Δευτέρα, Οκτωβρίου 24, 2005

H ανάσα των σπιτιών



Στην Κορέα δεν υπάρχουν ούτε Πυραμίδες ούτε Σινικό Τείχος. Ο επισκέπτης δεν έχει την ευκαιρία να θαυμάσει έναν καθεδρικό ναό σαν κι αυτόν της Φλωρεντίας. Μπορεί όμως να νιώσει την ανάσα των σπιτιών.

Με αφορμή το γεγονός ότι τιμώμενη χώρα της φετινής Έκθεσης Βιβλίου της Φρανκφούρτης είναι η Νότια Κορέα, πολλοί Ευρωπαίοι δημοσιογράφοι επισκέφθηκαν αυτή τη χώρα για να γνωρίσουν τον πολιτισμό της. Κι επειδή οι Ευρωπαίοι είναι τεμπέληδες, τα ερωτήματα που έθεταν στους υπευθύνους ήταν του τύπου: «ποια είναι τα χαρακτηριστικά του κορεατικού πολιτισμού;». Ή «ποια είναι τα πιο αντιπροσωπευτικά κτίρια της κορεατικής αρχιτεκτονικής;». Ο ποιητής Χουάνγκ Τσι Βου, επικεφαλής της κορεατικής αντιπροσωπείας στη Φρανκφούρτη, ανέλαβε λοιπόν να απαντήσει. «Τον κορεατικό πολιτισμό δεν μπορείς να τον δεις», γράφει στην εφημερίδα Neue Zurcher Zeitung. «Πρέπει να τον αγγίξεις».

Οι αίθουσες του Μεγάρου Πίτι, στη Φλωρεντία, είναι γεμάτες με αριστουργήματα της Αναγέννησης και πίνακες μεγάλων ζωγράφων όπως ο Ραφαήλ, ο Τιτσιάνο και ο Ρούμπενς. Ο διάκοσμος είναι μεγαλοπρεπής, τίποτα δεν έχει αφεθεί στην τύχη, όλα είναι σχεδιασμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Όταν ο Χουάνγκ βρέθηκε εκεί την πρώτη φορά, εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ που ζαλίστηκε και του ήρθε να κάνει εμετό. Προσπαθώντας αργότερα να αναλύσει την ακραία αυτή αντίδρασή του, κατάλαβε ότι είχε να κάνει με τον τρόπο που έχει εσωτερικεύσει την πολιτιστική παράδοση της χώρας του. Αντίθετα με τα κάστρα ή τις παλιές ευρωπαϊκές πόλεις - γράφει -, τα κορεατικά κτίρια δεν δείχνουν από μακριά εντυπωσιακά ή επιβλητικά. Τα παραδοσιακά κορεατικά σπίτια είναι κτισμένα σε διαστάσεις που ανταποκρίνονται στο ανθρώπινο σώμα και έρχονται σε επαφή μαζί του. Οι Κορεάτες προτιμούν να κάθονται ή να ξαπλώνουν στο πάτωμα, το οποίο οι Ευρωπαίοι πατούν με τα παπούτσια τους. Ένα παραδοσιακό κορεατικό σπίτι αναπνέει με πολύ φυσικό τρόπο. Ο αέρας μπαίνει και βγαίνει από την πόρτα που είναι καλυμμένη με ρυζόχαρτο και τους τοίχους που είναι γεμισμένοι με πηλό. Τα σπίτια είναι κτισμένα μονάχα με ξύλο και πηλό, αποσυντίθενται αργά και, ύστερα από μερικές γενιές, επιστρέφουν στη φύση, όπως το ανθρώπινο σώμα. H μορφή όμως παραμένει αναλλοίωτη και τα υλικά ζωντανεύουν ξανά.

Στα σπίτια τους, συνεχίζει ο Χουάνγκ, οι Κορεάτες δεν αναζητούν τις τέλειες διαστάσεις, την υπερβολική διακόσμηση ή την πολυτέλεια. Προτιμούν αντικείμενα που μοιάζουν αδέξια ή ανολοκλήρωτα, που δεν είναι λεία στο άγγιγμα αλλά λίγο τραχιά και ξηρά. Τα χρώματα δεν είναι ελαιώδη και λαμπερά, αλλά θαμπά. Οι χώροι είναι επίτηδες μικροί, ώστε ο έξω κόσμος να δείχνει μεγαλύτερος. Ο κορεατικός πολιτισμός, που έχει ηλικία 5.000 ετών, δεν μπορεί έτσι να γίνει αντιληπτός με τους κανόνες της ευρωπαϊκής αισθητικής. Ελπίζει όμως να προσελκύσει με τις ιδιαιτερότητές του. Εξ ου και η αγωνιώδης κραυγή του: «Μην κοιτάζετε, παρακαλώ. Αγγίξτε!».

6 Comments:

At 24/10/05 2:52 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Ντούκου.

 
At 24/10/05 4:19 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Μη μου πεις ότι παίζετε και πόκα στη συμπρωτεύουσα!

 
At 24/10/05 4:59 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Θα σού 'λεγα τώρα για "συμπρωτεύουσα", διάβασε πκλώ το πόστ μου...
Απλώς περιμένω τους "ειδικούς" να μιλήσουν πρώτοι και διαβάζω το βιβλιαράκι με τα ρητά (για ρελάνς στον Κοσμοπολίτη)!!

 
At 24/10/05 8:01 μ.μ., Anonymous multiculti said...

Είδαμε τα ζόρια και λακίσαμε, έτσι; Καλά κανένας δεν ενδιαφέρεται για τους πολιτισμούς του κόσμου;
Όσο για την αφεντομουτσουνάρα μου θα αρκεστώ σε ένα ολιγόλογο σχόλιο: ελπίζω εκείνος ο αφορισμός του ποιητού «τον κορεατικό πολιτισμό δεν μπορείς να τον δεις, αλλά πρέπει να τον αγγίζεις» να μην προϊδεάζει για την τέχνη του. Διότι κάτι σε κλισέ και κακή ποίηση μου κάνει. Τους άλλους πολιτισμούς δηλαδή πώς πρέπει να τους προσεγγίζουμε;

 
At 24/10/05 10:23 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Επειδή πρωτίστως με ενδιαφέρει ο πολιτισμός που καθιστά τους πολίτες ενεργούς, ζητώ συχώρεση από τον Μιχάλη και παρακαλώ διαβάστε αυτό που αγενώς "ανέβασα" ως σχόλιο και στις αγαπητές ΚΟΥΡΟΥΝΑ και ΨΙΛΙΚΑΝΤΖΟΥ:

Ξεκίνησα το ιστολόγιό μου κεντρισμένος από τα κείμενα του Μιχάλη Μητσού και τα άκρως διδακτικά σχόλια κάποιων "φίλων" που, έστω κι αν εκφέρονται από "ακούνητες" θέσεις, κάνουν τον καθένα μας σοφώτερο. Σκαλίζοντας στο βάθος, ανακάλυψα εκπληκτικές ΚΟΥΡΟΥΝΕΣ, ΨΙΛΙΚΑΝΤΖΙΔΕΣ, ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ, ΚΑΛΤΣΟΒΡΑΚΟΥΣ κλπ και "Τα μυστικά του Κόλπου", τον Πάνο δηλαδή, που πέρα από τον λογοτεχνικό οίστρο του, τόλμησε να θέσει στο Διαδίκτυο τα ίδια ερωτήματα που προσπάθησα να θέσω κι εγώ μερικά χρόνια πριν, σε εκπροσώπους των θεσμών (πανάθεμά τους) και σε έγκριτους δημοσιογράφους (ξανάθεμά τους). Είχα την κρυφή ελπίδα ότι στον κόσμο αυτόν τον "εικονικό", αυτοί που τον βιώνουν είναι πολύ πιό ρομαντικοί (πραγματιστές δηλαδή, γιατί θέλουν να βλέπουν την αλήθεια και να μάχονται γι αυτήν) από αυτούς που αυτοαποκαλούνται "ρεαλιστές" με βάση τη δικιά τους "πραγματικότητα" που είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη και ψευδής.
Είναι αλήθεια ότι το θέμα που θίγει ο Πάνος, και συμπληρώνω κατά δύναμη εγώ, δεν προσφέρεται για "εκμετάλλευση" με τις παραμέτρους "ακροαματικότητας", "τηλεθέασης" ή "αναγνωσιμότητας" που θέτει η σημερινή λειτουργία του έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου. Το έργο "επέκταση του διαδρόμου 10-28 Α/Δ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ στη θάλασσα" είναι διακομματικό. Αυτό σημαίνει ότι η πίτα είναι μοιρασμένη σε ικανοποιητικά για όλους κομμάτια με τρόπο που αποκλείει την κομματική αντίδραση. Τα θεσμικά πρόσωπα είναι ενταγμένα στο κάθε μαντρί και δεν έχουν την παραμικρή δυνατότητα έκφρασης της προσωπικής τους γνώμης. Οι δημόσιοι λειτουργοί, το ίδιο. Είδαμε έναν τέτοιον να μιλά με τέτοιο μένος κατά του Πάνου που το μόνο που κατόρθωσε ήταν να αναδείξει τις ενοχές του.
Οι δημοσιογράφοι; Δεν έχω την απαίτηση να με πιστέψουν ή να πιστέψουν τον Πάνο. Θυμώνω, όμως, όταν ο μόνος εμφανής στόχος τους είναι ο έλεγχος, η καθυπόταξη των πολιτικών που μπορεί να έχουν βουλευτική ασυλία αλλά είναι ολόγυμνοι και αδύνατοι απέναντι στη δημοσιογραφική ασυδοσία. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Δεν έχουμε κλειδαρότρυπα να δείξουμε σε δημοσιογράφο. Έχουμε τα δεδομένα, τόσο ξεκάθαρα που δεν χρειάζεται να ανοίξουμε όζοντα σεντούκια. Εδώ "βρωμάει" ο τόπος όλος. Αλλά, φαίνεται ότι το άν τα πιάνει ο κολλητός του Γιακουμάτου είναι περισσότερο σπουδαίο από την ενδεχόμενη καταστροφή του Κόλπου της Θεσσαλονίκης. Φαίνεται ότι η εικονική πραγματικότητα της γρίππης των πτηνών πουλάει περισσότερο από την πραγματικότητα της ενδεχόμενης μόνιμης αλλοίωσης των ακτών του Θερμαϊκού από ένα ενδεχομένως μη χρειαζούμενο έργο. Που "ξεκινάει" τώρα. Τον Οκτώβριο!
Παρακαλώ όλους τους ιστολόγους και ιστολόγες να απευθύνουν σε όποιο ΜΜΕ θέλουν, και όσο πιό γρήγορα μπορούν, ένα και μοναδικό ερώτημα "πού είναι οι μελέτες περιβαλοντικών επιπτώσεων και επιπτώσεων επί της ακτογραμμής;", να "βομβαρδίσουμε" μ' αυτή την ερώτηση κάθε έντυπο, κάθε ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό Σταθμό και πού ξέρετε. Μπορεί να βρεθεί και κάποιος που δεν θα αντέξει να σιωπά.

 
At 24/10/05 10:31 μ.μ., Anonymous κοσμοπολίτης said...

" Η ρυζόπιτα του άλλου φαίνεται πάντα μεγαλύτερη. "

Γνωστό Κορεάτικο ρητό !
( αν δεν με πιστεύετε ρωτήστε όποιον κορεάτη θέλετε ! )

Καθόλου παράξενο λοιπόν που τα βρήκε..όλα μεγάλα ο παράξενος κορεάτης ποιητής.

Υ.Γ.

- Ημίαιμε, είσαι φοβερός !
- Πάνο, δεκτές οι εξηγήσεις για τη χθεσινή παρεξήγηση.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home