Δευτέρα, Οκτωβρίου 09, 2006

Η σκέψη είναι ερωτική



«Σε λίγο καιρό θα γίνεις 82 χρόνων. Έχεις κοντύνει έξι εκατοστά, έχεις μείνει 45 κιλά και είσαι πάντα όμορφη, χαριτωμένη και ποθητή. Είμαστε 58 χρόνια μαζί και σ' αγαπώ περισσότερο από ποτέ».

Το πραγματικό του όνομα είναι Ζεράρ Χορστ. Γεννήθηκε στη Βιέννη το 1923, αλλά όταν κατέφυγε στη Γαλλία για να γλιτώσει από τους Ναζί και ζήτησε δουλειά σε ένα περιοδικό τού είπαν πως πρέπει να χρησιμοποιήσει ψευδώνυμο, γιατί «στους Γάλλους δεν αρέσουν οι Γερμαναράδες». Διάλεξε το Μποσκέ (άλσος), που είναι η γαλλική μετάφραση του Χορστ. Μα δεν του πήγαινε να υπογράψει μ' αυτό το πρώτο του βιβλίο και επέλεξε μια τρίτη ταυτότητα, Γκορζ, από την πόλη όπου είχαν κατασκευαστεί τα κιάλια που του είχε αφήσει ο πατέρας του, Γκορίτσια για τους Ιταλούς, «μια πόλη ούτε γερμανική ούτε σλοβένικη ούτε ιταλική, κάτι σαν την Τεργέστη». Ως Αντρέ Γκορζ υπογράφει από τότε όλα του τα βιβλία, με θέματα όπως η ηθική, ο καπιταλισμός, η οικολογία και το τέλος της εργασίας. Αλλά το τελευταίο του βιβλίο, το τελευταίο βιβλίο της ζωής του, είναι διαφορετικό.

Όλα αυτά τα χρόνια, ο Γκορζ άλλαξε πολλές ταυτότητες αλλά αγάπησε μία γυναίκα. Ασχολήθηκε με πολλές ιδέες, βέβαιος ότι οι ιδέες μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά από τη φιλοσοφική του παιδεία έμαθε ότι δεν υπάρχουν καλές ιδέες χωρίς έρωτα, ότι η σκέψη είναι ερωτική. «Αφήνω πίσω μου βιβλία και αρχεία», λέει στη «Λιμπερασιόν.» «Το έργο μου φέρει την ταυτότητά μου. Όταν όμως πεθάνουμε και οι δύο, τι θα ξέρει ο κόσμος για την D.; Δεν έχω γράψει ποτέ γι' αυτήν, παρά μονάχα στον "Προδότη", κι εκεί πολύ αδέξια. Αισθάνθηκα την ανάγκη να ανασυνθέσω κάτι που υπήρξε. Είναι ένα προσωπικό βιβλίο που δεν θα μπορούσα να γράψω παρά απευθυνόμενος σ' εκείνη, το έγραψα για 'κείνη και για μένα». Ο τίτλος του είναι «Γράμμα στην D. Ιστορία ενός έρωτα», και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Galilee.

Το πραγματικό της όνομα δεν το γνωρίζουμε. Γεννήθηκε στην Αγγλία, η οικογένειά της διαλύθηκε στον πόλεμο, μεγάλωσε με τον νονό της σε μια μικρή παραλιακή πόλη, γνώρισε τον άνδρα της ζωής της ένα χιονισμένο βράδυ του 1947, όταν της ζήτησε να χορέψουν. «Μαζί σου ήμουν αλλού», της γράφει, «σ' έναν ξένο τόπο, ξένος απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό. Μαζί σου μπορούσα να στείλω την πραγματικότητά μου διακοπές. Ήσουν το συμπλήρωμα τού απραγματοποίητου πραγματικού». Παιδιά δεν έκαναν, δεν ήταν έτοιμος εκείνος, πίστευε πως αφού δεν είχαν οικογένειες οι ίδιοι δεν είχε νόημα να φτιάξουν μια κι εκείνοι. Η D. πάσχει σήμερα από καρκίνο, το βιβλίο τελειώνει όπως αρχίζει: «Μόλις έγινες 82 χρόνων», οι δύο εραστές συμφωνούν πως αν ποτέ είχαν μια δεύτερη ζωή, θα ήθελαν να την περάσουν μαζί.

9 Comments:

At 9/10/06 7:19 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Περίμενα πότε θα βάλεις κάτι από αυτό το γλυκό αφιέρωμα της "Λιμπέ" :-)))

 
At 9/10/06 8:00 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Πώς φαίνονται οι άνθρωποι που γνωρίζουν καλά τον Αντρέ Γκορζ και ονειρεύονται να σπάσουν το ρεκόρ παραμονής του με μια γυναίκα...

 
At 10/10/06 2:02 π.μ., Blogger lemon said...

Έκανα λινκ στο ποστ σου γιατί το βρήκα θαυμάσιο...
Έψαξα αλλα δεν κατάφερα να βρω καμμία πληροφορία ή λίνκ για το βιβλίο...
Ευχαριστώ, πάλι.

 
At 10/10/06 11:16 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

Τώρα πάλι θα φανώ κυνικός αλλά δεν βαριέστε.

Έχω καταλάβει ότι μπροστά στη θέα του Άγιου Πέτρου που τους γνέφει, οι άνθρωποι κάνουμε διάφορα τρελλά πράγματα. Γινόμαστε θρήσκοι, μετανιώνουμε. Τώρα βλέπω ότι πείθουμε και τους εαυτούς μας ότι επί μία ζωή λατρεύαμε τον ίδιο άνθρωπο.

Μπουχαχα

Μακάρι να φτάσω σε αυτή την ηλικία, να το χάσω το ρημάδι, να τα βλέπω κι εγώ όλα ωραία.

 
At 10/10/06 11:57 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Αθήναιε, είμαι ο τελευταίος που πιστεύω στην πίστη και τη μονογαμία. Αυτό όμως δεν με εμποδίζει να συγκινούμαι βαθύτατα από ιστορίες ζωής σαν αυτή του Αντρέ Γκορζ και της D. (που δεν ξέρουμε αν είναι μονογαμική).

Lemon, το κείμενο προέρχεται από τη Λιμπερασιόν της περασμένης Πέμπτης. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στις 5 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις που αναφέρω και μπορείς να το παραγγείλεις από την amazon.fr. Θα το αναζητήσεις με το όνομα του συγγραφέα: Andre Gorz.

 
At 11/10/06 12:28 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Ναι κι εγώ συγκινούμαι με τις ρομαντικές μυθιστορίες. Το μονο που με απασχολεί, χωρίς να χάνω και τον ύπνο μου κιόλας, είναι μήν και τα παίρνουν οι νεότεροι στα σοβαρά κάτι τέτοια.

Έρωτας για πάντα με τον ίδιο άνθρωπο κλπ γιατί μετά πέφτει πολύ απογοήτευση και γιαυτό και διαβάζουμε όλα αυτά τα μαύρα ποστ στα μπλογκ των κοριτσιών τα οποία σε μένα προκαλούν ακατάσχετο γέλιο για την αφέλειά τους.

Τί να σου κάνουν όμως κι αυτές μεγαλωμένες σ'εναν ελληνοχριστιανικό πολιτισμό που αναπαράγει δια της βίας τις ασφυκτικές οικογενειακές σχέσεις, ένα θεσμό που έχει εφευρεθεί για να ελέγχει τις κοινωνίες ( ομιλώ για τον γάμο) συν την παραμύθα του αιώνιου έρωτα με έναν άνθρωπο. Δεν το καταφέρνεις ( και πώς να το καταφέρεις) και αισθάνεσαι απογοητευμένος και αποτυχημένος.

Ξέρεις, όταν διαβάζω για αιώνιους έρωτες βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι οι συγγραφείς εννοούν "άπειρους εραστές" στο ενδιάμεσο μιας σχέσης.

Ντάξει. De gouts et de couleurs να το πω και Γαλλιστί...

 
At 12/10/06 6:51 μ.μ., Anonymous just wandering.. said...

δηλαδή Αθηναίε, εγώ που είμαι 26 χρονών και ερωτευμένος κινδυνεύω να πάθω κάποια ζημιά τώρα που διάβασα αυτή την όμορφη ιστορία του Γκορζ????
Νομίζω ότι ο κυνισμός σου δεν σε αφήνει να δεις παραπέρα και τα ισοπεδώνεις όλα στο πέρασμα σου. Αυτό που έγραψε ο Μιχάλης είναι απλώς μια τρυφερή ιστορία. Μια γλυκιά σκέψη στη συντροφικότητα και στη στήριξη ενός ανθρώπου στην αγαπημένη του που πάσχει από καρκίνο. Τόσο απλά. Δεν χρειάζεται να πεις εσύ ούτε κανένας άλλος ότι δεν υπάρχουν τόσο απόλυτα πράματα όπως πχ. ο παντοτινός έρωτας!!! Μην πέφτεις στην παγίδα του ορθολογισμού. Το όλο θέμα έχει να κάνει με την συντοφικότητα, την αγάπη και τη στήριξη. Και εδώ φαίνεται τη στερεότυπο έχει ο καθένας στη σκέψη του. Δηλάδη μια τέτοια σχέση παύει να υπάρχει όταν παρεμβάλονται εραστές?? Δηλαδή αγάπη και συντοφικότητα σημαίνει αποκλειστικότητα???? Ιδιοκτησιακές αντιλήψεις στη σχέση των ανθρώπων????? Προφανώς Ναι για σένα ε??

 
At 18/10/06 11:41 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αιώνιος έρωτας με προϋποθέσεις, ακούγεται σαν αγάπη όρους. Η αναγωγή του επιτυχημένου (και γι' αυτό αιώνιου) έρωτα στη σχετικότητα του χρόνου μου προκαλεί θλίψη. Αντιπαθώ τις εμμονές ακόμη και εάν έχουν να κάνουν με έρωτα.

 
At 28/9/07 1:05 π.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Κι ήρθε η 24η Σεπτέμβρη να βάλει ένα τέλος στη διαδικτυακή μας φλυαρία. Ποιος τολμά να αμφισβητήσει πια τον έρωτα που δρασκέλισε το θάνατο σαν ένα σώμα;..

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home