Σάββατο, Φεβρουαρίου 24, 2007

Σε αναζήτηση ησυχίας



Η Σάντρα είναι μια Γαλλίδα γύρω στα σαράντα, μητέρα τριών παιδιών, επιτυχημένη δικηγόρος, υπερκινητική, και τον τελευταίο καιρό την κυνηγά μια έμμονη ιδέα: να αποκτήσει στο σπίτι της ένα δικό της χώρο όπου δεν θα την ενοχλεί κανείς. Δεν την ενδιαφέρει το μέγεθος. Το μόνο που θέλει είναι μερικά δικά της τετραγωνικά μέτρα για να μπορεί να απομονώνεται, να ακούει μουσική, να διαβάζει ή να αναπαύεται. Αυτό που σκέπτεται να κάνει, αλλά πρέπει να πείσει τον άνδρα της, είναι να χωρίσει το υπνοδωμάτιό της στα δύο. Μέχρι τότε, όταν θέλει λίγη ησυχία κλείνεται στο μπάνιο.

Η ανάγκη της ιδιωτικότητας γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν διαχωρίστηκε ο χώρος της δουλειάς από το σπίτι. Στα σπίτια των πλουσίων θα εφευρεθεί τότε το «δωμάτιο υπηρεσίας», ώστε η υπηρέτρια να μην μπλέκεται στα πόδια της οικογένειας. Αλλά η απελευθέρωση του ατόμου δεν βρίσκεται ακόμη στην ημερήσια διάταξη. Το 1929, η Βιρτζίνια Γουλφ θα υπερασπιστεί με πάθος την ανάγκη ενός «ατομικού δωματίου» ως χώρο σκέψης και δημιουργίας - αλλά η κοινωνία δεν είναι ακόμη έτοιμη να το δεχθεί. Θα χρειαστεί να έρθει η δεκαετία του '60 για να αναγνωριστεί η ανάγκη των παιδιών για δικό τους δωμάτιο. Σιγά σιγά, βοηθούντων και των διαζυγίων, η κοινωνία θα χαλαρώσει και η λειτουργία των σπιτιών θα αλλάξει. Στην καθημερινή ζωή, λέει ο κοινωνιολόγος Φρανσουά ντε Σινγκλύ στη Φιγκαρό, αυτή η χαλάρωση θα εκφραστεί με την εναλλαγή ανάμεσα στις στιγμές όπου ο καθένας είναι στον δικό του κόσμο και σ' εκείνες όπου συναντιέται με την υπόλοιπη οικογένεια, είτε κατά ομάδες (μάνα και κόρη μπροστά στο σίριαλ, πατέρας και γιος μπροστά στον ποδοσφαιρικό αγώνα) είτε όλοι μαζί.

Ωραίο ακούγεται - αλλά στην πράξη δεν είναι τόσο εύκολο. Πώς να δουλέψεις με ησυχία όταν η γυναίκα σου θέλει να ακούσει μουσική; Πώς να διαβάσεις όταν τα παιδιά θέλουν να δουν τηλεόραση; Προκειμένου να καλυφθούν όλες οι ανάγκες, τα δωμάτια αποκτούν πολλαπλούς ρόλους, το καθιστικό γίνεται τραπεζαρία, κινηματογράφος και χώρος ανάπαυσης, το μπάνιο γίνεται γυμναστήριο, το υπνοδωμάτιο συνδέεται με τον κυβερνοχώρο. Και η ανάγκη ενός ιδιωτικού χώρου παραμένει: το 53% των Γάλλων δηλώνουν πως θα ήθελαν ένα επιπλέον δωμάτιο. Η λύση δεν χρειάζεται να είναι οπωσδήποτε ριζική. Είναι αρκετό να εγκαταστήσει κανείς ένα κινητό διαχωριστικό χώρισμα ή να αξιοποιήσει τη λύση της σοφίτας.

Εκτός βέβαια αν επιλεγεί η λύση που προτείνει ο Μπεναμπάρ, ένας τραγουδιστής επηρεασμένος από τον Μπρασένς και τον Τομ Γουέιτς που ακούγεται πολύ τελευταία στη Γαλλία: «Ο κύριος θέλει να φτιάξει μια κάβα, η κυρία θέλει ένα δεύτερο μπάνιο. Θα γίνει ένα δεύτερο μπάνιο»...

13 Comments:

At 24/2/07 12:54 μ.μ., Blogger passer-by said...

Λάθος πληροφορίες έχετε. Δε με λένε Σάντρα και δεν είμαι γαλλίδα! :Ρ

Δεν το βρίσκω παράλογο να θέλουμε λίγη ησυχία στο σπίτι μας. Δε νομίζω ότι κάποιος που θέλει ένα μισάωρο μόνος του να λύνει σταυρόλεξα, να διαβάζει, να ακούει μουσική, να χαλαρώσει λιγάκι από τις πιέσεις της ημέρας ή να κάνει μπωτέ δεν νοιάζεται για τους ανθρώπους με τους οποίους συγκατοικεί.
Με ενοχλούν οι άνθρωποι που παρεξηγούνται όταν θες πέντε λεπτούλια μακριά τους ή που δεν αντέχουν να μη μιλάνε σε κάποιον που βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο. Για μένα αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ενδιαφέροντα ή έχουν πρόβλημα αυτοεκτίμησης στη χειρότερη περίπτωση.
Παραπονιόμαστε πως τα παιδιά δε διαβάζουν βιβλία και δεν έχουν δημιουργικά χόμπι αλλά παίζουν παιχνίδια στον υπολογιστή. Όταν έχω από τη μια την τηλεόραση από την άλλη τον απορροφητήρα κι εγώ παιχνίδια παίζω και μάλιστα με τα ακουστικά στ'αυτιά. Πως να διαβάσεις με την τηλέοραση ανοιχτή, ρωτάω; Με τι δημιουργικό ν'ασχοληθείς όταν σε διακόπτουν συνεχώς;

 
At 24/2/07 1:51 μ.μ., Blogger cyrusgeo said...

Δυο άτομα — ένα τεσσάρι.

Η μόνη συμ-βιώσιμη λύση...

 
At 24/2/07 3:04 μ.μ., Blogger coolplatanos said...

Αυτές είναι "πολυτέλειες" του ανθρώπου που αστικοποιείται όλο και περισσότερο και εξατομικεύεται, αλλού ή και εδώ σε κατώτερα στρώματα δεν τις έχουν και θα τους αρκούσε να έχουν απλά μία σκεπή πάνω από το κεφάλι τους...

 
At 24/2/07 4:26 μ.μ., Blogger passer-by said...

@coolplatanos

Το θέμα όμως δεν είναι να κυνηγάμε όλοι τα χειρότερα, αλλά να δίνουμε ώθηση προς τα 'πάνω' σ'αυτούς που δεν έχουν τα καλύτερα.
Προτιμώ να θέλουμε κάποιες πολυτέλειες παρά να μην ξεφύγει ποτέ κανείς από από τις άσχημες συνθήκες που ζει επειδή υπάρχουν κι άλλοι που ζουν χειρότερα.
Πιστεύω οτι όσοι μπορούν να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους θα πρέπει να το κάνουν.
Μόνο έτσι θα ανέβει και ο μέσος όρος.

 
At 24/2/07 8:39 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Κωνσταντίνα, θα συμφωνήσω με την passer-by. Πριν από κάτι χρόνια, την πρώτη φορά που αποφάσισα να παντρευτώ, είχαμε αποφασίσει να ξε-αστικοποιηθούμε και να πάμε να ζήσουμε σ'ενα αμπελώνα που υπήρχε διαθέσιμος στη Μαντινεία. Είχαμε επίσης σκοπό να κάνουμε πολλά παιδιά, τουλάχιστον τέσσερα και έχω κρατήσει το σχέδιο του σπιτιού που είχαμε φτιάξει. Ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας ήταν, μόνο που θα είχε 5 υπνοδωμάτια+1 ξενώνα+1 γραφείο για τον ανασφαλη Αθήναιο που πνίγεται και θέλει να μένει κάτι στιγμές μόνος του +1 μεγάλο δωμάτιο για το τότε έτερο ήμισυ που του άρεσε να συλλογίζεται παίζοντας μπιλιάρδο μόνος του.

Είχαμε συμφωνήσει πως το ελάχιστο που θα έπρεπε να προσφέρουμε στα παιδιά μας ( πέρα από τη μόρφωση) ήταν το φαγητό και έναν προσωπικό τους χώρο. Αν δεν δεν μπορούσαμε να τα εξασφαλίσουμε αυτά, δεν θα κάναμε τέσσερα παιδιά, θα κάναμε τρία ή δύο.

Το "10 νομά σ'ενα δωμά" είναι καταδίκη, όχι άποψη.

 
At 25/2/07 11:36 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Αθήναιε, ξεκίνησες την ιστορία και δεν έφτασες ούτε στη μέση. Και μετά, και μετά;

 
At 25/2/07 2:58 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

5500€/τ.μ. είναι η μέση τιμή για τα παλιά ακίνητα του Παρισιού.
Στη Γαλλία πάλι, στις γειτονιές των προαστίων όπου ξέσπασε το κύμα ταραχών το Νοέμβρη 2005, μια τυπική κατάσταση στέγασης ήταν 6 άτομα να μοιράζονται 50 τετραγωνικά. Εκεί έπρεπε να κάνει συναυλία ο Μπεναμπάρ...

 
At 25/2/07 3:32 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Το τέλος της ιστορίας το έχω γράψει στο μπλογκ μου. Θα στο στείλω με ε-μέηλ. :-)

 
At 25/2/07 3:34 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Πάντως Μαύρο Πρόβατο επειδή το έχω σκεφτεί αυτό πολύ: ποτε δεν θα στριμωχνόμουν για να λέω ότι μένω στο Παρίσι ή στο Κολωνάκι της Αθήνας. Σημειώστε ότι λατρεύω και το Παρίσι και το Κολωνάκι αλλά τα σπίτι του βαλαντίου μου που έβρισκα εκεί δεν χώραγαν και τα βιβλία μου και τα παπούτσια μου και τα μπουκαλάκια μου με τ'αρώματά μου και το σκύλο μου. Κάποιος έπρεπε να μείνει απ'έξω και μεις πάμε πακέτο,ως περιπλανώμενος θίασος. :-)

 
At 26/2/07 12:20 π.μ., Blogger zoi20 said...

Εμένα μου είναι απαραίτητη μια γωνία που θα είναι αποκλειστικά για τη Ζωή κ δεν θα πατάει κανένας άλλον το πόδι του εκεί. Τα τελευταία χρόνια είναι το γραφείο με μερικά ράφια βιβλίων από πάνω. Τώρα ολόκληρο δωμάτιο πολύ απομόνωση το βλέπω...

 
At 26/2/07 1:09 π.μ., Blogger passer-by said...

@zoi20

Ολόκληρο δωμάτιο είναι απαραίτητο όμως όταν ο ένας ακούει μουσική / μαγειρεύει / βλέπει τηλεόραση /τηλεφωνεί κλπ και ο άλλος κοιμάται / διαβάζει / είναι άρρωστος / δουλεύει στο σπίτι κλπ

 
At 26/2/07 2:05 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

Ζωή, μου είναι αδύνατον να διαβάσω όταν με βλέπουν. :-) Φυσικά δεν με ενοχλεί όταν και ο άλλος διαβάζει αλλά μου είναι αδιανόητο να διαβάζω στον καναπέ μου και αν έχω κάποιον να βρίσκεται δίπλα μου χωρίς να διαβάζει. Κι αυτό το είχα από παιδί γιαυτό και η γιαγιά μου έλεγε ότι έχω γεννηθεί γεροντοκόρος. Νομίζω πως είχε δίκιο.

 
At 26/2/07 8:52 π.μ., Blogger spiretos72 said...

Γεροντοπαλίκαρα τους λέμε αυτούς Αθήναιε! Όχι γεροντοκόρους :-) Αλλά πάλι γιαγιά είναι αυτή, κάτι θα ήξερε....

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home