Δευτέρα, Οκτωβρίου 02, 2006

Η πρόταση του Σίγγερ



«Σαράντα μερόνυχτα στη θάλασσα/ Δώσε μου τα λεφτά μου/ Ο καπετάνιος έφαγε και το τελευταίο μου δολάριο/ Δώσε μου τα λεφτά μου/ Πλήρωσέ με αμέσως/ Ή πήγαινε στη φυλακή». (Pay me my money down)

Δεν είναι δύσκολο να βρεις το σπίτι του Πητ Σίγγερ στο Μπήκον, κάπου εκατό χιλιόμετρα βόρεια της Νέας Υόρκης. Αρκεί να πεις το όνομά του και όλες οι πόρτες ανοίγουν, όλοι σου χαμογελούν. Όταν χτυπάς την πόρτα του, σου ανοίγει μια ηλικιωμένη γυναίκα με ήπιο και γλυκό πρόσωπο, «Πητ, σε ζητούν», είναι η Τόσι, η 84χρονη Γιαπωνέζα σύζυγός του, εξήντα χρόνια μαζί, πενήντα σε αυτό το σπίτι. Τα μεγάλα παράθυρα βλέπουν στο ποτάμι, δίπλα υπάρχει ένα άλλο σπίτι, μικρότερο, όλο από ξύλο. «Το έχτισα μόνος μου όταν ήρθαμε σε αυτά τα μέρη», λέει ο Πητ στον επισκέπτη του, τον Τζίνο Καστάλντο της Ρεπούμπλικα. «Έμαθα να δουλεύω το ξύλο και τα Σαββατοκύριακα έρχονταν όλοι οι φίλοι και βοηθούσαν. Εκείνη την εποχή δεν είχαμε λεφτά».

«Περιπλανιέμαι στην Οκλαχόμα/ Αλλά είμαι πάντα κοντά στο σπίτι/ Δεν θα νοσταλγήσω ποτέ το σπίτι μου μέχρι να πεθάνω/ Γιατί όπου και να με βρουν/ Το σπίτι μου είναι παντού/ Το σπίτι μου στην Οκλαχόμα είναι στον ουρανό/ Το πήρε ο άνεμος». (My Oklahoma home)

Ο Πητ Σίγγερ έμαθε πολύ αργά ότι ο Σπρίνγκστιν θα έβγαζε ένα δίσκο με τα λαϊκά τραγούδια που εκείνος έκανε γνωστά τη δεκαετία του '50 σε όλο τον κόσμο, συνδέοντάς τα με το κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αν το ήξερε, θα του είχε ζητήσει να μη χρησιμοποιήσει το όνομά του, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του προστατευμένος από την αριστερή του φήμη και στα 87 του χρόνια δεν έχει καμιά όρεξη να γίνει διάσημος. Τον δίσκο δεν θέλει να τον σχολιάσει, αλλά για τον Boss στάζει μέλι, «είναι ένας εξαιρετικός τραγουδιστής κι ένας τίμιος άνθρωπος - και δεν πρέπει να είναι εύκολο να είσαι τόσο διάσημος».

«Όταν ο Τζων Χένρυ ήταν μωρό/ Και καθόταν στα γόνατα του πατέρα του/ Πήρε ένα σφυρί/ κι ένα κομμάτι ατσάλι/ και φώναξε: "Αυτό το σφυρί θα με σκοτώσει, Κύριε/ Αυτό το σφυρί θα με σκοτώσει"». (John Henry)

Στο σπίτι του αναπνέεις την Ιστορία της Αμερικής. Σε έναν τοίχο το περίφημο μπάντζο του, με την επιγραφή: «Το μηχάνημα αυτό περικυκλώνει το μίσος και το αναγκάζει να παραδοθεί». Όταν τον ρωτάς αν ένα τραγούδι είναι καλό, απαντά πάντα: «Καλό για ποιον;». Έχει εξαιρετική διαύγεια. Και πιστεύει ότι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν οι άνθρωποι από διαφορετικά στρατόπεδα έπιναν μια μπίρα μαζί, και συμφωνούσαν ότι η μπίρα είναι καλή, και συνειδητοποιούσαν ότι μπορεί να υπάρχουν κι άλλα πράγματα στα οποία να συμφωνούν.

«Δεν φοβόμαστε, δεν φοβόμαστε/ Μια μέρα θα τα καταφέρουμε/ Βαθιά στην καρδιά μου το πιστεύω/ Μια μέρα θα τα καταφέρουμε». (We shall overcome)

10 Comments:

At 2/10/06 2:40 μ.μ., Blogger μικρό λυκάκι said...

Ο φόβος φυλάει τα έρημα...

 
At 2/10/06 4:08 μ.μ., Anonymous Διονύσης said...

Where have all the graveyards gone?
Covered with flowers every one.
When will we ever learn?
When will we ever learn?

Τα σέβη μού...

 
At 2/10/06 6:22 μ.μ., Blogger antvol said...

Το cd πάντως του Springsteen πανέμορφο, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

 
At 2/10/06 6:52 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Χάρηκα πάρα πολύ μαθαίνοντας από το σημερινό κείμενο, οτι ο θρυλικός Πητ Σίγγερ βρίσκεται ακόμη στη ζωή.
Από τα τραγούδια του, ξεπηδά η Αμερική του προηγούμενου αιώνα, αυτή που εξιστόρησε ο Ντος Πάσος - αυτή που περιμένει ν'απελευθερωθεί από τον ίδιο τον απίστευτης δημιουργικότητας λαό της.

 
At 2/10/06 8:12 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Μιχάλη, με το σημερινό εξαιρετικό αφιέρωμα στον, θρυλικό όντως, Σήγγερ, εξιλεώνεσαι για την πρόσφατη κριτική σου στον γέρο-Μπομπ ( Ντύλαν ) για τη διαμαρτυρία του ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια κανείς δεν βγάζει καλό δίσκο.

Αν, φίλε Μιχάλη, ο ίδιος ο Boss, ο Σπρινγκστήν, ο μεγαλύτερος εν ζωή γνήσιος εκφραστής του αμερικανικού φολκ-ροκ, αισθάνεται την ανάγκη να διασκευάσει τραγούδια που γράφτηκαν πριν από μισό αιώνα, αυτή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη για την πενία που χαρακτηρίζει την καλλιτεχνική παραγωγή διεθνώς σε όλους τους τομείς τα τελευταία είκοσι χρόνια. Και είναι η μεγαλύτερη δικαίωση του γέρου-Μπομπ.
( Αντίστοιχο παράδειγμα στην Ελλάδα είναι οι συναυλίες του Νταλάρα στο Μέγαρο με τα αθάνατα τραγούδια του Τσιτσάνη και του Βαμβακάρη )

Βέβαια, τα τραγούδια του Σήγγερ τα είχαν διασκευάσει και τραγουδήσει παλιότερα όλοι οι θρύλοι του αμερικανικού φολκ-ροκ ( Ντίλαν, Τζοάν Μπαέζ, Ροϊ Ορμπισον, και άλλοι ) και μάλιστα πολλές φορές σε ντουέτο με τον ίδιο.

Με την επιλογή του αυτή ( όπως ο Νταλάρας αντίστοιχα, έχω την άποψη ) ο Σπρινγκστήν δείχνει ένα σεβασμό στην Ιστορία. Τη δική του, του Σήγγερ, της χώρας του.
Μπράβο του.
( και μην τολμήσεις να ασκήσεις ξανά κριτική στον γέρο-Μπομπ :)

ΥΓ
Νομίζω ότι με το τραγούδι που σας ανεβάζω σήμερα θα χαρεί περισσότερο απ'όλους ο φίλος Διονύσης !
Πρόκειται φυσικά για το αντιπολεμικό αριστούργημα του Σήγγερ Where have all the flowers gone, με τη φωνή ενός άλλου θρύλου : του Roy Orbison !

 
At 2/10/06 8:45 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Μιχάλη κάτι βαθύ και ξεχασμένο μέσα μου έκανε τικ, όταν διάβασα το post. Δεν πίστευα ότι κάποιος στην Ελλάδα θα μιλούσε το 2006 για τον Pete Seeger.
Γεννημένος το 1919 δραστηριοποείται ακόμα ως ενεργός οικολόγος ακτιβιστής.
Δεν θα μπορούσε να λείπει επίσης από τη μαύρη λίστα του Μακάρθυ κατά τα πέτρινα χρόνια.
Άντε,μελλοντικά αναμένουμε και κάτι για τον Woody Guthrie.

 
At 2/10/06 11:33 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

«Σαράντα μερόνυχτα στη θάλασσα/ Δώσε μου τα λεφτά μου/ Ο καπετάνιος έφαγε και το τελευταίο μου δολάριο/ Δώσε μου τα λεφτά μου/ Πλήρωσέ με αμέσως/ Ή πήγαινε στη φυλακή». (Pay me my money down)

Με ένα μόνο κλικ εδώ, μπορείτε να δείτε τον ίδιο τον Boss να το τραγουδά. Ζωντανά ! Και είναι μοναδικός βέβαια !

Εξαιρετικά αφιερωμένο στον φίλτατο Μιχάλη.

 
At 3/10/06 11:43 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Ιχνηλάτη, δεν παίζεσαι. Τα "κομματάκια" που περνάς είναι μοναδικά, και σου είμαι βαθύτατα ευγνώμων γι'αυτό.
Αλλά εξακολουθώ να διαφωνώ μαζί σου για την "πενία που χαρακτηρίζει τη διεθνή καλλιτεχνική παραγωγή". Το ότι ο Σπρίνγκστιν (τον οποίο λατρεύω) διασκεύασε παλιά φολκ τραγούδια και έφερε ξανά στο προσκήνιο τον Πητ Σίγγερ δεν σημαίνει ότι δεν εξακολουθεί να γράφει ο ίδιος (όπως και άλλοι) υπέροχα τραγούδια.
Και μην κάνεις συγκρίσεις του Boss με τον Νταλάρα, για όνομα του Θεού...

 
At 3/10/06 12:03 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Πολύ ωραίο το βιντεάκι που πρότεινες ιχνηλάτη. Η συγκεκριμένη μπάντα, μεγάλο ατού της διασκευής.

 
At 3/10/06 1:03 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Χαίρομαι πραγματικά που σας άρεσε !

Σας έχω πει ότι όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ντι τζέϊ ;)

ΥΓ
Μιχάλη, δεν κάνω σύγκριση μεταξύ Σπρινγκστήν και Νταλάρα. Ανόμοια πράγματα. Διαφορετικά μεγέθη. Απλά συγκρίνω ανάλογες πρωτοβουλίες των δύο να τιμήσουν τους δασκάλους. Και αυτό τιμά και τους δύο.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home