Σάββατο, Δεκεμβρίου 02, 2006

Η τέχνη του συμβιβασμού



Η Τζωρτζ έχει πολλά ελαττώματα. Καβαλάει τους επισκέπτες, τρώει τα παιχνίδια του παιδιού (ενίοτε προσπαθεί να φάει και το παιδί), επιτίθεται σε αυτούς που κάνουν σκέιτμπορντ, χώνει τα δόντια της στον πιο ακατάλληλο άνθρωπο στο δωμάτιο, σκαλίζει τα φυτά που μόλις φυτεύτηκαν, γρατζουνίζει τα πράγματα που μόλις αγοράστηκαν, γλείφει τα πιάτα που πρόκειται να σερβιριστούν και συχνά κάνει την ανάγκη της στη λάθος μεριά της εξώπορτας. Κάνει συνεχώς αταξίες, αλλά η συμπεριφορά της είναι δικαιολογημένη: είναι ένα σκυλί που μένει σε διαμέρισμα, και μάλιστα σε μια πόλη που δεν ενδείκνυται για σκυλιά. Η Τζωρτζ είναι ένα από τα 1,4 εκατομμύρια σκυλιά της Νέας Υόρκης. Και ανήκει στον 29χρονο συγγραφέα Τζόναθαν Σάφραν Φόερ, γνωστό στην Ελλάδα από το ημι-αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα «Όλα είναι φωτισμένα».

Η σχέση τους δεν περιορίζεται βέβαια στους καβγάδες. Για την ακρίβεια, οι καβγάδες είναι το αναγκαίο κακό. «Ο πρωινός μου περίπατος με την Τζωρτζ», γράφει ο Φόερ στη Νιου Γιορκ Τάιμς, «είναι συχνά το καλύτερο κομμάτι της ημέρας, η περίοδος που κάνω τις πιο γόνιμες σκέψεις μου και απολαμβάνω περισσότερο τη φύση και την πόλη - κατά μια βαθύτερη έννοια μάλιστα, την ίδια τη ζωή. Η ώρα που περνάμε μαζί, είναι μια μορφή αποζημίωσης για τα βάρη του πολιτισμού: τα e-mail, τα χρήματα, τα διάφορα τείχη, τον τεχνητό φωτισμό. Ακόμη και για τη γλώσσα. Γιατί το να βλέπεις ένα σκυλί να συμπεριφέρεται σαν σκυλί σε γεμίζει χαρά; Γιατί σε κάνει, με την καλύτερη έννοια της λέξης, να αισθάνεσαι ανθρώπινος;»

Στη διάρκεια της ζωής μας, συνεχίζει ο συγγραφέας, περνάμε από μια θερμή σχέση με τα ζώα (μαθαίνουμε να αγαπάμε τα κατοικίδια και να τους έχουμε εμπιστοσύνη) σε μια ωμή σχέση μαζί τους (τα περισσότερα ζώα που εκτρέφονται για κατανάλωση περνούν τη ζωή τους σε ασφυκτικό περιορισμό). Αυτό εξηγείται εν μέρει από την αποξένωσή μας: όσο μεγαλώνουμε τόσο μικρότερη επαφή έχουμε με τα ζώα. Εξαίρεση αποτελούν οι σκύλοι και οι γάτες, που υπό αυτή την έννοια είναι τυχερά. Εκείνα επωφελούνται από τα αισθήματα που μας δημιουργεί η καθημερινή επαφή μαζί τους και εμείς διδασκόμαστε από αυτά την τέχνη του συμβιβασμού και της συνύπαρξης. Δίνοντας χώρο σε ένα σκύλο, αφαιρείς μοιραία χώρο από σένα. Αλλά αυτό είναι κάτι που μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να το καταλάβουν.

Όπως δεν μπορούν να καταλάβουν και γιατί ένα σκυλί, εκεί που περπατάει και μυρίζει, αρχίζει ξαφνικά να τρέχει με μανία. Η Τζωρτζ τρέχει πιο γρήγορα από τον πιο γρήγορο άνθρωπο στον πλανήτη. Είναι μάλλον το πιο γρήγορο σκυλί στο Μπρούκλυν. Ίσως και σε όλη την Αμερική.

8 Comments:

At 3/12/06 5:07 μ.μ., Blogger Πάνος said...

"χώνει τα δόντια της στον πιο ακατάλληλο άνθρωπο στο δωμάτιο"

δηλαδή, ορέ Μιχάλη, υπάρχουν και ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΙ άνθρωποι για να τους χώνει τα δόντια της η σκύλα;

*

"Δίνοντας χώρο σε ένα σκύλο, αφαιρείς μοιραία χώρο από σένα. Αλλά αυτό είναι κάτι που μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να το καταλάβουν"

μα δεν έχουν παρά να διαβάσουν τη σχετική ιστορία του Ναστερδίν Χότζα - και να εμβαθύνουν στο χωροταξικό πρόβλημα της συστέγασης ζώων και ανθρώπων!

*

Πόσο πληρώνεται τη λέξη ο τύπος για να γράφει όλα αυτά;

 
At 3/12/06 6:15 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 3/12/06 6:16 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Δεν είχα σκοπό να σχολιάσω αλλά με αναγκάζει το σχόλιο του Πάνου. Το κείμενο αυτό είναι πολύ τρυφερό ή μάλλον είναι τόσο τρυφερό όσο οι σκυλίσιες μουσούδες που τρίβονται στο χέρι σου ανεξίκακα.

Ως αγροτόπαις νοσταλγώ αφάνταστα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου που είχαμε πολλά και διάφορα ζώα. Το πρώτο μου κατοικίδιο ήταν ένα κατσίκι για το οποίο έβγαινα τις νύχτες έξω για να κοιμηθώ μαζί του επειδή δεν μ'αφηναν.
, οι παλιάνθρωποι, να το πάρω στο κρεβάτι μου. Γενικώς από τα ζώα προτιμώ τα τετράποδα με ουρά. Ο δε προηγούμενός μου σκύλος, όπως έχω γράψει ήταν περίπτωση, πολύ πιο έξυπνος από πολλούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει αν και το τωρινό μου σκυλί, η Νταίζη, είναι ίσως το καλύτερο σκυλί του κόσμου.

 
At 3/12/06 9:34 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Αθήναιε,

με παρεξήγησες τραγικά! Δεν έχω τίποτα με το σκυλί - αλλά με τα κουλά που γράφει ο Τζόναθαν. Άλλο η τρυφερότητα και η ζωοφιλία, άλλο μπουρδολογία! Αν αυτό δεν ήταν προφανές, σόρυ!

 
At 3/12/06 9:36 μ.μ., Blogger Πάνος said...

"Η" μπουρδολογία - και επί τη ευκαιρία, όντως η Νταίζυ είναι το καλύτερο σκυλί του κόσμου! Μη σου πω και του Σύμπαντος...

 
At 4/12/06 12:37 π.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Όλα κι όλα, η Νταίζη είναι η αρραβωνιαστικιά του Ντόναλντ Ντακ. Μη λέμε κι ό,τι θέμε! Αθήναιε, θα σάς πάω στον ΟΗΕ για την ονομασία

(μη με ακούτε, μού την έχει βαρέσει λίγο... ίσως να μού περάσει...)

 
At 4/12/06 11:20 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Θα ήθελα πολύ ένα σχόλιο του Ημίαιμου για τα "κουλά" που γράφει ο Πάνος, αλλά δυστυχώς ο Ημίαιμος δεν είναι πια στην παρέα μας...

 
At 4/12/06 2:06 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

NEAR this spot
Are deposited the Remains
of one
Who possessed Beauty
Without Vanity,
Strength without Insolence,
Courage without Ferocity,
And all the Virtues of Man
Without his Vices.

This Praise,
which would be unmeaning flattery
If inscribed over Human Ashes,
Is but a just tribute
to the Memory of
"Boatswain," a Dog
Who was born at Newfoundland,
May, 1803,
And died at Newstead Abbey
Nov. 18, 1808.

Lord Byron. Epitaph to a dog.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home