Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 28, 2005

Ο τελευταίος ρόκερ



Είχαν πολλά ευχάριστα μηνύματα οι γερμανικές εκλογές. Αλλά είχαν και μια πολύ δυσάρεστη συνέπεια: την αποχώρηση του κορυφαίου ίσως Ευρωπαίου πολιτικού από την ενεργή πολιτική ζωή.

"Το εκλογικό αποτέλεσμα με ενθουσίασε. Θα το πω δημόσια: αγαπώ τη χώρα μου. Οι ψηφοφόροι σάρωσαν το πολιτικό κεφάλαιο. Το κεφάλαιο της πολιτικής δημοσιογραφίας. Το κεφάλαιο των δημοσκόπων και των πολιτικών επιστημόνων. Όλοι αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι ειδικοί διαψεύστηκαν. Αν τα συντηρητικά αφεντικά του Σπίγκελ και της Τσάιτ, που μπερδεύουν τη δημοσιογραφία με την πολιτική, ακολουθούσαν τους δικούς τους συντηρητικούς κώδικες τιμής, θα έπρεπε να κάνουν χαρακίρι (πολιτικά, εννοώ). Αλλά δεν ψέλλισαν ούτε μια λέξη αυτοκριτικής. Αντί γι' αυτό, βλέπεις τον επικεφαλής του Ομίλου Σπρίνγκερ, τον Ματίας Ντέπφνερ, να απολογείται στη Γουολ Στριτ Τζέρναλ για την περίεργη εκλογική συμπεριφορά των Γερμανών. Είναι ντροπή!

Δέχομαι ότι έχω επηρεάσει σημαντικά το κόμμα μου. Αλλά οι Πράσινοι δεν είναι κόμμα του Φίσερ. Το κοκκινο-πράσινο κεφάλαιο, που γράφτηκε από τη γενιά μου, έκλεισε οριστικά. Και τώρα αρχίζει ένα καινούργιο κεφάλαιο, που πρέπει να γραφτεί από τους νεότερους, τους κάτω των 40 ετών. H άποψη ότι έχω κάτι να τους προσφέρω είναι παράλογη. Είμαι δεμένος με την ιστορία μου και με την ύπαρξή μου. Όταν μιλάω με τα παιδιά μου, που έχουν μεγαλώσει πια, και με τους φίλους τους, συνειδητοποιώ ότι η νέα γενιά έχει μια βαθιά επιθυμία να ζήσει την ατομικότητά της, από τη μια πλευρά, και να διατηρήσει την κοινωνική συνοχή, από την άλλη, ακόμη και πέρα από τα όρια της κλασικής μικρής οικογένειας. Ίσως οι εικόνες από τη Νέα Ορλεάνη να έδειξαν ότι ακόμη και σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης υπάρχει κάτι που λέγεται μοιρασμένη ευθύνη, κι ότι οι πιο δυνατοί ώμοι πρέπει να σηκώνουν μεγαλύτερα βάρη. Οι Πράσινοι παρέχουν τις καλύτερες προϋποθέσεις γι'αυτόν τον νέο προσανατολισμό επειδή προέρχονται από το εναλλακτικό κίνημα.

Όταν κατάλαβα ότι οι Πράσινοι θα περάσουν στην αντιπολίτευση, είπα στον εαυτό μου: ή θα παραμείνεις στη θέση σου, και μια μέρα θα σε πετάξουν με τις κλωτσιές επειδή δεν σε αντέχουν άλλο, ή θα πάς σπίτι σου. H πρώτη επιλογή δεν είναι πολύ ελκυστική. Έτσι παραιτήθηκα. Με ρωτάτε μήπως ο κοκκινοπράσινος συνασπισμός ήλθε πολύ αργά. Μα οι πολιτικοί και τα κόμματα δεν διαλέγουν την εποχή τους. H ιστορία σε πετάει σε παγωμένο νερό, πεινασμένες πολικές αρκούδες σε κυνηγούν, και είτε κολυμπάς πιο γρήγορα απ'αυτές είτε σε κατασπαράζουν. Εγώ ήμουν ο τελευταίος live ροκ-εντ-ρόλερ της γερμανικής πολιτικής. Ακολουθεί η γενιά του πλέι-μπακ. Είμαι 57 ετών. Θα κάτσω σιωπηλός στο πίσω μέρος του Κοινοβουλίου, θα τους ακούω και θα σκέφτομαι".

(Από συνέντευξη που έδωσε ο απερχόμενος υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ στην εφημερίδα die Tageszeitung)



5 Comments:

At 28/9/05 3:27 μ.μ., Anonymous Κοσμοπολίτης said...

Κάποτε έπαιζε ξύλο με τους αστυνομικούς στις διαδηλώσεις, προπαγάνδιζε την επανάσταση στους επιβάτες του ταξί που οδηγούσε, μετά πουλούσε αριστερά βιβλία,κλπ..

Αργότερα έγινε υπουργός εξωτερικών και, μεταξύ άλλων, ήταν υπέρ της αποστολής γερμανών φαντάρων στο Κόσοβο και στο Αφγανιστάν.

Τώρα θα κάθεται στα πίσω έδρανα.

Ευκαιρία να τα θυμηθεί όλα αυτά.

Που ξέρεις. Μπορεί να ξαναπιάσει τιμόνι.

 
At 28/9/05 10:52 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

κι εγώ που νόμιζα οτι κατά Μιχάλη, ο κορυφαίος ευρωπαίος πολιτικός ήταν ο Danni :-)
Κατά τα άλλα, ο καλός μας ρόκερ, είναι πιό καλός στο (πολιτικάντικο) πόκερ...
Να είσαι βέβαιος, Μιχάλη, ο Γιόσκα Φίσερ δε θα περάσει ούτε στα ψιλά της Ιστορίας... Κάτι σαν τον (πώς τον είπαμε;) απελθόντα Πολωνό πρωθυπουργό

 
At 29/9/05 11:39 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Με συγχωρείς, ξέχασα να βάλω στο καλάθι εκείνο τον γάλλο ταχυδρομικό... Οσο για τον Ντάνι, τον αγαπώ το ίδιο, αλλά δεν έχει δοκιμαστεί στα δύσκολα.

 
At 29/9/05 1:25 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Καλά κι ο ταχυδρόμος δεν έχει δοκιμαστεί στα δύσκολα, αλλά θα συμφωνήσω μαζί σου για το σε πιό καλάθι θα καταλήξει...
Αλλά έχω και μια ένσταση πέρα απ'αυτά, για την έννοια του "μεγάλου πολιτικού".
Καταρχήν, για ποιόν; Αν πούμε για οποιονδήποτε, σίγουρα θα συμφωνήσουμε οτι μεγάλοι ευρωπαίοι πολιτικοί της μεταπολεμικής περιόδου υπήρξαν, για παράδειγμα, η Θάτσερ, ο Ντε Γκωλ και ο Ανδρεόττι.
Για τις αρχές του 20ου αιώνα, ο Πούτιν θα μπορούσε να είναι σημαντικός, αν τελικά καταφέρει να συγκροτήσει μια ισχυρή Ρωσσία του κεφάλαιου...
Τώρα από τη μεριά των ευρωπαϊκών λαών, είναι μια άλλη ιστορία... Γενικά αν μετρήσουμε τη σπουδαιότητα των πολιτικών από την επιτυχία της αποστολής τους, δε θα βρούμε σπουδαία πράματα από αυτή τη μεριά.
Εκτός αν συμφωνείς με τη θεωρία του Κούντερα στη "Βραδύτητα", για τον πολιτικό-χορευτή, στον οποίο το μόνο που έχουμε να θαυμάσουμε, είναι οι πιρουέτες!

 
At 29/9/05 5:21 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Βρε μπαγάσα, τι πιρουέτα έκανε ο Φίσερ;

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home