Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006

Έγραφε για τις επόμενες γενιές



«Όταν οι φίλοι μου έβλεπαν τον Μπρασένς να με περιμένει στο πεζοδρόμιο και με ρωτούσαν τι κάνω μ' αυτόν τον τύπο, τους απαντούσα: ''Είναι ένας ποιητής''. ''Μα τι γράφει; '' με ρωτούσαν. ''Δεν ξέρω. Γράφει για τις επόμενες γενιές''».

Το πραγματικό του όνομα είναι Πιερ Οντενιάντ, αλλά όλοι τον ξέρουν με το παρατσούκλι που του έβγαλε ο Ρενέ Κλαιρ. Το 1957, ο τελευταίος ζήτησε από τον Ζωρζ Μπρασένς να παίξει στην ταινία «Porte des Lilas». Αλλά ο Μπρασένς ήταν αναρχικός, δεν του άρεσε να του λένε τι θα κάνει και ο Κλαιρ επέμενε να του υπαγορεύει κάθε λεπτομέρεια. Επενέβη τότε ο Πιερ και άρχισε να ζαλίζει τον σκηνοθέτη με ό,τι μπορούσε να σκεφτεί, τις ημερομηνίες, τα συμβόλαια, τις σκηνές. Μια μέρα, ο Κλαιρ δεν άντεξε και πήρε τηλέφωνο τον Μπρασένς: «Τι είναι αυτός ο μπελάς που μου έστειλες; Είναι μια πέτρα, ένας βράχος, το ίδιο το Γιβραλτάρ!».

Οι δύο άνδρες γνωρίστηκαν το 1943 στο στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας του Μπάζντορφ, στη Γερμανία. Ο Γιβραλτάρ ήταν υπεύθυνος της βιβλιοθήκης και κάθε βράδυ ερχόταν ένας τύπος που ήταν χτενισμένος σαν τον Τίνο Ρόσσι, είχε μουστάκι σαν του Κλαρκ Γκέιμπλ και έμοιαζε με γορίλλα. Δανειζόταν πέντε βιβλία και έλεγε ότι θα τα φέρει την επομένη. Ήταν ο Μπρασένς. Ξυπνούσε κάθε πρωί στις 5 και διάβαζε μέχρι τις 8, εκνευρίζοντας όσους κοιμόντουσαν στον ίδιο θάλαμο μαζί του. Όποτε τον ρωτούσαν τι έκανε στη ζωή του, απαντούσε: «Τίποτα». Ήδη όμως έγραφε τραγούδια. Όταν ο πόλεμος τελείωσε, πήγε και βρήκε τον Γιβραλτάρ στο στούντιό του, στη rue Pigalle. Από τότε δεν ξαναχώρισαν ποτέ. Ο Γιβραλτάρ έγινε ο καλύτερός του φίλος, ο ατζέντης του, ο φύλακας-άγγελός του. Πήγαιναν μαζί παντού, εκδρομές, ταξίδια, περιοδείες. Μαζί επισκέφθηκαν το 1954 τους γονείς του Μπρασένς, που είχε να τους δει δέκα χρόνια. Ο πατέρας του ήταν μαραγκός και δεν ενδιαφερόταν καθόλου για τη μουσική, ήταν όμως περήφανος που ο γιος του είχε πετύχει. Η μητέρα του ήταν μια φιλόμουση καθολική, τα πρώτα τραγούδια του γιου της την είχαν ενθουσιάσει, αλλά με τον Γορίλλα και την Πουτάνα είχε πάθει σοκ, δεν πήγε ποτέ στη ζωή της σε συναυλία του Ζωρζ, δεν άντεχε να τον ακούσει να ξεστομίζει χυδαιότητες.

Ογδόντα δύο ετών σήμερα, ο Γιβραλτάρ διηγείται για πρώτη φορά αυτή τη σχέση ζωής στο βιβλίο του «Μπρασένς. Η ματιά του Γιβραλτάρ» (Εκδ. Fayard). Όπως λέει στο Λ' Εξπρές, η τελευταία φορά που μίλησε με τον τραγουδοποιό ήταν στις 29 Οκτωβρίου 1981. Ο καρκίνος ήταν προχωρημένος, ο Γιβραλτάρ είχε δανειστεί το αυτοκίνητό του, ένα Ρενώ 5, στον δρόμο τού χάλασε, πήρε τηλέφωνο τον Μπρασένς να του πει ότι θα αργούσε, εκείνος είχε κέφια, «ρε κερατά», του είπε, «θα μου το διαλύσεις το αυτοκίνητο». Λίγη ώρα αργότερα πέθανε.

8 Comments:

At 13/10/06 1:08 μ.μ., Blogger lucy of wild flowers said...

Πολύ ενδιαφέρον post!

 
At 13/10/06 5:22 μ.μ., Anonymous βασίλης said...

http://www.youtube.com/watch?v=zIvm56G-FBk&mode=related&search=
Τραγούδι από το φίλμ «porte des Lilas»

 
At 13/10/06 5:58 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Γνήσιος αθυρόστομος Georges Brassens Le gorille

 
At 13/10/06 7:52 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Στο Παρίσι πάντως, στα καλά μπιστρό και στα κακόφημα καμπαρέ που σύχναζα, δεν παίζουν τραγούδια του. Όλο αγγλο-αμερικάνικο ροκ και γαλλικό ραπ βάζουν :)

 
At 13/10/06 11:02 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Φίλτατε ιχνηλάτη, ο Μπρασένς διδάσκεται εδώ και καιρό στα σχολεία (μάλιστα κάμποσα φέρουν και το όνομά του). Δηλαδή έχει γίνει κάπως "ινστιτουσιοναλιζέ". Αυτά για το με ποιόν τρόπο τον γνωρίζουν οι νεώτερες γενιές.

Κατά τα άλλα, παραμένει αξεπέραστος. Γούστα είναι αυτά, αλλά εγώ δεν έχω συνατήσει σε όλο το γαλλικό τραγούδι τέτοια μίξη λυρισμού, σπιρτάδας και βαθύτατα ανατρεπτικής σάτιρας. Τέτοιες υψηλές αξίες με τόση απουσία ηθικολογίας. Τόσο κέφι και μελαγχολία μαζί.

Καταπληκτικό το σημερινό κείμενο Μιχάλη.
Προσθέτω στο πορτραίτο του Μπρασένς (μέσα από τα λόγια του φοβερού Γιβραλτάρ, που είναι μια μεγάλη ιστορία από μόνος του) οτι είχε μια ρίζα ναπολιτάνικη στην καταγωγή του.

 
At 14/10/06 12:09 π.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Αρα, σύντροφε, δεν συχνάζεις στα κακόφημα καμπαρέ :)

ΥΓ
Κατά τα άλλα, και από τα λίγα που ξέρω για τον άνθρωπο, συμφωνώ ότι πρέπει όντως να υπήρξε μορφή στο γαλλικό τραγούδι.
Να υποθέσω ότι είναι η γαλλική βερσιόν του Πανούση αλλά στο πιο βαθυστόχαστο ;

 
At 14/10/06 1:00 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Να υποθέσω ότι είναι η γαλλική βερσιόν του Πανούση αλλά στο πιο βαθυστόχαστο ;

Λιγότερο λαϊκιστής και πολυλογάς και πολύ πιό ανατρεπτικός σύντροφε.

Για κακόφημα καμπαρέ είμαι περίεργος ν'ακούσω, αλλά έχω να σου πω κιόλας :-)))

(Όταν βρεθείς από τα μέρη μας, δώσε σήμα να κάνουμε πρόγραμμα!!)

 
At 15/10/06 4:14 π.μ., Blogger Jason said...

Πολύ απότομο ήταν αυτό...
Νου θύμισε την καινή διαθήκη που πετάει ένα "απελθών απήγξατο" στα καλά καθούμενα και σε στέλνει...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home