Δευτέρα, Ιουνίου 23, 2008

Οι Βρυξέλλες δεν υπάρχουν



Όταν έπρεπε να αποφασίσουν διάφορα σαδιστικά μέτρα για τους μετανάστες, ήταν αποφασιστικοί και αποτελεσματικοί. Αλλά όταν κλήθηκαν να δώσουν κάποια λύση στο αδιέξοδο της Ευρώπης, οι ηγέτες της σήκωσαν τα χέρια ψηλά.

«Δεν φταίω εγώ, το επέβαλαν οι Βρυξέλλες»: το κλισέ αυτό το χρησιμοποιούν όλο και συχνότερα οι Ευρωπαίοι ηγέτες για να δικαιολογήσουν διάφορες δυσάρεστες αποφάσεις στην κοινή τους γνώμη. Αλλά πρόκειται για μύθο- ή, καλύτερα, για τέχνασμα.
Οι Βρυξέλλες δεν υπάρχουν, επισημαίνει ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ σε μια συζήτηση που είχε την περασμένη εβδομάδα με Γάλλους πολίτες μέσα από τις στήλες της Μοντ. Αυτό που υπάρχει είναι ένα ευρωπαϊκό Συμβούλιο, όπου λαμβάνουν μέρος όλες οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ένα ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου λαμβάνονται αποφάσεις με πλειοψηφία. Οι περισσότερες από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν σήμερα δεξιό προσανατολισμό. Το Ευρωκοινοβούλιο, πάλι, είναι κεντροδεξιό σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, και μάλλον κεντροαριστερό σε επίπεδο ατομικών ελευθεριών.

Έτσι εξηγείται γιατί υπερψηφίστηκε πρόσφατα από την «Ευρώπη» μια πολύ σκληρή οδηγία για τους μετανάστες. Ο άνεμος που φυσά σήμερα σε όλο τον κόσμο είναι ένας άνεμος συντήρησης, περιχαράκωσης και φόβου. Αν γινόταν δημοψήφισμα στη Γαλλία για τους μετανάστες, η πλειοψηφία θα τασσόταν υπέρ ακόμη πιο σκληρών μέτρων. Είναι λάθος λοιπόν να λέμε ότι οι λαοί θέλουν το καλό και οι κυβερνήσεις το κακό. Την περασμένη εβδομάδα, αποφασίστηκε ότι στο όνομα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, οι μυστικές υπηρεσίες της Σουηδίας θα έχουν από τον ερχόμενο Ιανουάριο το δικαίωμα να υποκλέπτουν χωρίς δικαστική άδεια τηλεφωνικές συνομιλίες, φαξ και e-mail προς το εξωτερικό. Την απόφαση δεν την έλαβε η κυβέρνηση, αλλά το Κοινοβούλιο. Και πού θα προσφύγουν οι αντίπαλοι του νόμου, ζητώντας την ακύρωσή του; Στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φυσικά.

Ακόμη και οι πιο καχύποπτοι απέναντι στην Ευρώπη αναγνωρίζουν ότι προβλήματα όπως η ακρίβεια, η υπερθέρμανση του πλανήτη ή η τρομοκρατία δεν μπορούν να επιλυθούν σε εθνικό επίπεδο. Πώς να οικοδομηθεί όμως μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική όταν υπονομεύεται συνεχώς από κάποιο δημοψήφισμα; Ο Κον-Μπεντίτ προτείνει να συνταχθεί μία απλή, περιεκτική και κατανοητή συνθήκη, καμιά δεκαπενταριά σελίδες το πολύ, που θα ορίζει την πολιτική Ευρώπη του μέλλοντος και θα υποβληθεί σε ένα πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα. Για να περάσει, θα πρέπει να εγκριθεί από μια διπλή πλειοψηφία: πλειοψηφία των λαών και πλειοψηφία του ΝΑΙ στις μισές τουλάχιστον χώρες συν μία. Οι χώρες που θα την απορρίψουν θα κληθούν στη συνέχεια να αποφασίσουν, σε ένα εθνικό δημοψήφισμα, αν θέλουν να μετέχουν σε αυτή τη νέα ευρωπαϊκή ομοσπονδία με αυτή τη συνθήκη ή αν προτιμούν να έχουν μαζί της μια προνομιακή σχέση.

Μια αληθινή συζήτηση, όπου η ευρωπαϊκή φαντασία θα είναι στην εξουσία: σαράντα χρόνια μετά τον Μάη, αυτή είναι η νέα ουτοπία του αρχηγού του.

4 Comments:

At 23/6/08 5:26 μ.μ., OpenID omorfa said...

Διαβάζω συχνά, κυρίως ως επιχειρήματα εναντίον των δημοψηφισμάτων, φράσεις του τύπου "αν γινόταν τώρα δημοψήφισμα, οι τάδε θα ψήφιζαν έτσι", όπου το "έτσι" είναι συνήθως κάτι εξώφθαλμα συντηρητικό ή λάθος. Αυτού του είδους οι υποθέσεις, πέρα από το ότι είναι αυθαίρετες, αγνοούν την δύναμη που έχει το δημοψήσμα και η διαδικασία προς αυτό, σε συνθήκες ελευθερίας, να αλλάζει κατεστημένες αντιλήψεις. Μπορεί λοιπόν οι Γάλλοι να μη γουστάρουν τους μετανάστες. Ένα δημοψήφισμα, όμως, με αυτό το επίδικο μπορεί να άλλαζε την άποψή τους, εάν διεξαγόταν ανοιχτή, ελεύθερη και δημποκρατική συζήτηση. Πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στη κρίση των ανθρώπων σε συνθήκες πραγματικής ελευθερίας. Διαφορετικά δεν έχουμε ελπίδα.

 
At 23/6/08 7:15 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Ε, δε χάθηκαν όλα, αφού υπάρχει ο Ντάνι ;-)

 
At 23/6/08 8:54 μ.μ., Blogger Hypnotist said...

Βασικό ρόλο στο όχι των Ιρλανδών έπαιξε όχι τόσο η πολυπλοκότητα της συνθήκης αλλά ότι στην ουσία δεν υπήρχε διακύβευμα για το όχι. Αν το ερώτημα είναι "να κάνουμε κάτι καινούργιο ή να μείνουμε όπως είμαστε;" τότε κατά πάσα πιθανότητα, όσο καλή και να είναι η νέα πρόταση και όσο κακή να είναι η υφιστάμενη κατάσταση, ο κόσμος θα ψηφίσει να μείνει στα σίγουρα. Επίσης θεωρώ τεράστια ανευθυνότητα εκ μέρους των ευρωπαίων ηγετών, που ο τύπος δε στιγμάτισε όσο έπρεπε, να προχωρήσουν για δεύτερη φορά σε μια τέτοια διαδικασία χωρίς εναλλακτικό σχέδιο.

 
At 24/6/08 10:50 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Οχι, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε όπως είμαστε. Με άλλα λόγια, η συνθήκη της Νίκαιας δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην Ευρώπη των 27. Οι ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει έτσι κι αλλοιώς να βρουν μια "τεχνική" λύση, και θα το κάνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μέσα στο καλοκαίρι. Αλλά αυτό δεν θα είναι η "πολιτική Ευρώπη" που εγώ, τουλάχιστον, θα ήθελα.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home