε πιο μετριοπαθής, πιο προσηνής, ήρθε πιο κοντά στον κόσμο, στους «hockey dads» και στις «soccer moms». Έπαψε να τρομάζει. Και στις τελευταίες εκλογές κέρδισε την Κεντροαριστερά και έγινε πρωθυπουργός.

Το ίδιο ελπίζει να πετύχει σε μερικά χρόνια και ο νέος ηγέτης των Τόρυδων. Ο Ντέηβιντ Κάμερον δεν διστάζει να δηλώνει σύμφωνος με τον Μπλαιρ σε θέματα όπως η σχολική μεταρρύθμιση και να του «βγαίνει από τ' αριστερά» στα προβλήματα της φτώχειας και της αναπτυξιακής βοήθειας. Ήδη οι εφημερίδες άρχισαν τις συγκρίσεις: ο Τόρυ είναι 13 χρόνια νεώτερος από τον Τόνυ, οι γραβάτες του παρουσιάζουν μεγαλύτερη ποικιλία και δεν φοβάται να κυκλοφορεί με ποδήλατο. M' αυτά και μ' εκείνα, ο Κάμερον κατάφερε να τρυπώσει στον κατάλογο των 100 πιο σέξι ανδρών του κόσμου, όπως τον συνέταξαν οι αναγνώστριες του περιοδικού «New Woman»: είναι 92ος, μπροστά από τον Ράσελ Κρόου του «Μονομάχου».

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η περίπτωση της Σουηδίας. Εδώ, ο φορολογικός συντελεστής για τους πιο πλούσιους φτάνει το 65% και το επίδομα ανεργίας δεν είναι πολύ μικρότερο από έναν κανονικό μισθό. H οικονομία πηγαίνει καλά, αλλά το εκλογικό σώμα εμφανίζεται κουρασμένο ύστερα από 12 χρόνια σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης και το ερχόμενο φθινόπωρο ίσως να αποφασίσει να αλλάξει πρωθυπουργό. Όχι όμως και ρότα: ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Σβεν Ότο Λιτόριν δεν υπόσχεται μείωση φόρων, παρά μόνο για τους χαμηλόμισθους. Δεν θα πειράξει το κοινωνικό κράτος. Δεν θα ιδιωτικοποιήσει τον βιομηχανικό τομέα, που είναι σε μεγάλο μέρος κρατικός. Και δεν θα ενθαρρύνει τη δημιουργία ιδιωτικών σχολείων. Το βασικό του σύνθημα είναι: «Οι Σοσιαλδημοκράτες έγιναν κατεστημένο, καιρός για αλλαγή». Με άλλα λόγια, συνταγή Καραμανλή.

Ένα φάντασμα πλανάται πάνω από τη σοσιαλδημοκρατία, σχολιάζει ο Τζων Λόυντ στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς: το φάντασμα του κλώνου της. Και το όνομα αυτού, συντηρητισμός. Μόνο η Σεγκολέν Ρουαγιάλ φαίνεται να έχει πιάσει το νόημα. Σοκάροντας τους συναδέλφους της στο Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, δεν δίστασε πριν από λίγες ημέρες να εκφράσει τον θαυμασμό της προς τον Τόνυ Μπλαιρ για τις επιτυχίες του στους τομείς της εργασίας των νέων, της ασφάλειας και της ελαστικότητας της αγοράς εργασίας. Το κακό για τη Σεγκολέν είναι ότι η κυριότερη απειλή για την υποψηφιότητά της δεν προέρχεται από τη Δεξιά, αλλά από το ίδιο της το κόμμα. T' όνομά της δεν είναι Νικολά Σαρκοζί, αλλά Λιονέλ Ζοσπέν.

11 Comments:

At 9/2/06 1:16 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Άντε Μαύρο Πρόβατο, περιμένουμε!

 
At 9/2/06 1:19 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Ωραία! μας πλασάρουν τώρα οι αναλυτές αυτό που είχε πει ο Τζίμης Πανούσης πριν δεκαπέντε -τουλάχιστον- χρόνια:

Κατά βάθος, όλοι ΠΑΣΟΚ είμαστε. και η Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ είναι!

Ο Πανούσης είναι προφήτης ευρωπαϊκού επιπέδου, η δική μας πολιτική σκηνή υπήρξε πρωτοπόρα, εμείς οι Έλληνες είμαστε ελαφρώς ούφο - ή ισχύουν όλα μαζεμένα;

 
At 9/2/06 1:31 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Χρήσιμη η υπενθύμιση, τώρα που ζούμε και μέρες εκλογικές...

 
At 9/2/06 2:07 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Ο Κάμερον στον κατάλογο των 100 πιο σέξι ανδρών ; ! O δε-ξι-ός ;; !!

Τι πονηρή προπαγάνδα είναι αυτή, Μιχάλη ;

*****

Ημίαιμε, το Μαύρο Πρόβατο γράφει ακόμα..
Αναμένετε αναλυτικότατον σεντόνιον εκ Παρισίους !

*****

Πάνο, μη θίγεις τους Προφήτες !

 
At 9/2/06 2:17 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για το unfair, αλλά επειδή δεν έχω τώρα χρόνο να σχολιάσω, παραθέτω το ακόλουθο από το σημερινό "Ριζοσπάστη":

Σε μια νίκη της κεντροαριστεράς στην Ιταλία, όπου πραγματοποιούνται εκλογές στις αρχές Απρίλη, ελπίζουν οι πολυεθνικές και οι διεθνείς καπιταλιστικοί χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί. Δεν το λέμε εμείς, αλλά η γνωστή πολυεθνική, που αξιολογεί τις εθνικές οικονομίες, «Μούντις».

Διαβάστε τι αναφέρεται σε πρόσφατη έρευνα της πολυεθνικής: «Αναλόγως του εύρους της εκλογικής νίκης θα υπάρξει και η δυνατότητα προώθησης μεγαλύτερων μεταρρυθμίσεων εκ μέρους του καθενός από τους αντίπαλους συνασπισμούς, αλλά οι μεταρρυθμίσεις είναι πιθανότερες - σύμφωνα με την προσωπική εκτίμηση παρατηρητών - με μία κεντροαριστερή κυβέρνηση μετεκλογικώς, επειδή ακριβώς ο Ρομάνο Πρόντι κρίνεται έμπειρος μετά τη θητεία στην Επιτροπή των Βρυξελλών και, νωρίτερα, στην πρωθυπουργία της Ιταλίας κατά την ένταξη της χώρας του στην Ευρωζώνη». Θυμίζουμε ότι ο Ρ. Πρόντι πρωθυπούργευσε από το 1996 έως το 1998 και διατέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής των Βρυξελλών από το 1999 έως το 2004.

Μάλιστα, ως πιθανότεροι τομείς μεταρρύθμισης, εφόσον εκλεγεί ο συνασπισμός του κ. Πρόντι, αναφέρονται στην έρευνα της «Μούντις» η βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών της Ιταλίας μέσω της πάταξης των πολύ μεγάλων ελλειμμάτων και η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ιταλικών εξαγωγών, που υποχωρούν κατά τα τελευταία έτη. Αν οι προαναφερόμενοι τομείς σας θυμίζουν ανάλογες εγχώριες καταστάσεις, δεν κάνετε λάθος. Οπως δε θα κάνετε λάθος αν προεξοφλήσετε τον αντεργατικό χαρακτήρα των μεταρρυθμίσεων (διάβαζε: καπιταλιστικών διαρθρωτικών αλλαγών).


Για τη Ρουαγιάλ και τα υπόλοιπα, τα λέμε αργότερα.

 
At 9/2/06 4:35 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Ελεος, Μαύρο Πρόβατο!

 
At 9/2/06 6:01 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Εδώ υπάρχει ΡΗΤΟ, αντάξιο του ...Ιχνηλάτη:

με λένε Ρίζο, κι όπως θέλω τα γυρίζω!

Όχι, παίζουμε...

 
At 9/2/06 6:14 μ.μ., Blogger Roman said...

Το βασικό του σύνθημα είναι: «Οι Σοσιαλδημοκράτες έγιναν κατεστημένο, καιρός για αλλαγή». Με άλλα λόγια, συνταγή Καραμανλή.

συγνώμη, για κάποιο λόγο μου διέφυγε οτι ο Καραμανλής είχε συνταγή διακυβέρνησης.

όσο για τον Κάμερον δε νομίζω ότι είναι θέμα ουσίας - απλώς βρέθηκε στο κατάλληλο σημείο την κατάλληλη στιγμή, και απέκτησε μία δυναμική πολύ ισχυρή μεν, αλλά εντελώς άνευ ουσίας δε - κανείς δεν είναι σίγουρος για το τι εκπροσωπεί και τι υποστηρίζει.

το οποίο φαντάζομαι ότι, ναι, είναι κλώνος της (υπαρκτής) σοσιαλδημοκρατίας!

 
At 9/2/06 11:25 μ.μ., Blogger sal.ló said...

Χαιρετώ σας.

Εγώ θα κάνω μία παρατήρηση... ο χρόνος πηγαίνει από τα αριστερά προς τα δεξιά... Δείτε κυβέρνηση πριν τις εκλογές - κυβέρνηση μετά τις εκλογές... Μέχρι και η Μέρκελ πριν τις εκλογές φερόταν ως το "δώρο της αριστεράς".

 
At 10/2/06 5:05 π.μ., Blogger Dim. Stefosis said...

Αγαπητέ κύριε Μητσέ,
εκπλήσσει η ανάλυσή σας!
Κι αυτό διότι δε λαμβάνετε (νομίζω) υπ' όψιν σας ότι τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα παγκοσμίως (ή τουλάχιστον στην Ευρώπη) έχουν κατά την τελευταία εικοσαετία μεταλλαχθεί (μετεξελισχθεί, αν θέλετε). Απλουστευμένα θα έλεγα ότι από τη δεκαετία του '80 "αναγκάσθηκαν" (εξ αιτίας της προϊούσας κρίσης τους κράτους πρόνοιας) να υιοθετήσουν λόγο "εκσυγχρονιστικό" και πρακτική εξ ολοκλήρου "διαχειριστική". Η δημόσια σφαίρα, λοιπόν, ούτως ή άλλως μετατοπίσθηκε "προς τα δεξιά", η (νεο)φιλελεύθερη άποψη κατέστη ποικιλοτρόπως mainstream. Από το τέλος της δεκαετίας του '90 τα κεντροδεξιά-χριστιανοδημοκρατικά κόμματα παρουσιάζουν το επιχείρημα: "μας εμείς ξέρουμε καλύτερα να το κάνουμε αυτό!"
Και μια ερώτηση: πως θα σχολιάζατε την άποψη (την άκουσα από το Σταύρο Λυγερό) ότι η εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στη θέση του Προέδρου της "Σοσιαλιστικής Διεθνούς" συνιστά προσπάθεια σύμπλευσης της "παραδοσιακής" (βορειο)ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας με το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ;-

 
At 10/2/06 10:54 π.μ., Blogger Λαμπρούκος said...

Αγαπητοί μου φίλοι το πρόβλημα δεν είναι τι είναι ή τι δηλώνουν τα συντηρητικά κόμματα παγκοσμίως, αλά το ποια είναι η ταυτότητα των σοσιαλιστών. Όταν ο σοσιαλισμός υιοθέτησε το τραβεστιτοειδές "σοσιαλδημοκρατία" για να μη τρομάζει τους συντηρητικούς ψηφοφόρους, το σημερινο φαινόμενο είναι είναι φυσικό επακόλουθο. Ο Αντρέας κάποτε είχε πει "τρίτος δρόμος δεν υπάρχει" αναφερόμενος στη σοσιαλδημοκρατία, αλλά μετά μπήκε κι αυτός στο χρονοντούλαπο...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home