Τετάρτη, Μαρτίου 14, 2007

Θαυμασμός και φόβος



Κάποτε ο Μπους είχε πει ότι διάβασε την ψυχή του Πούτιν και είδε ότι είναι καλός άνθρωπος (στη συνέχεια μάλλον το μετάνιωσε). Αυτή την εβδομάδα, ο Πρόντι δήλωσε ότι με τον Ρώσο πρόεδρο έχει «το ίδιο όραμα, τα ίδια συναισθήματα». Κάτι να σκεφτεί ο Καραμανλής, επειγόντως.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν έχει πει δύο (τουλάχιστον) γερές ατάκες. Η μία έχει σχέση με τη θητεία του στις μυστικές υπηρεσίες. «Πρώην Καγκεμπίτης, πάντα Καγκεμπίτης», είπε κάποτε ο πρώην κατάσκοπος, που στις 20 Δεκεμβρίου τιμά πάντα τα γενέθλια της πρώτης υπηρεσίας αντικατασκοπίας που ιδρύθηκε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση (Cheka). Η δεύτερη ατάκα έχει σχέση με τη Σοβιετική Ένωση. «Η πτώση της ΕΣΣΔ», δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος τον Απρίλιο του 2005, «ήταν η μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του εικοστού αιώνα». Ορισμένοι θα αντέτειναν ότι πρώτο στη λίστα θα έπρεπε να είναι το Άουσβιτς ή γενικότερα τα γκουλάγκ, αλλά ίσως αυτά να μην εμπίπτουν στην κατηγορία των «γεωπολιτικών καταστροφών»...

Τις ατάκες τις θυμήθηκε ο Γάλλος φιλόσοφος Αντρέ Γκλυκσμάν, ο οποίος έχει δύο βασικούς εχθρούς: τη γαλλική Αριστερά και τον «νέο τσάρο της Μόσχας». Για την πρώτη έγραψε πρόσφατα ένα μακροσκελές άρθρο απ' όπου προέκυπτε ότι ψηφίζει Σαρκοζί. Ο δεύτερος βρίσκεται εδώ και χρόνια στο στόχαστρό του. Για την ακρίβεια, ο Γκλυκσμάν είναι ένας από τους λίγους Ευρωπαίους που ασκεί συστηματική κριτική στον Πούτιν, τόσο για τις σφαγές στην Τσετσενία όσο και για τις ευρύτατες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ίδια τη Ρωσία. Οι υπόλοιποι - πολιτικοί, διανοούμενοι, ειρηνιστές - σιωπούν. Και οι βασικοί λόγοι είναι δύο, λέει ο φιλόσοφος στην Κοριέρε ντέλα Σέρα. Ο πρώτος είναι η ασυνείδητη σχεδόν συμπάθεια για ένα καθεστώς κοινοβουλευτικό μεν, αλλά αντιδημοκρατικό και ανελεύθερο. Είναι μια συμπάθεια που θυμίζει λίγο τη γοητεία που ασκούσε ο Στάλιν. Ο Πούτιν δεν είναι βέβαια Στάλιν, αλλά είναι ο διάδοχος μιας παράδοσης που ξεκινά εδώ και 300 ή 400 χρόνια, σύμφωνα με την οποία για όλα αποφασίζει το Κρεμλίνο.

Ο δεύτερος λόγος είναι ο φόβος που αισθάνονται οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης απέναντι σε έναν άνθρωπο που απειλεί συνεχώς να κλείσει τη στρόφιγγα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, όπως έκανε με τη Γεωργία και την Ουκρανία. Ένας φόβος βλακώδης - λέει ο Γκλυκσμάν - αφού η Ευρώπη δεν είναι καμιά μικρή χώρα και αν αποφάσιζε να αρνηθεί το ρωσικό πετρέλαιο, ο Πούτιν θα έμενε χωρίς λεφτά. Ένας φόβος επικίνδυνος, αφού επιτρέπει την οικοδόμηση δίπλα στα σύνορα της Ευρώπης μιας ανεξέλεγκτης δύναμης. Ένας φόβος που υποθηκεύει το μέλλον της Ευρώπης.

Λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία της Άννας Πολιτκόφσκαγια, ο πρόεδρος Σιράκ απένειμε στον Ρώσο ομόλογό του το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Λίγες ημέρες μετά την «αυτοκτονία» ενός λιγότερο γνωστού Ρώσου δημοσιογράφου, του Ιβάν Σαφρόνοφ, το χρυσό κλειδί των Αθηνών θα ήταν μάλλον αρκετό.

19 Comments:

At 14/3/07 2:07 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Πολύ καλό όπως και όλη η κάλυψη της επίσκεψης Πούτιν από την εφημερίδα. Ήρθα να βάλω ένα δεύτερο στοίχημα ( το πρώτο το θυμόμαστε όλοι, έστι; ;-) ). Πόσος χρόνος, λέτε ότι χρειάζεται για να αρχίσουμε ν'ακούμε και να διαβάζουμε αναλύσεις του στυλ : "Πρέπει να συσφίξουμε με κάθε τρόπο τις σχέσεις μας με του ομόδοξους Ρώσους και κατάρα στους Αμερικανούς που προσπαθούν να παρεμποδίσουν την ολοκλήρωση του μεγάλου μας έρωτα με τους ομόδοξους αδελφούς μας".

Εγώ νομίζω ότι από απόψε θ'αρχίσουμε να τ'ακούμε αυτά.

" Ο πρώτος είναι η ασυνείδητη σχεδόν συμπάθεια για ένα καθεστώς κοινοβουλευτικό μεν, αλλά αντιδημοκρατικό και ανελεύθερο."

Λεπτομέρειες... Όλοι επικαλούνται την ελευθερία αλλά τσούζει τόσο πολύ η άτιμη που ελάχιστοι την αντέχουν.

 
At 14/3/07 4:19 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Οχι, Αθήναιε, κάνεις λάθος. Αυτού του στυλ τις αναλύσεις τις ακούμε εδώ και καιρό.
Παρεμπιπτόντως, βρείτε όλοι και διαβάστε το σημερινό άρθρο του Γιαννουλόπουλου στην Ελευθεροτυπία. Είναι απολαυστικό.

 
At 14/3/07 4:46 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Σε πρόλαβε για λιγο στο μπλογκ της η Σπινόζα.

 
At 14/3/07 5:43 μ.μ., Blogger passer-by said...

Η Ευρώπη θα πρέπει να αποφασίσει επιτέλους από που ακριβώς θέλει να απεξαρτηθεί:
από τη Ρωσία, που την έχει δει μέλλουσα υπερδύναμη και ανοιγοκλεινει βαλβίδες όποτε το κρίνει σκόπιμο, ή από την Αμερική που στέλνει κάποιον να προλάβει τις εξελίξεις κάθε φορά που γίνεται συζήτηση για ρωσικά πετρέλαια;(Στην ανάλογη περυσινή περίσταση, είχε έρθει η κα Ράις, νομίζω.)
Αναρωτιέμαι για ποιο λόγο ο Πούτιν νιώθει άνετα να κλείνει την παροχή κάθε τρεις και λίγο. Επειδή οι αγωγοί των υπολοίπων χωρών και οι συμφωνίες που τους συνοδεύουν προχωρούν με ρυθμούς χελώνας-για να μην αναφέρω την πολιτική πλευρά; Επειδή θεωρεί πιο σημαντικό πολιτικά να ελέγχει πρώην σοβιετικές χώρες παρά την υπόλοιπη Ευρώπη; Επειδη πιστευει οτι μεχρι να ξεκαθαρισει η κατασταση στη μέση ανατολή θα εχει προλάβει όλες τις καλες αγορες και δε θα εχει πια σημασια; 'Αλλοι λόγοι, που δεν ξέρω να ανακαλύπτω;

Ασχετα απο το αν συμφωνώ η διαφωνώ με την πολιτική του, θα θελα να καταλάβω που στηριζεται και κινειται ετσι οπως κινειται.

 
At 14/3/07 6:16 μ.μ., Blogger μαριέλε μαστροκάλου said...

Στή ζωή μας θαυμασμός καί φόβος είναι αλληλένδετα.

 
At 14/3/07 6:51 μ.μ., Blogger Ακταίων said...

Εμένα μου πήρε καιρό να ξεπεράσω τα Ορλωφικά και το πάθημα του άτυχου Λάμπρου Κατσώνη, στο τέλος του 18ου αιώνα, την περιβόητη Ρωσοελληνική φιλία και στέκομαι στη γνωστή σε όλους διαπίστωση ότι, οι διεθνείς σχέσεις διέπονται μόνον μα μόνον από το συμφέρον της εκάστοτε πλευράς. Σήμερα νομίζω ότιέχουμε και εμείς κάποιο συμφέρον αφού παίζουμε πλέον μπάλα στο ενεργειακό παιχνίδι, δεν είμαστε πια στην εξέδρα.

 
At 14/3/07 7:42 μ.μ., Blogger ioannisk said...

Θα διαφωνήσω με το σημείο που λέει ότι οι διανοούμενοι στην Ευρώπη δεν ασκούν κριτική στον Πούτιν (για τους πολιτικούς συμφωνώ). Οι δημοσιογράφοι τον κριτικάρουν όλη την ώρα, τουλάχιστον στα ΜΜΕ που παρακολουθώ (BBC, Le Monde, IHT, Economist).

Αθήναιος
Φαίνεται πως δεν διαβάζεις Καθημερινή. Αρκετοί δημοσιογράφοι της (δεν θέλω να αναφέρω εδώ ονόματα) έχουν ήδη φτιάξει "Ρώσικο κόμμα". Και σίγουρα δεν είναι οι μόνοι ούτε η μόνη εφημερίδα.

 
At 14/3/07 8:38 μ.μ., Blogger doh said...

"μια φορά παπάς πάντα παπάς"...μάλλον θα του θύμιζε ο σ. Ντζερζίνσκι


@Μιχάλη
Μα καλά το γνωστό τηλεφρικιό δε το σκέφτηκες με αυτά που γράφεις για το φίλο του?

 
At 14/3/07 10:47 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Δεν βλέπω τηλεόραση, βρε doh. Ποιο είναι το τηλεφρικιό;

 
At 14/3/07 11:11 μ.μ., Blogger doh said...

@Μιχάλη
... ο γνωστός αχρείος συν τοις άλλοις με τους bloggers, αλλά ας μη τον αναφέρουμε

 
At 14/3/07 11:54 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

@ioannisk. Αμ διαβάζω... Διάβασα (και) σήμερα τον Λυγερό και ντράπηκα που είμαι αναγνώστης της "Καθημερινής".

 
At 14/3/07 11:54 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Ο doh αναφέρεται στον Λιακόπουλο.

 
At 15/3/07 12:25 π.μ., Blogger ioannisk said...

Αθήναιος
Διαβάζοντας τον Λυγερό (και κάτι άλλους που γράφουν τα διεθνή κάθε Κυριακή) σκέφτομαι να σταματήσω να αγοράζω την Καθημερινή.

Δεν θέλησα να αναφέρω ονόματα μιας και ο οικοδεσπότης είναι δημοσιογράφος.

 
At 15/3/07 2:04 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

φίλτατε Μιχάλη, καλά με το Γλυκσμάν που ασχολείσαι, έχοντας ιδία γνώση έκανα "ζάπινγκ" στο κείμενο. Αλλά με το Γιανουλόπουλο, δεν ήξερα και την έπαθα. Έψαχνα κι εγώ να διαβάσω το μεγάλο άρθρο. Και βρήκα έναν τυπάκο που έχει προσωπικά με το γελοιογράφο της εφημερίδας του. Χαμηλού επιπέδου.

 
At 15/3/07 2:58 π.μ., Blogger Jason said...

Μεγάλο παλληκάρι ο Πούτιν.

 
At 15/3/07 6:01 π.μ., Blogger Velazquez said...

Μαλιστα.
Γνωστες οι θεωριες συνωμοσιας.
Ας αρχίσουμε με τον Γκλύκσμαν:
Για 3 λόγους ο τυπος επιτίθεται στον Πούτιν:

1)Ο υποσυνείδητος φόβος όλων των Ευρωπαίνω πως η Ρωσία θα κατέβει στην Ανατολική Μεσόγειο ,που ενυπάρχει παλαιόθεν και οδήγησε σε αποτελέσματα που όλοι ξέρουμε.
2)Ο φόβος για πιθανή επάνοδο του κομμουνισμού.
3)Γιατί είναι ωραία αν επιτίθεσαι σε κάτι που όλοι υπερασπίζονται:σου δίνει την ψευδαίσθηση του "φωτισμένου".
Ειδικοί στο παραπάνω ο Καστοριάδης αλλά και ο Μάριο Βάργκας Λιόσια(απλά δείτε τι έγραφε για τον πόλεμο στο Ιράκ).

Οσο για τις θεωρίας συνωμοσίας υπενθυμίζω αυτά που έγραφε ο Θαναάσης Αυγερινός:
πως η Πολιτόφσκαγια είχε μηδενική επιρροή στο εσωτερικό της χώρας και κανείς δεν της έδινε σημασία.

Τα ίδια και με τον Λιτβινιένκο.
Στην αρχή ολοι στοχεύανε την επάρατα FSB,τώρα μάλλον μιλάμε για εμπόριο πυρηνικών(πως αλλιώς γέμισε όλη η Ευρώπη ραδιενέργεια;)


ΥΓ.2310-52 10 10 ;)

 
At 15/3/07 8:39 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Είσαι δικαιολογημένος, Μαυροπρόβατε. Ζεις μακρυά από την Ελλάδα, και δεν παρακολουθείς την παρανοϊκή συζήτηση που γίνεται εδώ γύρω από το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄Δημοτικού. Θα είχες φρικάρει εντελώς, όπως έχουμε φρικάρει εμείς.

 
At 15/3/07 10:01 π.μ., Blogger Rebel@Work said...

Ο Πούτιν είναι εκφραστής του αναδυόμενου μετα-σοβιετικού, ρωσικού ιμπεριαλισμού, με θεμέλιο και εργαλείο τον έλεγχο τεράστιων ενεργειακών πόρων. Η σύγκρουση με τον αμερικάνικο και δυτικοευρωπαίκο ιμπεριαλισμό είναι εν εξελίξει και η όξυνση του, σε περισσότερο δραματικά επίπεδα, θέμα χρόνου. Ποιός είπε ότι ο ψυχρός πόλεμος και τα αντίβαρα στην αρπαχτικότητα των Αμερικάνων έχουν καταρρεύσει;

 
At 15/3/07 10:38 π.μ., Blogger CAESAR said...

@ Μιχαήλ :
ο επίλογός σου με το κλειδί, ακόμη & σημειολογικά "κουμπώνει" ωραία, και παραπέμπει στο "The good shepherd" ή αλλιώς [ο καθογητής] ;))

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home