Τετάρτη, Δεκεμβρίου 21, 2005

H εκδίκηση των Πόνγκο



«Se siente, se siente, Evo presidente!» (Το βλέπεις, το νιώθεις, ο Έβο είναι πρόεδρος!) Οι πανηγυρισμοί για την εκλογή του Έβο Μοράλες στην προεδρία της Βολιβίας θυμίζουν παλιές, ξεχασμένες μέρες. Είναι αλήθεια ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά αυτή τη φορά μπορεί να αργήσει λίγο.

Κάτι γίνεται στη Λατινική Αμερική. Ο πρόεδρος της Βραζιλίας είναι ένας άνθρωπος που δεν είχε καταναλώσει ένα πραγματικό γεύμα μέχρι τα επτά του χρόνια. Ο πρόεδρος του Περού δούλευε στα παιδικά του χρόνια ως λούστρος. Τα ηνία της Αργεντινής, της Χιλής και της Ουρουγουάης τα κρατούν άνθρωποι που είχαν συλληφθεί, βασανιστεί ή εξοριστεί στα χρόνια των δικτατοριών: ο πρόεδρος της Αργεντινής Νέστορ Κίρτσνερ γνωρίστηκε με τη νέα υπουργό Οικονομικών, τη Φελίσα Μιτσέλι, όταν έμαθε ότι είχαν έναν κοινό φίλο που σκοτώθηκε από τα ακροδεξιά αποσπάσματα θανάτου στον «βρώμικο» πόλεμο της δεκαετίας του '70.

Και τώρα, εκλέγεται πρόεδρος της Βολιβίας ένας άνθρωπος που γεννήθηκε με τη βοήθεια ενός μάγου, φύλαγε λάμα στη μακρά του πορεία από το ορεινό Ορούρο μέχρι την ημιτροπική Κοτσαμπάμπα και για να ικανοποιήσει την πείνα του μάσαγε τις φλούδες από πορτοκάλια που πετούσαν οι επιβάτες από τα παράθυρα των λεωφορείων.

Ο Βολιβιανός συγγραφέας Εντμούντο Πας Σολντάν διηγείται στην Ελ Παΐς πως όταν η χώρα του εξέλεξε το 1993 τον πρώτο της αντιπρόεδρο από τη φυλή των Αϋμάρα, ο θείος του είχε τρομοκρατηθεί. «Φαντάζεσαι να πάθει κάτι ο πρόεδρος; Θα αναλάβει την εξουσία ένας Ινδιάνος!», του έλεγε με φρίκη. Σήμερα, ο ίδιος άνθρωπος αντιμετωπίζει με ψυχραιμία την εκλογή του Μοράλες. Μπορεί να μην τον ψήφισε, μπορεί να φοβάται την αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι όμως σίγουρος ότι το μέλος μιας φυλής που οι αρχές της είναι «ου κλέψεις, ου φονεύσεις, ου ψευδομαρτυρήσεις» δεν θα είναι διεφθαρμένος σαν τους προηγούμενους. Να λοιπόν ο βασικός λόγος που εξηγεί αυτό το νέο ρεύμα στη Λατινική Αμερική: η επιθυμία για αλλαγή. Τα νεοφιλελεύθερα πειράματα το μόνο που έφεραν είναι φτώχεια, δυστυχία και όξυνση των ανισοτήτων. Ας αποτύχουν οι νέοι ηγέτες, αλλά τουλάχιστον ας αποδειχθούν τίμιοι.

Ο θρίαμβος του Μοράλες έχει μια ακόμη διάσταση, αρκετά συγκινητική. Τη δεκαετία του '40, τις πιο εξευτελιστικές δουλειές στη Βολιβία τις έκαναν οι Ινδιάνοι Πόνγκο. Οι οικογένειες της ελίτ συνήθιζαν να χαρίζουν Πόνγκο στα παιδιά τους: οι Ινδιάνοι κοιμόνταν στο πάτωμα, έτοιμοι να πεταχτούν πάνω όταν τα παιδιά, που ήταν εντεταλμένοι να υπηρετούν, ξυπνούσαν τη νύχτα και ζητούσαν ένα ποτήρι νερό. Αυτοί ήταν υπεύθυνοι και για να μεταφέρουν με τα χέρια τους τα περιττώματα των λάμα που έκαναν την καλύτερη φωτιά στην κουζίνα. Ύστερα από εξήντα χρόνια, οι Πόνγκο παίρνουν την εκδίκησή τους στέλνοντας έναν δικό τους στην ηγεσία της χώρας.

7 Comments:

At 21/12/05 12:35 μ.μ., Blogger kosmopolitis said...

..we, the inventors of tales, who will believe anything, feel entitled to believe that it is not yet too late to engage in the creation of the opposite utopia. A new and sweeping utopia of life, where no one will be able to decide for others how they die, where love will prove true and happiness be possible, and where the races condemned to one hundred years of solitude will have, at last and forever, a second opportunity on earth.

Gabriel Garcia Marquez.
( Από την ομιλία του στην τελετή παραλαβής του βραβείου Νόμπελ Λογοτενίας)
*
Οι υπογραμμίσεις δικές μου.

 
At 21/12/05 5:19 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 21/12/05 5:21 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Πολύ καλό το όνειρο, για να βγει αληθινό...

*

Αλλά, χωρίς όνειρα (και) η (πολιτική) ζωή δεν αξίζει μια πεντάρα!

*

Μακάρι ένας Πόνγο να βάλει τα γιαλιά της πολιτικής αποτελεσματικότητας στους περισπούδαστους και βαθυνούστατους Ευρωπαίους αριστερούς...

 
At 21/12/05 5:22 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Το απόσπασμα που παραθέτει ο - αξεπέραστος! - σ.(υσχολιαστής) "Κοσμοπολίτης" αντιστοιχεί στις διαθέσεις και τις ελπίδες των λαών της Λατινικής Αμερικής, όπου φαίνεται να συντελείται μια εντυπωσιακή αλλαγή στους συσχετισμούς δυνάμεων.

Στη Βολιβία, για χρόνια ζώνη άγριας εκμετάλλευσης φυσικών πόρων (κασσίτερος) από ελάχιστες πολυεθνικές, και χώρα με διαπιστωμένα τεράστια αποθέματα υδρογονανθράκων, η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού διεκδικεί την απολαβή των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων (θερμίδες, στέγη, περίθαλψη, γράμματα). Οπως δείχνει και η περίπτωση της Βενεζουέλας, ακόμη και αυτό δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς σκληρές, ανελέητες συγκρούσεις με τους ντόπιους άρχοντες και τα μεγάλα αφεντικά του Βορρά της ηπείρου.
Θα τα καταφέρει ο Μοράλες και το κίνημά του; Είναι πολύ νωρίς για να ξέρουμε - το σίγουρο είναι οτι "το τζίνι βγήκε απ'το μπουκάλι"!
Διαβάζω οτι οι Αμερικάνοι ανοίγουν μια μεγάλη στρατιωτική βάση στην Παραγουάη, σ'ένα σημείο που για τη λατινική αμερική είναι ανάλογο, από στρατηγική άποψη, με τις θέσεις των γάλλων στην υποσαχάρια Αφρική (στην Κεντρικοαφρικανική Δημοκρατία).
Οι ομοιότητες σταματούν εκεί. Φαίνεται πλέον εξαιρετικά δύσκολο οι πρωταθλητές της "εξαγωγής δημοκρατίας" να ξαναγεμίσουν τη λατινική αμερική με χούντες-ανδρείκελα, σαν αυτές που λίγο-πολύ εξακολουθούν να διατηρούν στην Αφρική οι παρηκμασμένοι, ξεδοντιασμένοι αποικιοκράτες της "πηγής του φωτός για τον κόσμο"...
Συγχαρητήρια στο Μιχάλη για το σημερινό σημείωμα, που "δείχνει" σ'ένα όχι τόσο μακρινό παρελθόν, όπου ο πόνος και το πάθος του για τη γη του Μπολιβάρ, είχε γίνει γραφτά και activisme ;-)

 
At 21/12/05 5:25 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Εχεις καλή μνήμη, Μαύρο Πρόβατο. Αν πάντως έγραφα κάτι σαν "ελπίζω ο Μοράλες να πλησιάσει περισσότερο τον Λούλα παρά τον Κάστρο", είμαι σίγουρος ότι δεν θα έπαιρνα συγχαρητήρια...

 
At 21/12/05 5:32 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Θα σχολίαζα τότε μια ανύπαρκτη αντίφαση μεταξύ των δύο "παραδειγμάτων". Ο Λούλα με έχει πείσει οτι δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει αλλιώς τη θηλειά του ΔΝΤ...

 
At 21/12/05 10:09 μ.μ., Blogger kosmopolitis said...

Μαύρο Πρόβατο, ευχαριστώ για το κομπλιμάν. Στην αρχή σκέφτηκα να γράψω κάτι για τον Μπολιβάρ αλλά ήμουν βέβαιος ότι θα έγραφες εσύ για τον μεγάλο επαναστάτη-οραματιστή.
Και όπως βλέπω δεν με διέψευσες.
Το μόνο που δεν πρόβλεψα ήταν το " κάρφωμα " του activisme του Μιχάλη στα νιάτα του !
*
Πετάγαμε και μολότωφ, Μιχάλη, ε ? ! :-))

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home