Παρασκευή, Δεκεμβρίου 30, 2005

Ηotel La Louisiane, δωμάτιο 58



Τσουνάμι, σεισμοί, κυκλώνες, φωτιές, τρομοκρατία: ήταν μια σκληρή χρονιά. Σύμφωνα με τον διευθυντή του Νουβέλ Ομπζερβατέρ, τον Ζαν Ντανιέλ, το 2005 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έτος του ρατσισμού. Δεν είναι μόνο οι εικόνες των μαύρων που πνίγηκαν εγκαταλελειμμένοι στη Νέα Ορλεάνη, δεν είναι μόνο οι εκρήξεις βίας εναντίον των ξένων στο Σίδνεϋ ή οι επιθέσεις των σκίνχεντ στην Αγία Πετρούπολη: είναι κι εκείνη η δημοσκόπηση της Μοντ που δείχνει ότι ένας στους τέσσερις Γάλλους συμφωνεί με τις ιδέες του Λεπέν για την ασφάλεια, τη μετανάστευση και τις παραδοσιακές αξίες.

H χρονιά που φεύγει χαρακτηρίζεται ακόμη από την υποχώρηση των ελευθεριών στις ανεπτυγμένες χώρες: οι αποκαλύψεις για τις παρακολουθήσεις τηλεφώνων στις Ηνωμένες Πολιτείες, το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για την αποθήκευση προσωπικών δεδομένων, οι όλο και πιο αυστηροί αντιτρομοκρατικοί νόμοι, οι παράνομες μεταφορές, φυλακίσεις και βασανισμοί υπόπτων, δείχνουν ότι ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, εντός και εκτός εισαγωγικών, έχει πολύ μεγάλο κόστος, δυσβάσταχτο, σχεδόν αφόρητο.

Ίσως λοιπόν να είναι σκόπιμο να αποχαιρετήσουμε το 2005 με μια υπόκλιση σε έναν ελεύθερο άνθρωπο. Ο Αλμπέρ Κοσρύ γεννήθηκε το 1913 στο Κάιρο και από τα δέκα του χρόνια άρχισε να γράφει. Το πάθος του για τον Μπαλζάκ ήταν τόσο μεγάλο, ώστε όταν αποβιβάστηκε το 1930 στο Μονπαρνάς γνώριζε την περιοχή απ' έξω. Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε στα αραβικά και τα γαλλικά το βιβλίο του «Οι ξεχασμένοι του Θεού». Όπως είπε ο Χένρυ Μίλερ, που ανέλαβε την έκδοση του βιβλίου στην Αμερική, «κανείς εν ζωή συγγραφέας δεν έχει περιγράψει με πιο καυστικό και πιο αδυσώπητο τρόπο τη ζωή εκείνων που αποτελούν το τεράστιο καταποντισμένο πλήθος...».

Στη διάρκεια του πολέμου, ο Κοσρύ έκανε τον φροντιστή σε ένα πλοίο που πραγματοποιούσε δρομολόγια μεταξύ Πορτ Σάιντ και Νέας Υόρκης. Εκεί έγραψε και το πρώτο του μυθιστόρημα, το «Σπίτι του Βέβαιου Θανάτου». Επιστρέφοντας στο Παρίσι, εγκαταστάθηκε σ' ένα ξενοδοχείο του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε. Εκεί μένει ακόμα, στο δωμάτιο 58 του ξενοδοχείου La Louisiane. «Αν είμαι ακόμα ζωντανός», είπε πρόσφατα στο περιοδικό Λ'Εξπρές, «είναι επειδή δεν παντρεύτηκα ποτέ, δεν απέκτησα ποτέ παιδιά, θυρωρό, αυτοκίνητο ή λογαριασμό του ηλεκτρικού. Το να ζω μου είναι αρκετό». Ο άνθρωπος αυτός, που έκανε παρέα με τον Αλμπέρ Καμύ και τον Λώρενς Ντάρελ και ζούσε από τις δωρεές των γκαλερίστ, είχε επιτέλους την τύχη να δει να εκδίδεται το σύνολο του έργου του («Άπαντα», εκδ. Joelle Losfeld). H ευχή που δίνει στα 92 του χρόνια είναι ανατρεπτική: «Αυτό που θα ήθελα είναι, όσοι με διαβάσουν, να μην πάνε την άλλη μέρα στη δουλειά».

14 Comments:

At 30/12/05 6:40 μ.μ., Blogger Mπερλίνα said...

Το κακό είναι πως κι εδώ στην Ελλάδα, πολλοί διευθυντές και δημοσιογράφοι, το ίδιο αυθαίρετα με τον διευθυντή της Νουβέλ Ομπζερβατέρ, θα χαρακτήριζαν το 2005 ως έτος ρατσισμού.

Το ίδιο έτος που η ανεργία, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων ήταν το κυρίαρχο πρόβλημα και που οι μεγαλοδημοσιογράφοι –ντόπιοι και ξένοι - δεν μπορούν ή, κατά τα φαινόμενα, δεν θέλουν να αναδείξουν. Οι δικοί μας το γνωρίζουν άραγε ότι ο βασικός μισθός είναι 550 ευρώ και δρομολογούνται μέθοδοι – τάχα για την καταπολέμηση της ανεργίας – που θα τον φτάσουν στα 400;

Aν λοιπόν ο κύριος διευθυντής της Ν.Ο. δεν καταλαβαίνει ποιο είναι το κύριο πρόβλημα της κοινωνίας του, μάλλον δεν είναι κατάλληλος για δημοσιογράφος. Όπως και οι περισσότεροι δικοί μας άλλωστε, που πιπιλάνε την ίδια καραμέλα περί «ρατσισμού», παίζοντας κι αυτοί το παιχνίδι των εκδοτών μεγαλοεπιχειρηματιών και μεγαλοεργολάβων που δεν χάνουν ευκαιρία να εφευρίσκουν ή να μεγεθύνουν τον «ρατσισμό». Προφανής η ανάγκη τος να το κάνουν - δεν νομίζω να είναι τόσο μακριά νυχτωμένοι, όπως ακριβώς δεν είναι και οι αναγνώστες τους. Γι αυτό άλλωστε γεμίζουν τις εφημερίδες με τρία κιλά χαρτούρα και σιντί, αλλιώς ξέρουν ότι δεν θα πουλήσουν ούτε φύλλο. Το κόλπο της συγκάλυψης των αληθινών προβλημάτων με το ημι-τεχνητό του "ρατσισμού" το έμαθαν και οι πέτρες. Και το ότι τα ποσοστά των ακροδεξιών κομμάτων ανεβαίνουν ανησυχητικά είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Γιατί, δυστυχώς, το μεγαλύτερο ποσοστό που στρέφεται προς αυτά τα κόμματα, δεν είναι «παραδοσιακοί» φασίστες ή κουκουλοφόροι και δοσίλογοι, -μακαρίτες άλλωστε - αλλά απογοητευμένοι άνεργοι ή εργαζόμενοι, από αντίδραση στο ξεπούλημα των δικαιωμάτων και των κατακτήσεών τους.

Αν επομένως δεν υπήρχε εξάρτηση και συμπαράταξη με τους διάφορους "δουλέμπορους", οι δημοσιογράφοι όφειλαν να ανακηρύξουν το 2005 ως έτος «επίθεσης προς τους εργαζομένους».

Μετά τον μεσαίωνα του σκοταδισμού και της άγριας εκμετάλλευσης των εργαζομένων, να και ο εικοστός πρώτος του σκοταδισμού των ΜΜΕ – έντυπων και ηλεκτρονικών. Ποτέ άλλοτε οι φεουδάρχες δεν ήταν τόσο ευτυχισμένοι.

Καλή χρονιά με περισσότερες θαρραλέες πένες.

 
At 30/12/05 7:00 μ.μ., Blogger Mπερλίνα said...

Είναι πολλοί που κάνουν την ίδια "ανατρεπτική ευχή" «Να μην πάνε οι εργαζόμενοι στη δουλειά τους». Και έχουν και πένες που βοηθούν όσο μπορούν, σαν του κυρίου διευθυντή της Ν.Ο.

Και όχι μόνον για να μην πάνε στην δουλειά την "άλλη μέρα" αλλά για πολλές περισσότερες.

Ας κοιμάται ήσυχος λοιπόν ο ...Κοσρύ.

Η δική μας Νικολακοπούλου εξάλλου το είπε νωρίτερα:

«Μην πας μια μέρα στην δουλειά, μην πας»

Μόνο που το είπε για «να δούμε αν αγαπιόμαστε», όχι για «να δούμε αν δουλευόμαστε».

 
At 30/12/05 9:26 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Μιας και ο καθ' ύλην αρμόδιος Κοσμοπολίτης ετοιμάζεται για ...ρεβεγιόν και δεν σχολίασε ακόμα, ιδού μια μικρή συμβολή στη συζήτηση, με το τραγούδι του Μανώλη Ρασούλη (και του Νίκου Ξυδάκη) "ΜΗ Μ' ΑΠΟΚΑΛΕΙΣ ΤΕΜΠΕΛΗ" - και ο καθένας ας το ερμηνεύσει όπως θέλει και μπορεί:

Όλα τα 'χε 'ξηγημένα
μες στον κήπο ο Θεός
όμως ο Αδάμ κι η Εύα
το 'δανε και λίγο αλλιώς

Ρίχνει τότε τιμωρία
σ' όλο το προγονικό
να 'χουνε την εργασία
για φαϊ και για πιοτό

Είναι κάτι μπλοφαδόροι
που παινεύουν τη δουλειά
μπράβοι και κοντυλοφόροι
καθενού μαχαραγιά

Μη μ' αποκαλείς τεμπέλη
και μου σπας το ηθικό
η καρδιά λεφτά δε θέλει
για να πει το σ' αγαπώ

Όταν χάμω την αράζω
και κοιτώ τον ουρανό
όλοι λεν πως τεμπελιάζω
εγώ στη μοίρα τους μιλώ

Μη φωνάζεις πως χαζεύω
σα με βλέπεις να γυρνώ
την αγάπη μου μαζεύω
μες απ' το σκουπιδαριό


Με τις υγείες μας...

 
At 30/12/05 10:15 μ.μ., Blogger kosmopolitis said...

Με τόσους σπουδαίους κοσμοπολίτες μαζεμένους, πραγματικά περισσεύει το όποιο σχόλιο μου.
Με εξαίρεση τον άγνωστο - σε μένα τουλάχιστον - αλλά απ'ότι φαίνεται πολύ ενδιαφέρον Κοσρύ, οι άλλοι είναι μορφές του κινήματος.
Για τον Καμύ, τον διασημότερο ίσως " μαυροπόδαρο " κοσμοπολίτη , δεν χρειάζεται να πούμε πολλά.
Ο Χ. Μίλλερ, πραγματικός κοσμοπολίτης, έγραψε ιστορία, και σ'αυτόν οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η νομική κατοχύρωση της ελεύθερης λογοτεχνικής έκφρασης στις ΗΠΑ.
Το γεγονός ότι αυτός φρόντισε για την έκδοση του βιβλίου του Κοσρύ, λέει πολλά για την αξία του " αιγυπτιώτη ".

Μιχάλη, συνέχισε έτσι και θα σε προτείνω για επίτιμο πολίτη στην ουτοπική Κοσμοπολίτικη Δημοκρατία του Μέλλοντος Μας.

 
At 30/12/05 10:32 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Από το "Mendiants et orgueilleux"

του συρο-αιγύπτιου Albert Cossery
« Maître, je ne comprends pas. Comment peux-tu rester insensible aux agissements des salauds qui abusent de ce peuple ? Comment peux-tu nier l’oppression ? Gohar éleva la voix pour répondre.
- Je n’ai jamais nié l’existence des salauds, mon fils !
- Mais tu les acceptes. Tu ne fais rien pour les combattre.
- Mon silence n’est pas une acceptation. Je les combats plus efficacement que toi.
- De quelle manière ?
- Par la non-coopération, dit Gohar. Je refuse tout simplement de collaborer à cette immense duperie.
- Mais tout un peuple ne peut se permettre cette attitude négative. Ils sont obligés de travailler pour vivre. Comment peuvent-ils ne pas collaborer ?
- Qu’ils deviennent tous mendiants. Ne suis-je pas moi-même un mendiant ? Quand nous aurons un pays où le peuple sera uniquement composé de mendiants, tu verras alors ce que deviendra cette superbe domination. Elle tombera en poussière. Crois-moi. »

Η "πρόταση" του Κοσρύ, δεν ανήκει στο χώρο της πολιτικής. Πρόκειται για ευχές του τύπου "αν όλοι μας μια μέρα (...) τότε θα (...)".
Ως συγγραφέας - αφηγητής ανήκει στους "ελάσσονες" (προσωπικά δεν "τσίμπησα" με το "περήφανοι και ζητιάνοι" που έτυχε να διαβάσω).

Ο ίδιος, είναι ένα γλυκύτατο φοβισμένο γεροντάκι, που δεν μπορεί να μιλήσει (έχει ίσως κάνει τραχειοτομή;) - τον είχα πετύχει την προηγούμενη άνοιξη μπροστά από το Σαιν - Σουλπίς.

Τώρα τον "Νουβέλ Ομπς" ας τον αφήσουμε mπερλίνα - τι προσδοκίες μπορεί να έχει κανείς από δαύτον; Και σιγά μην έχει ιδέα ο διευθυντής του για τα προβλήματα της γαλλικής κοινωνίας. Με το ζόρι να υποψιάζεται αυτά τού κοινού τού περιοδικού του - των μαζοκουλτουριαρέων κάδρων δηλαδή...

 
At 30/12/05 11:40 μ.μ., Blogger kosmopolitis said...

Να χωρέψουν τσιφτετέλι όλοι οι λαοί
Ιάπωνες, Αμερικάνοι, Γερμανοί..


Πάνο, δικός μας κι ο Ρασούλης !

Είναι αναμφίβολα ένας εκ των κορυφαίων στιχουργών.
*
Μαύρο Πρόβατο, δεν αντέχω να μην το πω : μαρξίστρια προξενήτρα σού'λαχε ! Τυχερέ :-))))

 
At 31/12/05 2:50 π.μ., Anonymous βασίλης said...

mπερλίνα, ακόμα δεν έχετε βαρεθεί;
Πότε θα καταλάβετε ποιος είναι ο φταίχτης σ' αυτή τη ζωή; Πότε ακριβώς οι μεγαλοεργολάβοι έχουν μεγεθύνει το ρατσισμό; Ή μήπως είναι εφεύρεση η συμπεριφορά που επιφυλάσσεται από τις αρχές, αλλά και από τους ξενόφοβους συμπατριώτες μας, στους αλλοδαπούς πολίτες ;

 
At 31/12/05 10:44 π.μ., Blogger Mπερλίνα said...

{Πότε ακριβώς οι μεγαλοεργολάβοι έχουν μεγεθύνει το ρατσισμό;}

Βασίλη, επειδή «εκατό δραχμές τη μέρα παίρνω τζιβαέρι μου», απόψε το βράδυ θα προσπαθήσω να κάνω μπάζα με μπόμπα χαρακίρι, πριν προβώ σε χαρακίρι κανονικό. Στο ίδιο τραπέζι θα είναι και δύο μεγαλοεργολάβοι-εκδότες' θα τους ρωτήσω και θα σου πω.

Κοσμοπολίτη, δεν είμαι αυτή που νομίζεις. Ο κωδικός της "προξενήτρας" είναι ...οικογενειακός, και τον χειριζόμαστε όλο το σόι που αποτελείται από διάφορους
"χαρακτήρες". Η προξενήτρα είναι η χαζοχαρούμενη.

Από το θυροτηλέφωνο μου λέει να σας δώσω τις ευχές της. Κατέβηκε να πάρει από το κουτί το 2ο τεύχος της "Mεταρρύθμισης".

(αυτή τη φορά άργησε να το φέρει ο ταχυδρόμος.)

 
At 31/12/05 1:21 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Χμ, Κοσμοπολίτη, μάλλον ΕΜΕΙΣ είμαστε του Ρασούλη... αλλά, στην τελική, το ίδιο κάνει!

*

Μιχάλη, μαύρο πρόβατο και λοιποί θαμώνες των ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ, θερμές ευχές για το 200σέξι!

 
At 31/12/05 4:32 μ.μ., Blogger kosmopolitis said...

Στα ιδρυτικά μέλη του " κοιμισμένου πυρήνα των Αθηνών "..Μιχάλη, Μαύρο Πρόβατο, Πάνο, και ΗΜΙΑΙΜΟ ( μας ακούς βρε ), την αγάπη και τις καλύτερες ευχές μου σε σας και στις οικογένειες σας για το νέο έτος.
Εύχομαι υγεία κι ευτυχία και στους υπόλοιπους φίλους του e-καφενείου του κυρ-Μιχάλη !

 
At 31/12/05 4:48 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Και από μένα, χρόνια πολλά και το 2006 ειρηνικότερο και αγωνιστικό για όλους και τυχερό, με υγεία χρήμα και έρωτα για τον καθένα!!

 
At 1/1/06 11:24 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Καλή χρονιά σε όλους σύντροφοι, πάντα ν'ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε βρε, που λέει κι ο Διονύσης, ένας άλλος εξαρτημένος και συμπαραταγμένος με τους δουλέμπορους και τους φεουδάρχες.
Καλά να'μαστε, και να κουβεντιάζουμε, και να διαφωνούμε, και να ψιθυρίζουμε, και να φωνάζουμε, και να'χουμε υγεία, τύχη, έρωτα και χρήμα, γειά σου Μαύρο Πρόβατο, χαιρετισμούς στην Πόλη του Φωτός!

 
At 2/1/06 12:04 π.μ., Blogger Mπερλίνα said...

{που λέει κι ο Διονύσης, ένας άλλος εξαρτημένος και συμπαραταγμένος με τους δουλέμπορους και τους φεουδάρχες}

Δεν νομίζω ότι θα έλεγε κανείς τον Σαββόπουλο «εξαρτημένο και συμπαραταγμένο με τους δουλέμπορους και τους φεουδάρχες».
Ένα γραφικό γεροντάκι είναι μόνο που υποφέρει εδώ και χρόνια από πρώιμη άνοια.

Που
«γεννήθηκε στη Σαλονίκη σε μια μοτοσικλέτα του ΕΛΑΣ, πρόλαβε να δει τους ποιητές και στο υπόγειο νησί τους ταξίδεψε ως»
το ...Ηρώδειο, για να κάνει τα γενέθλιά του παρουσία των μονίμων “φιλότεχνων” θαμώνων του, βγάζοντας από την τούρτα την Καλομοίρα των τηλεριάλιτιζ. Αποδεικνύοντας, για άλλη μια φορά, πόσο εύκολα μπορεί να γίνει κάποιος γελοίος.

Αν θυμάστε, είναι ο ίδιος που μας καλούσε να
«πάμε για κει μ' έναν πυροβολισμό
η αγάπη μετράει για τον σοσιαλισμό»
και που το “βρώμικο 89” μας προξένευε ως νέο σωτήρα «το μητσοτάκ».

Και καλά, ο Σαββόπουλος καλλιτέχνης είναι, μπορεί να κάνει συμβόλαια με νέους “θιασάρχες” κατά βούληση. Στο τέλος τέλος, μόνον τα μέλη του Εκάλη Κλαμπ μπορεί να επηρεάζει πια.

Τι γίνεται όμως όταν και οι “σοσιαλιστές” αλλάζουν συμβόλαια, θα το εκτιμούσα πολύ αν μπορούσατε να μoυ εξηγήσετε κύριε Μητσέ.

Για να μη σας βάζω σε κόπο, ακριβώς δίπλα από σας, στο 1ο τεύχος της “Μεταρρύθμισης”, ο Ράσμουσεν μας ανακοινώνει τη «βασική ιδέα του καινούργιου συμβολαίου» των σοσιαλιστών. Που λέει ότι η αναγνώριση του γεγονότος ότι «μια δουλειά για μια ζωή» είναι «κάτι που έχει πια τελειώσει» και η μεταβίβαση από τη μια δουλειά στην άλλη θα γίνεται με διάφορα αεροπλανικά κόλπα. Σοσιαλιστικά κόλπα φαντάζομαι, με την πλήρη υποστήριξη των "κεντροαριστερών". Τα ίδια σαν αυτά που χρόνια ολόκληρα οι κεντροδεξιοί δεν μπορούσαν να μας περάσουν, αλλά κόντρα στις διαθέσεις τους, καταφέρναμε να κατακτούμε βήμα βήμα όσα δικαιώματα στερούσαν από τους εργαζομένους.

Υποθέτω ότι αυτή η «βασική ιδέα» - που έχει τελειώσει για όλους τους «εργαζομένους» – για τους πολιτικούς δεν ισχύει, έτσι δεν είναι; Γι αυτούς οι “αξίες” παραμένουν αναλλοίωτες και ισχύει η ίδια παλιά «βασική ιδέα»: όχι μόνον δεν αλλάζουν τη δική τους δουλειά, αλλά ούτε αυτή του μπαμπά τους.

(Τ’ άκουσες πατέρα;)

 
At 2/1/06 1:37 π.μ., Blogger Πάνος said...

"mπερλίνα", το μοναδικό(πραγματικό) αμάρτημα του Δ.Σ. είναι το γεγονός οτι πάλιωσε και μίκρυνε ως καλλιτέχνης, αναπάντεχα: αυτά που ακούγαμε ως αριστουργήματα στα 75 / 80 / 85, παίρνουν σιγά σιγά την πραγματική τους αξία - δηλαδή ξεφουσκώνουν... Όχι ότι δεν γράφει - ακόμα - καλά τραγουδάκια. Αλλά είναι ακριβώς αυτό: καλά τραγουδάκια και τίποτα περισσότερο - δεν είναι δηλαδή εναλλακτική πολιτισμική πρόταση.

Από ολόκληρο τον Δ.Σ. (αγαπητέ Μιχάλη) θα μείνουν ελάχιστα αριστουργηματικά κομμάτια: Η Μαύρη Θάλασσα, το μακρύ Ζεϊμπέκικο για το Νίκο - και δυο τρία ακόμα. Μας πονάει αυτό, γιατί ΚΑΙ η γενιά μας είχε ταυτιστεί με τον Δ.Σ. Και να που μετά από τόσα χρόνια διαπιστώνουμε πως δε φτάνει ούτε στη ζώνη του Ξαρχάκου, για παράδειγμα - που είναι και κοντός...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home