Σάββατο, Ιανουαρίου 19, 2008

Γερνάω, μαμά



Είχαν κλείσει τριάντα χρόνια γάμου. Και ξαφνικά εκείνος της ομολόγησε ότι αισθανόταν παγιδευμένος και ότι είχε αποφασίσει να αναζητήσει την αυτογνωσία στην αγκαλιά μιας άλλης γυναίκας. «Δεν είναι ότι δεν σ΄ αγαπώ», της είπε. «Απλώς η σχέση μας δεν είναι πια συναρπαστική». Εκείνη το απέδωσε στην κρίση της μέσης ηλικίας. Και ένα απόγευμα αποφάσισε να τον παρακολουθήσει. Έκπληκτη διαπίστωσε τότε ότι η ερωμένη του άνδρα της ήταν ένας νεώτερος κλώνος της, μια γυναίκα που είχε ακριβώς την ίδια κόμμωση μ΄ εκείνη και ντυνόταν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Ουδεμία έκπληξη, σχολιάζει στη Νιου Γιορκ Τάιμς ο καθηγητής ψυχιατρικής Ρίτσαρντ Φρίντμαν, που άκουσε αυτή την υπόθεση από έναν φίλο του ψυχαναλυτή. Ο τύπος ήθελε να γυρίσει το ρολόι μερικές δεκαετίες πίσω και να ξεκινήσει από την αρχή. Να είναι όμως πράγματι ένα ακόμη θύμα της θρυλικής «κρίσης της μέσης ηλικίας»; Ή απλώς είναι ένας μεσήλικας νάρκισσος που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη προσβολή που έχει δεχθεί ποτέ: ότι μεγαλώνει; Ένας άλλος πελάτης του ίδιου ψυχαναλυτή, ένας 49χρονος δικηγόρος στο αποκορύφωμα της καριέρας του, τα ΄φτιαξε με μια νεαρή συνάδελφό του. «Αγαπώ τη γυναίκα μου», είπε κι αυτός. «Δεν μπορώ να καταλάβω τι με έχει πιάσει». Ίσως ότι έκανε παιδί στα 43 του. Θα ήταν άραγε διαφορετικά αν το είχε κάνει στα 25;

Το 1999, το ΜcΑrthur Foundation πραγματοποίησε σχετική έρευνα μεταξύ 8.000 Αμερικανών ηλικίας 25 ώς 74 ετών. Ενώ όλοι αναγνώριζαν τον όρο «κρίση της μέσης ηλικίας», μόνο το 23% δήλωσαν ότι περνούσαν ή είχαν περάσει κάποτε μια τέτοια κρίση. Κι όταν οι ερευνητές το έψαξαν περισσότερο, βρήκαν ότι μόνο το 8% θεωρούσε ότι αυτή η κρίση συνδεόταν με το γεγονός πως μεγάλωναν. Το άλλο 15% την απέδιδε σε συγκεκριμένα γεγονότα που είχαν συμβεί στη ζωή τους. Να είναι λοιπόν μύθος αυτή η κρίση; Και στην περίπτωση αυτή, τι κρατά αυτόν το μύθο ζωντανό; Ο βασικός ένοχος, γράφει ο Φρίντμαν, είναι η εμμονή του πολιτισμού μας με τη νεότητα. Τα μέσα ενημέρωσης είναι γεμάτα με ιστορίες ανθρώπων που προσπαθούν να ξαναβρούν τα χαμένα νιάτα τους απορρίπτοντας τις συζύγους τους, αλλάζοντας δουλειά ή εγκαταλείποντας τις οικογένειές τους. Ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί σ΄ αυτόν τον πειρασμό;

Οι περισσότεροι μεσήλικες, αν πιστέψουμε τις έρευνες. Ο θεσμός του γάμου περνά κρίση, αυτό είναι σίγουρο: στη Γαλλία, ο αριθμός των παιδιών εκτός γάμου ξεπέρασε πέρυσι για πρώτη φορά το 50% του συνόλου. Πολλές επιφυλάξεις θα μπορούσε να διατυπωθούν και για την αποτελεσματικότητα ή την παραγωγικότητα της μονογαμίας. Ένα είναι βέβαιο: όλα αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με την κρίση της μέσης ηλικίας.

3 Comments:

At 20/1/08 3:58 μ.μ., Blogger libertarian said...

"Τα μέσα ενημέρωσης είναι γεμάτα με ιστορίες ανθρώπων που προσπαθούν να ξαναβρούν τα χαμένα νιάτα τους απορρίπτοντας τις συζύγους τους, αλλάζοντας δουλειά ή εγκαταλείποντας τις οικογένειές τους."

Δεν είναι η πραγματικότητα που αντιγράφει την ΜΜΕ αλλά το αντίστροφο. Ο Φάουστ δεν είναι προϊόν των media.

 
At 20/1/08 6:21 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Η πιο ενδιαφέρουσα μυθιοστορηματική απεικόνιση αυτού που ονομάζεται "κρίση της μέσης ηλικίας", πρέπει να γίνεται σε αυτό το εξαιρετικό και πολύ δυνατό μυθιστόρημα που διάβασα τα Χριστούγεννα. Θέλω να γράψω κάποια στιγμή γιαυτό στο μπλογκ μου αλλά και για το γιατί έχω βρεθεί να έχω τρία αντίτυπα, δώρο από τρεις διαφορετικούς ανθρώπους.

 
At 21/1/08 9:44 π.μ., Blogger Dralion said...

Καθε ανθρωπος εχει τοσο βιολογικα οσο και κοινωνικα κριτηρια συμπεριφορας. Βιολογικα, αν ειμαι ισχυροτερος απο τον γειτονα μου, θα του παρω / καταπατησω την περιουσια. Κοινωνικα, δεν το κανω γιατι υπαρχει ο νομος αλλα και γιατι αναγνωριζω οτι θελω να ζω σε κοινωνια και οχι σε ζουγκλα.

Βιολογικα, ο αντρας ειναι πολυγαμικος. Πρεπει να σκορπαει το σπερμα του οσο μπορει περισσοτερο. Το εχει αφθονο, του ειναι ευκολο να το αναπαραγει (καθε 4-7 ωρες, αναλογα με την ηλικια). Κοινωνικα, δεν μπορει. Λογω του γαμου, αλλα και των λογω των σημερινων σχεσεων, που μοιαζουν με γαμο. Ακομα κι οταν δεν εχουν επισημοποιηθει στο Δημαρχειο / εκκλησια.

Η αντιφαση αναμεσα στην βιολογια και την κοινωνικη ανατροφη υπαρχει και σε εναν 20ρη. Αλλα ο 20ρης εχει αλλες προτεραιοτητες, κοινωνικα δεν ειναι ισχυρος και η επιλογη ειναι μικρη.
Ο 40-45ρης αντιθετα ειναι κοινωνικα ισχυρος ("δημιουργημενος", ετσι λενε) και εχει πολλες επιλογες. Λογικο να υπερισχυουν τα βιολογικα κινητρα εναντι των κοινωνικων (γαμος).
Ναι, τελικα εχει να κανει με την ηλικια - αλλα προκειται για φυσιολογικη συμπεριφορα που μπορει να εκδηλωθει στα 45 και οχι στα 25. Δεν προκειται για "κριση της μεσης ηλικιας".

Ο γαμος σημερα ειναι κατι τελειως διαφορετικο απο οτι στην γενια των παππουδων μας. Τοτε ηταν απαραιτητος στην γυναικα (=εξαρτηση), σημερα η γυναικα μπορει να ζησει ανετα και ευτυχισμενα χωρις γαμο.
Οι συζυγοι γνωριζονταν την πρωτη νυχτα του γαμου, απο προξενιο. Η γυναικα στο σπιτι με τ παιδια, ο αντρας εξω, ουτε που ειχαν επαφη.

Αυτο το "μεχρι ο θανατος να σας χωρισει", σημαινε το πολυ 8-10 χρονια κοινης ζωης (με αραιες επαφες). Η γυναικα ζουσε 20-30 χρονια σαν χηρα - λογω της διαφορας ηλκιας αλλα και λογω της προωρης "φθορας" των αντρων. Σημερα, η φρασουλα με τον θανατο σημαινει 30-35 χρονια κοινης ζωης (με καθημερινη επαφη). Πολυ πιο ζορικο και για τους 2.

Απο την στιγμη που ο γαμος ξεφτιζει (πολυ σωστα) σαν κοινωνικος θεσμος, οι βιολογικες αναγκες - που υπηρχαν παντα αλλα παραγκωνιζονταν για κοινωνικους λογους - γινονται ισχυροτερες.
Καταλαβαινω πολυ καλα τους πετυχημενους αντρες, που τα βροντανε ολα κατω, αγοραζουν μια Χαρλευ και εξαφανιζονται προς την μερια που δυει ο ηλιος - κατα προτιμηση με μια ξανθια 25ρα στην πισω σελλα (οχι, δεν εχω Χαρλευ ;-) ).

Υ.Γ. Οταν ημουν 23 χρονων, ενας ψυχολογος μου εξηγησε τα συμπτωματα της "κρισης" της μεσης ηλικιας. Ανακαλυψα οτι εχω ακριβως - ολα - τα συμπτωματα απο τοτε που ημουν 20 χρονων ;-) Για ποια κριση και ποια "μεση ηλικια" μιλαμε;
Υ.Υ.Γ. Συγνωμη, αν το σχολιο παραηταν μακρυ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home