Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006

Η ομορφιά υπάρχει



Ο Μέισον Έβινγκ έχει μια μοναδική ικανότητα: θυμάται τα μέρη που πήγαινε με τη μητέρα του, κι ας δολοφονήθηκε όταν εκείνη ήταν είκοσι ετών κι εκείνος μόλις τριών. Τα ρούχα, πώς τα σχεδίαζε, πώς τα φορούσε, πώς τα επιδείκνυε, το στυλ τους, το χρώμα τους, όλα τα θυμάται από τη μητέρα του, που ήταν σχεδιάστρια, μοντέλο και, φυσικά, μια πολύ όμορφη γυναίκα. Έμεινε στο Καμερούν άλλα τρία χρόνια. Κι ύστερα τον πήραν οι θείοι του και τον πήγαν στη Γαλλία. Εκεί άρχισε ο εφιάλτης του. Τον κτυπούσαν με τη ζώνη και τον έκαιγαν με τσιγάρα, αλλά επειδή το δέρμα του ήταν μαύρο, τα σημάδια δεν φαίνονταν στο σχολείο. Έτσι, κανείς δεν του έκανε δύσκολες ερωτήσεις. Αλλά και να του έκαναν, ο Μέισον δεν θα απαντούσε, φοβόταν πολύ. Για να μην κατουριέται στο κρεβάτι του, η θεία του τον έβαζε να κοιμάται στο πάτωμα και του έβαζε τσίλι στο πέος του. Άλλοτε πάλι του έκαιγε τα μάτια για να τον τιμωρήσει για κάποια άλλη αταξία ­ ο Μέισον είναι σήμερα σχεδόν τυφλός.

Πολλές φορές προσπάθησε να ξεφύγει από τους βασανιστές του. Κάθε φορά που ζητούσε βοήθεια από την αστυνομία, τον παρέδιδαν ξανά στον Λουσιέν και τη Ζανέτ, γελώντας με τις υπερβολές του. Οι μόνοι που τον πίστεψαν ήταν οι άνθρωποι από την Επιτροπή κατά της Σύγχρονης Δουλείας. Οι θείοι του συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν, κι εκείνος βάλθηκε να ανακτήσει τη νεότητα που του είχαν κλέψει. Αφού είδε όλα τα τηλεοπτικά παιδικά προγράμματα που είχε χάσει, ακόμη και τα πιο ηλίθια, ρίχτηκε στον κόσμο για τον οποίο αισθανόταν μεγαλύτερη οικειότητα: τον κόσμο της μόδας. «Στα όνειρά μου», λέει, «η μόδα είναι ένας από τους μεγαλύτερους πλούτους που μου άφησε η μητέρα μου. Ξέρω πως η ομορφιά υπάρχει. Το ήξερα όλα αυτά τα χρόνια. Τη γνώρισα μικρός, κι αυτό με βοήθησε να συνεχίσω τη ζωή μου».

Σήμερα ο Μέισον είναι 24 ετών, αλλά κατά κάποιον τρόπο είναι και πάλι τριών, το νυφικό που σχεδίασε το αφιέρωσε σε μια μάνα που είναι αιωνίως νέα, που είναι στην ηλικία του και θα μπορούσε να είναι γυναίκα του. «Είναι ένας φόρος τιμής, ένα ρούχο που σχεδίασα με τη σκέψη μου σ' εκείνη» τονίζει. Το πρώτο ντεφιλέ με ρούχα που σχεδίασε εκείνος έγινε την περασμένη Τετάρτη το βράδυ στο Παρίσι, και ο Μέισον δεν μπορεί να κρύψει την υπερηφάνειά του. Μιλά γρήγορα, καταπίνει τις λέξεις, δεν έχει καιρό για χάσιμο. Κι ένα πράγμα ζητά από τους δημοσιογράφους: «Σας παρακαλώ, μη με ρωτάτε συνέχεια για την όρασή μου».

5 Comments:

At 23/9/06 5:43 μ.μ., Blogger μικρό λυκάκι said...

Ιστορίες ερώτων συνέχεια..
(Το σχολιό μου στο χθεσινό άρθρο το συμπλήρωσα σήμερα με ακόμη ένα σχόλιο.)
Στήν σημερινή ιστορία θα διάλεγα
το "γιά κάθε ενδεχόμενο" τής Βισουάβα Σιμπόρσκα αλλά καί αυτό εδώ:

Το ολοθούριο* όταν κινδυνεύει στή θάλασσα αυτοδιχάζεται στά δύο:
Εγκαταλείπει τότε τόν έναν εαυτό του στόν αδηφάγο κόσμο ενώ με τόν άλλο διευκολύνεται καί δραπετεύει.

Με βία διαχωρίζεται σε αιώνιο θάνατο καί σωτηρία,
σε τιμωρία καί ανταμοιβή,σ'αυτο πού υπήρξε και σ'αυτό πού θα υπάρξει.

Ενα χάσμα ανοίγεται καταμεσής στό σώμα του
με δύο ακτές πού αμέσως τού γίνονται ξένες.

Στή μιά ακτή ο θάνατος στήν άλλη η ζωή.
Από δώ η απόγνωση από κεί η ελπίδα.

Αν υπάρχει μιά πλάστιγγα η ισορροπία της δέν ανατρέπεται.
Αν υπάρχει δικαιοσύνη,εδώ ακριβώς βρίσκεται.

Να πεθαίνεις όσο είναι αναγκαίο,χωρίς υπερβολές.
Να ξαναγεννιέσαι όσο σού χρειάζεται,από το απομεινάριπού επιβιώνει.

ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΠΙΣΗΣ,ειν'αλήθεια,
ξέρουμε πώς να διχάζουμε τόν εαυτό μας.
Ομως μονάχα σ'ένα σώμα καί σ'ένα διακοπτόμενο ψίθυρο.
Σε σώμα καί ποίηση.

Στή μιά μεριά ο λαιμός στήν άλλη το γέλιο,ανάλαφρο πού γρήγορα σβήνει,

Εδώ μιά βαριά καρδιά εκεί ΝΟN OMNIS MORIAR**,
μόλις τρείς μικρές λέξεις σάν τρία φτερά σε άνοδο.

Τό χάσμα δέν μας χωρίζει στά δύο.
Το χάσμα μας περιβάλλει.

Βισουάβα Σιμπόρσκα
Αυτονομία

*Ζωόφυτο τής θάλασσας.
Τα ζωόφυτα αποτελούν τήν παλαιότερη ορολογία γιά τα "κοιλεντερωτά" ζώα (μέδουσες,κοράλλια κ.α.),γνωστά με αυτή τήν ονομασία εξαιτίας τής εξωτερικής ομοιότητας τους με τα φυτά.Επειδή οι καθαρά ζωικοί χαρακτήρες τους δέν είχαν αποσαφηνισθεί,θεωρούσαν ότι μετέχουν στά ζώα καί στά φυτά.

**"δεν θα πεθάνω ολότελα".Στό λατινικό πρωτότυπο ο στίχος από τίς Ωδές τού Οράτιου(βιβλίο τρίτο,Ωδή χχχ,6)

 
At 23/9/06 6:55 μ.μ., Blogger Εαρινή Συμφωνία said...

Είδε όλα τα παιδικά προγράμματα που είχε χάσει, ακόμα και τα πιο ηλίθια. Πόσο σπαρακτικό. Για να καταλαβαίνουμε πως ακόμα και οι ιστορίες με καλό τέλος αφήνουν πολλά, μα πάρα πολλά ίχνη στις ψυχές των ανθρώπων και δη των παιδιών.

 
At 24/9/06 12:09 π.μ., Blogger CAESAR said...

"Aιών παίς εστί παίζων, πεσσεύων' παιδός η βασιληίη"

(Οι μόνοι που τον πίστεψαν ήταν οι άνθρωποι από την Επιτροπή κατά της Σύγχρονης Δουλείας)

Ευτυχώς που υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι για να διασώζουν ακόμη αυτό που λέμε ανθρωπότητα, δλδ ότι ανώτερο & πολιτισμένο υπάρχει στη ζωή σ' αυτόν τον πλανήτη.

Καληνύχτα & καλή τύχη

 
At 24/9/06 8:13 π.μ., Blogger Anastasia said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 24/9/06 8:21 π.μ., Blogger Anastasia said...

Μια ελπίδα για τη ζωή.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home