Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 21, 2005

Tα πλεονεκτήματα της αστάθειας



Μπορεί να διαβαστεί κι αλλιώς το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών: εννιά στους δέκα Γερμανούς συμφωνούν με τις μεταρρυθμίσεις. Αυτή η συντριπτική πλειοψηφία δεν θα έπρεπε να καθησυχάσει τις δύστυχες τις αγορές;

Το περασμένο Σαββατοκύριακο έγιναν εκλογές σε δύο χώρες με το ίδιο αναλογικό εκλογικό σύστημα και έδωσαν σχεδόν το ίδιο αποτέλεσμα. Στη Γερμανία, οι Χριστιανοδημοκράτες επικράτησαν επί των Σοσιαλδημοκρατών με διαφορά λίγο κάτω της μιας ποσοστιαίας μονάδας (0,9%). Στη Νέα Ζηλανδία, το κεντροδεξιό Εθνικό Κόμμα επικράτησε επί του κεντροαριστερού Εργατικού Κόμματος με διαφορά λίγο πάνω της μιας ποσοστιαίας μονάδας (1,1%). Και στις δύο περιπτώσεις, η σύνθεση της Βουλής που προκύπτει απεικονίζει λίγο-πολύ τη βούληση των ψηφοφόρων. Και στις δύο χώρες, τα κόμματα ξεκίνησαν ήδη διαβουλεύσεις με σκοπό τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης συνασπισμού. Και οι δύο επιχειρηματικές κοινότητες, όμως, ανησυχούν για τη διαφαινόμενη «αστάθεια» και προειδοποιούν ότι η οικονομία απαιτεί μια σταθερή κυβέρνηση μακράς πνοής (που θα εξυπηρετεί κατά προτίμηση τα συμφέροντά τους).

Από μια άποψη έχουν δίκιο. H Βρετανία, για παράδειγμα, έκανε εκλογές τον περασμένο Μάιο και σχεδόν δεν το καταλάβαμε. Το Εργατικό Κόμμα έχασε μεν δύναμη, αλλά συνέχισε να έχει άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία που του επιτρέπει να ασκεί απρόσκοπτα την πολιτική του. Υπάρχει μόνο μια λεπτομέρεια: οι ψηφοφόροι δεν ήθελαν ακριβώς αυτό. Το κόμμα του Τόνυ Μπλαιρ ήλθε πρώτο με το ίδιο ακριβώς ποσοστό που έλαβε η Μέρκελ (35,2%), αλλά έλαβε το 55% των εδρών (έναντι του 38% των εδρών που λαμβάνουν οι Γερμανοί χριστιανοδημοκράτες). Οι Βρετανοί συντηρητικοί ήλθαν δεύτεροι με ποσοστό λίγο μικρότερο από εκείνο των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών (32,3% έναντι 34,3%), αλλά έλαβαν μόλις το 30% των εδρών (έναντι του 37% των εδρών που λαμβάνει το κόμμα του Σρέντερ). Όσο για τους Ελεύθερους Δημοκράτες της Βρετανίας, που ήλθαν τρίτοι με ποσοστό 22%, έλαβαν κάτω από το 10% των εδρών. Αυτή η μαγική εικόνα, προϊόν ενός διαβολικού εκλογικού συστήματος, βολεύει ασφαλώς τις αγορές. Τι σχέση έχει όμως με τη δημοκρατία; Αν ο υπέρτατος στόχος είναι η σταθερότητα και όχι ο σεβασμός της λαϊκής βούλησης, γιατί δεν καταργούμε εντελώς τις εκλογές ώστε να γλιτώσουμε και το κόστος των μετακινήσεων;

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, η αστάθεια έχει αρκετά πλεονεκτήματα. Οι πολιτικοί γνωρίζουν καλύτερα ο ένας τον άλλον, ανταλλάσσουν απόψεις, αστειεύονται, κοροϊδεύουν, ποντάρουν, μπλοφάρουν. Νέοι όροι εισάγονται στο πολιτικό λεξιλόγιο, όπως «φωτεινός σηματοδότης» ή «Τζαμάικα». H κυκλοφορία των εφημερίδων ανεβαίνει. Πρωτότυπα σενάρια πέφτουν στο τραπέζι: όπως γράφει η Ιντιπέντεντ, θα μπορούσε να γίνει ένας «μεγάλος συνασπισμός» του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας με το Εργατικό Κόμμα της Νέας Ζηλανδίας που να κυβερνήσει και τις δύο χώρες. Τον 19ο αιώνα, άλλωστε, η Νέα Ζηλανδία δεν έφερε τον τίτλο «Πρωσία του Ειρηνικού»;





4 Comments:

At 21/9/05 6:27 μ.μ., Blogger ΤΑΣΟΣ said...

Μιχάλη νομίζω επεκτάθηκες πολυ με τις εκλογές στη Γερμανια καταμβάνοντας "ωφέλιμο" χώρο σΤΑ ΝΕΑ. Εχει περιοριστεί ήδη με την πολυσέλιδη "ΟΜΑΔΑ", τους κινηματογράφους (θα ήταν αρκετό κάθε Παρασκευή Η Πέμπτη)το αδιάφορο καθημερινό ΜΕΡΑ ΝΥΧΤΑ των "ΟΡΙΖΟΝΤΩΝ" και τις μικρές αγγελίες.
Επεδή οι Τούρκοι ψηφοφφόροι κατευθύνθηκαν στον Σρεντερ και ανέτρεψαν τα προγωνστικά θα γίνουν οι γερμανικες εκλογές παγκόσμιο ζήτημα.
Ελεος!

 
At 21/9/05 6:42 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Συγχαρητήρια όχι μόνο για το θέμα και το κείμενο, αλλά και για την άποψη, με την οποία συμφωνώ απόλυτα - και να λείπουν οι ατάκες του τύπου "ν'αρχίσω να ανησυχώ;"
:-)))

 
At 21/9/05 6:55 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Ωχ, ωχ, ωχ.

 
At 22/9/05 9:27 π.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Γιατί ψιλιάζομαι ότι τα όποια επιχειρηματικά συμφέροντα μάλλον ευνοούνται -και τις επιδιώκουν- από τις αστάθειες;
Όχι αποκλειστικά από τα εκλογικά συστήματα αλλά και από τα ποσοστά συμμετοχής στις εκλογές θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί "τι σχέση έχουν με τη Δημοκρατία".
Από το σύστημα Μπούς (που εκλέγεται Πρόεδρος αυτός που παίρνει τους λιγότερους ψήφους) και της βρεταννικής παραλλαγής του, προτιμώ τη Γερμανική αστάθεια γιατί στη βαβούρα γεννιούνται οι νέες ιδέες, "ραγίζουν" τα δόγματα και επιβάλλονται "συμβιβασμοί" (που έστω κι αν δεν μας πάνε στον εγωισμό μας είναι απαραίτητοι σε κάθε πολιτισμό).
Η Ιντιπέντεντ εδώ που τα λέμε βγάζει κι έναν σαρκασμό, από το αιώνιο Εγγλέζικο κόμπλεξ απέναντι σε Γερμανία και Γαλλία.
Γαντζωμένοι στο παρελθόν τους οι κοκκινόκωλοι εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα στη βάση του "fog in Channel, Continent cut off" (Ομίχλη στη Μάγχη, αποκλείστηκε η ήπειρος).

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home