Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007

«Ο θάνατος μας απειλεί και μας απελευθερώνει»



Έχει τα καλύτερα σχολεία του κόσμου. Έχει όμως και τις περισσότερες αυτοκτονίες. Η Φινλανδία, που ετοιμάζεται να ανανεώσει αύριο την εμπιστοσύνη της στην κεντροαριστερή κυβέρνησή της, έχει και αρκετούς γοητευτικούς διανοούμενους.

Εννέα λέξεις χαρακτηρίζουν τον προσωπικό και λογοτεχνικό κόσμο του Άρτο Πααζιλίννα: «Η κατάθλιψη μπορεί να σε αναζωογονήσει αν τη νικήσεις. Η χαρά δίνει περιεχόμενο στη ζωή. Η μελαγχολία είναι το πρώτο βήμα προς το βάθος των ιδεών. Η σιωπή σε γαληνεύει και μοιάζει με γιορτή. Ο θάνατος μας απειλεί, αλλά και μας απελευθερώνει. Η ζωή είναι ένα τεράστιο δώρο που δεν πρέπει να υποτιμάμε. Η ευημερία είναι κάτι σαν βραβείο. Και το μυθιστόρημα, ένα κομμάτι της ζωής».

Ο Πααζιλίννα μπορεί να είναι Φινλανδός, αλλά είναι ένας φανατικός της ζωής. Στο βιβλίο του «Μικρές αυτοκτονίες μεταξύ φίλων», που έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική, προσπαθεί μέσα από το χιούμορ και την παρωδία να δώσει στους συμπατριώτες του λόγους για να χαίρονται τη ζωή - ή τουλάχιστον να την αποχαιρετούν με χάρη! Τριάντα υποψήφιοι αυτόχειρες λαμβάνουν μέρος κατ' αρχήν σε μια σειρά σεμιναρίων για την αυτοκτονία. «Μπορεί το θέμα της συνάντησής μας να είναι μοιραία σοβαρό και κατά κάποιον τρόπο καταθλιπτικό», τους λέει μια μέρα ένας από τους οργανωτές των σεμιναρίων, «αλλά αυτός δεν είναι λόγος να χαλάσουμε τούτη την υπέροχη καλοκαιρινή μέρα». Μετά το τέλος της εκπαίδευσης, οι υποψήφιοι μπαίνουν σε ένα υπερσύγχρονο λεωφορείο και αρχίζουν να ταξιδεύουν σε όλη την Ευρώπη αναζητώντας τον ιδανικό τόπο για να δώσουν τέλος στη ζωή τους. Το βιβλίο μετατρέπεται έτσι σε ένα road movie, που δεν τα βάζει με την ίδια την αυτοκτονία, αλλά με τις πομπώδεις διακηρύξεις εκείνων που φλερτάρουν με τον θάνατο.

Οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να συμβιβαστούν με τη μοίρα τους, λέει ο συγγραφέας σε συνέντευξή του στην «Ελ Παΐς» με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του στα ισπανικά. Αλλά η αναμονή, και ακόμη περισσότερο η προσδοκία, του θανάτου δεν προσδίδει στη ζωή το περιεχόμενο που της αξίζει. Κάθε πρωί ξεκινάμε την πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μας, αλλά σπανίως σκεφτόμαστε με αυτόν τον τρόπο. Κι όμως, έχουμε τόσα σοβαρά πράγματα να κάνουμε σ' αυτή τη ζωή, όπως για παράδειγμα να διαφυλάξουμε τον κόσμο που θα αφήσουμε στα παιδιά μας. Η καταστροφή του περιβάλλοντος θα έπρεπε να θεωρείται έγκλημα, λέει αυτός ο πρώην δασοφύλακας, πρώην δημοσιογράφος και πρώην ποιητής. Και οι βιομηχανίες που μολύνουν θα έπρεπε να υποχρεώνονται να πληρώνουν για τις καταστροφές που προκαλούν. Απλά πράγματα, από έναν απλό άνθρωπο, που στα δέκα του χρόνια άρχισε να στέλνει κείμενά του σε έντυπα της Λαπωνίας και στα εξήντα πέντε του έχει γράψει ήδη 40 βιβλία.

Τον βοηθάει βέβαια κι αυτή η υπέροχα μελαγχολική χώρα.

18 Comments:

At 17/3/07 11:43 π.μ., Blogger Πάνος said...

Ενδιαφέρον!

(και, λιγουλάκι, απλοϊκό;)

*

Εσχάτως είχα ένα πρόβλημα να στελνω σχόλια, για τεχνικούς λόγους. Για να δούμε τώρα...

 
At 17/3/07 11:44 π.μ., Blogger Πάνος said...

Επιτέλους!

ΟΥΦ!

 
At 17/3/07 5:56 μ.μ., Blogger μαριέλε μαστροκάλου said...

Σώστε μας,κινδυνεύουμε.

 
At 17/3/07 7:40 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Πάνο, κι εγώ είχα αυτή την εντύπωση. Λίγο σε Κοέγιο μου έφερνε. Αλλά μάλλον κάνουμε λάθος.
Μαριέλε, άσε τα χριστιανικά, να χαρείς!

 
At 17/3/07 9:36 μ.μ., Blogger μαριέλε μαστροκάλου said...

Σέ αγαπώ Μιχάλη,αλλά όταν μιλάς έτσι στεναχωριέμαι.

 
At 17/3/07 9:52 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Τα απλά είναι και ενδιαφέροντα ;))

 
At 17/3/07 10:14 μ.μ., Blogger doh said...

γιατί δε μετράω καλά ρε παιδιά τις εννέα λέξεις,.?

Κ

"βοήθεια Χριστιανοί κοντεύω να φλιπάρω/ εγώ για κείνη χάνομαι/ κ εκείνη ούτε με ξέρει...

μη ψάξετε για υπονοούμενο έτσι μου ήρθε κ το πέταξα..μια ο Μιχάλης που δε θέλει "χριστιανικά" μια που μου αρέσουν οι Κατσιμίχες...

αλλά με τις εννιά λέξεις όποιοs θέλει ας βοηθήσει..;P

 
At 17/3/07 10:22 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Εχεις δίκιο, doh, και αποδεικνύεις ότι είσαι ο μόνος που διάβασες προσεκτικά το κείμενο. Είχα βάλει τις εννιά λέξεις με bold, αλλά εδώ δεν πέρασαν, εν πάση περιπτώσει εννιά είναι, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία.

 
At 17/3/07 10:40 μ.μ., Blogger μαριέλε μαστροκάλου said...

Σάς αγαπάω αλλά δέν συνταυτίζομαι.

 
At 17/3/07 10:41 μ.μ., Blogger doh said...

καμία σημασία δεν έχει Μιχάλη,
αλλά πέτυχα στο ζάπινγκ το Ζουράρι μαινόμενο για το βιβλίο της στ δημοτικού, που έκανε μια ανάλυση για το "συναμφότερο" κ ζαλίστηκα, οπότε δεν υπήρχε αυτοσυγκέντρωση για μέτρημα

 
At 18/3/07 4:20 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

Ξεκίνησα να σχολιάσω μια-δυό φορές αλλά επειδή μου έβγαιναν μακρυνάρια, έγραψα με αφορμή αυτό το άρθρο ένα ποστ.

 
At 18/3/07 5:59 π.μ., Blogger μαριέλε μαστροκάλου said...

Πρός doh:
Σ΄αγαπάω,φίλε.

 
At 18/3/07 12:52 μ.μ., Blogger doh said...

Μπράβο ρε Αθήναιε!
κ προσπαθούσα να θυμηθώ ποιο έργο μου θύμιζε η ιστορία του βιβλίου - το "Νοκ Άουτ": με το Γιώργο Κιμούλη κ το Φάνη Χήνα -όπου κάποτε είχα πάει κ σ'ένα μικρό δημοτικό θέατρο στη Δάφνη -αφιερωμένο σε αυτόν - με το όνομά του.

Τo σχετικό post σου επίσης εξαιρετικό
Λυπάμαι που δεν έχω χρόνο να σε ""επισκεφτώ " για να σχολιάσω

@Μαριέλε
Σ'ευχαριστώ. Με τιμάς

 
At 18/3/07 5:22 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

doh, θυμάστε τί είχε γίνει με το "Νοκ Άουτ"; Οι μισοί το θεώρησαν αριστούργημα και οι άλλοι μισοί πατάτα, μάλιστα κάκιζαν το σκηνοθέτη που στο τέλος βάζει τον ήρωα να πιάνει δουλειά ως σερβιτόρος ενώ θα έπρεπε να τον δείχνει να κάνει πειράματα στο CERN...

Μου άρεσε πολύ η ταινία, μου φάνηκε εξαιρετικά αληθινή και έχω αρχειοθετήσει και το επεισόδιο του MASH όπου ένας από τους πλέον μπερμπάντηδες γιατρούς εμφανίζει ξαφνικά σημάδια ανικανότητας και θέλει να αυτοκτονήσει γιατί δεν αντέχει τη σκέψη ενός ανέραστου βιου και διοργανώνει μια τελετουργική αυτοκτονία. Δεν ξέρω ποιος θυμάται τί του έκαναν οι υπόλοιποι για να τον συνεφέρουν. :-)

 
At 18/3/07 8:31 μ.μ., Blogger doh said...

@αθήναιο
Ναι κ εμένα μου άρεσε το "Νοκ Άουτ", αλλά τη διχογνωμία αυτή δε τη θυμάμαι
Κάτι που δεν είναι βέβαια κ ασυνήθιστο με τις ταινίες

Το ΜASH δυστυχώς δε το παρακολουθούσα
παρότι ήταν πετυχημένη σειρά απ'ότι θυμάμαι

 
At 19/3/07 2:45 π.μ., Blogger μαριέλε μαστροκάλου said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 19/3/07 2:30 μ.μ., Blogger spiretos72 said...

Μα τί περισσότερες αυτοκτονείες! Αμάν πια αυτοί οι μύθοι http://www.who.int/mental_health/prevention/suicide/suiciderates/en/

 
At 8/8/08 7:41 μ.μ., Blogger Kleon Gelastos said...

ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ

Τόσο πολύ το θάνατο γνώρισα στη ζωή μου
όπου δε θα 'χει τίποτα καινούργιο να μου δώσει
όταν τα χέρια τα γκρενά επάνω μου θ' απλώσει
και απαλά σαν σ' όνειρο θα κόψει την πνοή μου.

Θα 'ρθει ένα βράδυ όμορφο, ζεστό και μυροβόλο.
Θα ξανοιχτούμε στη χαρά που η κουβέντ' ανοίγει
κι ως πάντοτε, προς το πρωί, θα σηκωθεί να φύγει΄
μόνο που τώρα θα μου πει: "πάμε μαζί;" -κι αυτό θάν' όλο.

---

Γιώργης Χολιαστός

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home