Παρασκευή, Οκτωβρίου 14, 2005

Aστυνομικό κράτος



«Δεν υπήρχε φυσικά τρόπος να γνωρίζεις κατά πόσον παρακολουθείσαι μια δεδομένη στιγμή. Το πόσο συχνά, ή σε ποιο σύστημα, παρακολουθούσε κάποιον η Αστυνομία της Σκέψης ήταν αντικείμενο εικασιών. Πολλοί μάλιστα πίστευαν ότι παρακολουθούνταν όλοι, συνεχώς».

Το παραπάνω απόσπασμα ανήκει βέβαια στο προφητικό βιβλίο του Τζωρτζ Όργουελ με τίτλο «1984». Και η Ιντιπέντεντ το ανέσυρε χθες με αφορμή τη δημοσιοποίηση του τελευταίου αντιτρομοκρατικού νομοσχεδίου της βρετανικής κυβέρνησης, που δίνει μεταξύ άλλων το δικαίωμα στην αστυνομία να κρατά ώς και 90 ημέρες (από 14 ημέρες που είναι σήμερα) έναν ύποπτο για τρομοκρατία, χωρίς να του απαγγείλει κατηγορία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Όργουελ ήταν Βρετανός πολίτης, σχολιάζει η καλή εφημερίδα. Γνώριζε έτσι πολύ καλά ότι οι συμπατριώτες του χαρακτηρίζονταν ανέκαθεν από μια παθητικότητα απέναντι στην κυβέρνησή τους. Και ότι η τελευταία μπορούσε πάντα να εκμεταλλευθεί αυτήν τη στάση για να δημιουργήσει χωρίς μεγάλη αντίσταση ένα αστυνομικό κράτος.

Ανάλογα μέτρα έχει λάβει βέβαια και ο Μπους. Όλο και κάτι κινείται όμως στην Αμερική, όλο και κάποιο άρθρο γράφεται στις εφημερίδες για την παραβίαση των ατομικών δικαιωμάτων, όλο και κάποια διαδήλωση γίνεται για την κρατική καταστολή. Στη Βρετανία, αντίθετα, το περισσότερο που μπορεί να κάνει ένας πολίτης είναι να στείλει μια επιστολή σε μια εφημερίδα με την υπογραφή «Yours outraged», κάτι σαν «Οργισμένα δικός σας». Ακόμη κι αν ήθελε όμως να διαδηλώσει μπροστά στο Κοινοβούλιο, δεν θα μπορούσε - με βάση τα τελευταία μέτρα - να πλησιάσει σε απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου. Οι δυνάμεις της τάξης έχουν επίσης κάθε δικαίωμα να λαμβάνουν και να αποθηκεύουν τα αποτυπώματα και το DNA οποιουδήποτε συλλαμβάνεται για οποιονδήποτε λόγο, ακόμη και αν αποδεικνύεται ότι είναι αθώος. Την ώρα που η αστυνομία κατηγορείται ότι σκότωσε εν ψυχρώ έναν αθώο και άοπλο Βραζιλιάνο, βλέπει τις εξουσίες της να αυξάνονται ακόμη περισσότερο. Την ώρα που η κυβέρνηση προστατεύει με κάθε τρόπο την ιδιωτικότητα των θεσμών, παραβιάζει όλο και πιο κατάφωρα την ιδιωτικότητα των πολιτών.

Μία άλλη διάταξη του νέου νομοσχεδίου που προκαλεί μεγάλες αντιδράσεις είναι η δυνατότητα έκδοσης υπόπτων για τρομοκρατία σε χώρες όπου επιτρέπονται τα βασανιστήρια. Ακόμη και η Αμερική του Μπους δεν τόλμησε να νομιμοποιήσει αυτή τη διαδικασία: οι περίφημες πτήσεις της CIA γίνονταν με πλήρη μυστικότητα, κι όταν αποκαλύφθηκαν από τον Τύπο σταμάτησαν. H Γερμανία δεν επιτρέπει τέτοιες απελάσεις, η Ιταλία παρέχει προστασία όταν υπάρχει κίνδυνος δίωξης του υπόπτου στη χώρα του, η Γαλλία απαγορεύει την απέλαση κάποιου στον οποίο έχει παρασχεθεί πολιτικό άσυλο και η Ισπανία έκρινε πρόσφατα ότι δεν πρέπει να εκδοθεί ένας Κούρδος στην Τουρκία, αφού κινδυνεύει να κακοποιηθεί. Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνει ο Τόνυ Μπλαιρ ότι η μετατροπή της χώρας του σε αστυνομικό κράτος θα ήταν μια μνημειώδης νίκη των τρομοκρατών;

5 Comments:

At 14/10/05 2:21 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

"τα φτύνω" πρώτος γιατί πρέπει να φύγω.
Περιμένεις απάντηση ή ρητορικά τη θέτεις την ερώτηση;
Επειδή, επαναλαμβάνω, έχω προσωπική άποψη για την Αυτοκρατορία, τα μέτρα που τώρα νομοθετούνται ίσχυαν και πριν 30 χρόνια στο μουλωχτό και, βεβαίως, κυρίως για τους bloody foreigners.
Απλώς τότε αντιλαμβανόσουν κάποια στιγμή την παρακολούθηση ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΤΟ ΗΘΕΛΑΝ, ως προειδοποίηση για το τι επέρχεται. Υπενθυμίζω ότι στην πρωτολειτουργία της η Ανεξάρτητη τηλεόραση (αν θυμάμαι η ITV) πριν 33 χρόνια πρόβαλε ένα ντοκυμαντέρ για τα βασανιστήρια στις Βρετανικές Φυλακές των συλλαμβανόμενων ως ΥΠΟΠΤΩΝ για συμμετοχή στον IRA (χειρότερα από τα Τούρκικα) και έγινε της Πόπης.
Η Μεγάλη(;) Βρετανία ήταν ανέκαθεν αστυνομικό κράτος του αισχίστου είδους, ιδίως οι εγκατεστημένοι στην εξουσία Άγγλοι. Εμείς είμαστε οι αφελείς που την παθητικότητά τους, τη γαϊδουροσύνη τους και την απάθειά τους την ορίσαμε ως "Εγγλέζικο φλέγμα". Φλέμμα είναι.

 
At 14/10/05 2:27 μ.μ., Anonymous Κοσμοπολίτης said...

" No free man shall be arrested or imprisoned, or deprived of his property, or outlawed, or exiled, or in any way destroyed, nor shall we go against him or send against him, unless by legal judgement of his peers, or by the law of the land. "

Άρθρο 39, Magna Charta, 1215 μ.χ. !

 
At 14/10/05 10:28 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Χμμ ναι...
κάτι λέγαμε για το Μπλαίρ, έτσι;...
-Κοσμοπολίτη, πού τα βρίσκεις; Μπράβο!
-Ημίαιμε, φαίνεται σαν να μιλάς εκ πείρας... Για λέγε!

ΥΓ: Η παρουσίαση του νομοσχεδίου συμπίπτει μέσες άκρες με τα 80χρονα της Θάτσερ. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να την τιμήσουν: ο μόνος τομέας του κράτους που η πολιτική της δεν επεδίωξε ποτέ να μικρύνει (ούτε καν στα λόγια), είναι η καταστολή. Η Θ. κατάργησε σειρά από ρυθμίσεις, προστατευτικές νομοθεσίες και δικαιώματα των εργαζομένων. Απλούστευσε δραστικά σειρά διαδικασιών που εμπόδιζαν την απελευθέρωση της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Σε ο,τι αφορά την καταστολή και την "προστασία της δημόσιας τάξης", το νομικό πλαίσιο έγινε όλο και πιό πολύπλοκο - εις βάρος των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ο Μπλαίρ, που την τίμησε με την παρουσία του στο γενέθλιο πάρτυ της, απλά ολοκληρώνει κι επεκτείνει αυτήν την πολιτική: υπέρ του κεφαλαίου, κατά της ελευθερίας...
Αυτή ακριβώς δεν είναι η ουσία του νεοφιλελευθερισμού;

 
At 14/10/05 11:55 μ.μ., Anonymous κοσμοπολίτης said...

Προς μπλογκοσύντροφο Μαύρο Πρόβατο :

α- ευχαριστώ για τη φιλοφρόνηση.

β- προσυπογράφω το σχόλιο σου για τη Θάτσερ. Η ήττα των απεργών στα ανθρακωρυχεία της Ουαλίας τη δεκαετία του '80 υπήρξε καταλυτική για τη μετέπειτα φθίνουσα πορεία του εργατικού κινήματος ( και της αριστεράς γενικότερα ) στη Βρετανία.

γ- όσο για τον Μπλαίρ είναι πραγματικά υπέροχος, αλλά μόνο όταν τον υποδύεται ο Μητσικώστας !

 
At 16/10/05 10:18 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Με τον κίνδυνο να κραχτώ από τους διανοούμενους φίλους: Ρε παιδιά, τι περιμένετε από έναν τύπο με ΤΕΤΟΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ!
Οι εμπειρίες με τους bloody Britons στο μέλλον...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home