Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 25, 2006

Τα πάθη του Μεξικού



Θα μπορούσε να είναι βγαλμένο από μυθιστόρημα του Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ. Αλλά είναι ένα αληθινό ρεπορτάζ από μια πόλη του Μεξικού που αποφάσισε να πάρει τις τύχες της στα χέρια της.

Στη Λαϊκή Συνέλευση μετέχουν όλοι οι εξεγερμένοι, οι καταφρονημένοι, οι εξευτελισμένοι, από τους φοιτητές που δηλώνουν μαρξιστές-λενινιστές μέχρι τους γέρους αγρότες που έχουν περάσει πολλά χρόνια στη φυλακή, κι από τα κινήματα των Ινδιάνων μέχρι τους οικολόγους. «Ο Ρουίς ήταν η θρυαλλίδα που προκάλεσε την έκρηξη», είπε η Μαρία ντελ Κάρμεν Λόπες, συντονίστρια του μετώπου των γυναικών, στη Γερμανίδα ευρωβουλευτή Έρικα Μαν που επισκέφθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου την περιοχή. «Ο άνθρωπος αυτός συμβολίζει δεκαετίες ασέβειας προς τις κοινότητές μας, ένα σύστημα που μας κουβαλούσε υποχρεωτικά στις συγκεντρώσεις του PRI κι ύστερα μας πέταγε στα μούτρα ένα σάντουιτς ή ένα μπλουζάκι!».

Ο Ουλίσες Ρουίς είναι από το 2004 ο κυβερνήτης της Οαχάκα. Η πολιτεία αυτή είναι μια από τις πιο φτωχές του Μεξικού (δύο στα τρία σπίτια δεν έχουν τρεχούμενο νερό, ένας στους πέντε μαθητές μένει έξω από το εκπαιδευτικό σύστημα) και ταυτόχρονα μια από τις λίγες που εξακολουθεί να ελέγχεται από το Επαναστατικό Θεσμικό Κόμμα (PRI), το οποίο έχασε το 2000 την κεντρική εξουσία ύστερα από 70 χρόνια κυριαρχίας. Λίγο μετά την εκλογή του, που αμφισβητήθηκε έντονα, ο Ρουίς άρχισε να μοιράζει έργα σε φίλους του εργολάβους, που διέλυσαν όλα τα παραδοσιακά στοιχεία της πόλης. Καταλήστεψε τον προϋπολογισμό για να ενισχύσει τον υποψήφιο του PRI στις προεδρικές εκλογές. Κι όταν οι δάσκαλοι κατέβηκαν σε απεργία, έστειλε εναντίον τους τα ΜΑΤ. Γρήγορα το κίνημα εναντίον του διογκώθηκε, έγιναν πορείες με τη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, έκλεισαν δρόμοι, καταλήφθηκαν δημόσια κτίρια. Εδώ και τέσσερις μήνες, γράφει η απεσταλμένη της Μοντ, το τουριστικό αυτό θέρετρο έγινε το καζάνι στο οποίο βράζουν όλα τα πάθη του Μεξικού.

Υπό κατάληψη τελεί και η τοπική εφημερίδα, η Noticias, την οποία προσπάθησε να κλείσει ο Ρουίς επειδή υποστήριξε τους αντιπάλους του. Επί ένα μήνα που κρατούσε η πολιορκία από την αστυνομία, 31 δημοσιογράφοι κοιμόντουσαν, έτρωγαν και πλένονταν δίπλα στους υπολογιστές τους. Αλλά έβγαζαν κάθε μέρα την εφημερίδα, έστω κι αν αναγκάζονταν να την τυπώνουν 230 χιλιόμετρα μακριά και να τη μεταφέρουν στην πόλη με δύο φορτηγά. Σήμερα η Noticias είναι πρώτη σε κυκλοφορία, με 40.000 φύλλα. Και το κεντρικό της σύνθημα είναι να φύγει ο Ρουίς, όπως αναγκάστηκαν να φύγουν κάτω από τη λαϊκή πίεση τρεις προκάτοχοί του, το 1947, το 1952 και το 1977. Αυτή τη φορά όμως είναι πιο δύσκολο, ο Ρουίς στηρίζεται από τον ίδιο τον πρόεδρο Καλντερόν, που εξελέγη κι αυτός με αμφισβητούμενο τρόπο τον περασμένο Ιούλιο, πολλοί λένε ότι αν πέσει ο ένας θα πέσει κι ο άλλος. Ίσως τελικά να επέμβει στην Οαχάκα ο στρατός, και η κρίση να γενικευτεί.

5 Comments:

At 25/9/06 2:16 μ.μ., Blogger μικρό λυκάκι said...

Mία αναφορά στόν Paco Ignacio Taibo II δέν ξεπερνιέται έτσι εύκολα!
Διάβαζα πρίν λίγες το "με τέσσερα χέρια"(εκδ.Αγρα).Είχε καί έναν εξαιρετκό σελιδοδείκτη το βιβλίο με ένα απόφθεγμα τού Taibo:
"Ακουσα τόν Μπούς να λέει ότι τόν επισκέπτεται ο θεός στά ονειρά του.Αυτό μου προκαλεί μία τριπλή δυσπιστία:πρώτον απέναντι στά όνειρα,δεύτερον απέναντι στόν Μπούς καί τρίτον απέναντι στόν Θεό".
Τώρα,στήν Λατινική Αμερική υπάρχει ελπίδα καί έρχεται από τόν πρόεδρο τής Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες.
Ή ορχήστρα Σιμόν Μπόλιβαρ τών παιδιών τού δρόμου από τη Βενεζουέλα δέν είναι μιά συνηθισμένη υπόθεση.
Καί είναι συγκλονιστική κλασσική μουσική επίσης(Ντόιτσε Γκράμοφον).


Η θάλασσα στάζει στήν άμμο,ακούω τό παφλασμά της καί κλείνω τα μάτια μου,
Εδώ σε αυτή τήν ευρωπαική ακτή,στό πλήρωμα τού καλοκαιριού,μετά τούς μεγάλους πολέμους αυτού τού αιώνα.
Τα μέτωπα τών νέων ανθρώπων είναι αθώα,κι όμως σημαδεμένα.
Συχνά μέσα στό πλήθος ένα πρόσωπο πού μοιάζει-θα μπορούσε να ήταν ένας από τούς καταστροφείς αν είχε γεννηθεί λίγο νωρίτερα μα δέν το γνωρίζει.
Επελέγη,όπως ο πατέρας του,όμως δέν κλήθηκε.
Κάτω από τα βλεφαρά μου κρατώ τίς αιωνίως νέες τους πόλεις.
Τούς ήχους τής μουσικής τους,το ρυθμό πού χτυπά,αναζητώ τόν πυρήνα τής σκέψης μου.
Είναι μόνο αυτό ,ανέκφραστο,
κι αυτό πού μένει είναι να μουρμουρίζεις κάθε μέρα "αχ":
Τό αναπόφευκτο,αδιάφορο αιώνιο πέρασμα γι αλλού;
Είναι κρίμα κι άδικο γιατί μετά τήν έκσταση και τήν απελπισία καί τήν ελπίδα πλάσματα όμοια με τούς θεούς τα καταπίνει η λησμονιά;
Γιατί στής θάλασσας τούς παφλασμούς καί τίς σιωπές τίποτα δέν ακούγεται γιά το χωρισμό σε δικαίους καί αδίκους;
Η μήπως εμένα με καταδίωκαν εικόνες εκέινων πού έζησαν μιά μέρα,μιά ώρα,μιά στιγμή κάτω από τόν ουρανό;

Αυτά,καί τώρα τής ήττας η σιγή,επειδή οι στίχοι μου διατήρησαν τόσο λίγα;
Η μήπως άκουσα απλώς τόν εαυτό μου να ψιθυρίζει:"Επίλογος,επίλογος";
Οι προφητείες τής νιότης μου εκπληρώθηκαν,όχι όπως αναμενόταν.
Τό πρωινό ήρθε ξανά,ένα χέρι στοργικό μαζεύει τα λουλούδια στήν υγρασία τού κήπου.
Ενα κοπάδι περιστέρια πετούν πάνω από τήν κοιλάδα.Γυρίζουν καί αλλάζουν χρώμα τραβώντας κατά τα βουνά.
Ιδια χαρά τής καθημερινότητας καί γάλα στήν κανάτα καί φρέσκα κεράσια.
Κι όμως κάτω χαμηλά,στά πολύ θαμνώδη τής ύπαρξης παραφυλάει καί σέρνεται,
Αισθητή από το τρομαγμένο φτερούγισμα τών εντόμων,αυτή η αμείλικτη,η παγερή ανυπαρξία.

Ανοίγω τα μάτια μου,
ένα κόκκινο πανί γέρνει πάνω στό γαλάζιο κύμα μέσα στό κάθετο φώς.
Ακριβώς μπροστά μου ένα παιδί δοκιμάζει με το πόδι του στό νερό,
καί ξαφνικά παρατηρώ πώς δέν μοιάζει με τα άλλα.
Οχι ανάπηρο,
όμως με τίς κινήσεις ενός ανάπηρου και το κεφάλι ενός παιδιού καθυστερημένου.
Ο πατέρας του το προσέχει,αυτός ο όμορφος άντρας πού κάθεται σε μία πέτρα.
Η αίσθηση τής κακοτυχίας τού διπλανού μου με διαπερνά κι αρχίζω να κατανοώ
Σε αυτή τή σκοτεινή εποχή το δεσμό τής κοινής μας μοίρας και μιά συμπόνια πιό αληθινή από ό,τι είχα τή διάθεση να ομολογήσω.

Τσέσλαφ Μίλος
Σε μιά παραλία

 
At 25/9/06 7:22 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Αν συμβεί ποτέ να πολιορκήσει ΤΑ ΝΕΑ η αστυνομία, μπορείς να υπολογίζεις οτι όλο και θα ρίχνουμε μέσα κανένα σάντουιτς από τα "μικρογεύματα Γρηγόρης", με σφεντόνα.

Βενσερέμος!

 
At 25/9/06 10:18 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Αλλη μία ηρωική περίπτωση είναι και ο Μεξικανός δημοσιογράφος Χεσούς Μπλανκορνέλας, στην Τιχουάνα ο οποίος έχει γίνει στόχος των ναρκέμπορων. Ιδιοκτήτης και διευθυντής του εβδομαδιαίου περιοδικού "Zeta".

VENCEREMOS, Panos

 
At 25/9/06 11:03 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Ουλίσσεια !

 
At 26/9/06 8:22 π.μ., Blogger Anastasia said...

Το Μεξικό αγωνίζεται, αλλά ο άγωνας του είναι άδικος και άνισος. Αγωνίστηκε με τον Μοκτεσούμα, ανέχτηκε (και ενσωμάτωσε) τους Ισπανούς κατακτητές (...) για να φτάσει να επαναστήσει το 1910 και να διεκδικησει τη δημοκρατία του. Αλλά όλα τα παραμύθια δεν έχουν ωραίο τέλος.

Μια επανάστηση που συγκεντρωνε τις ελπίδες των Μεξικάνων για ένα καλύτερο αύριο συνθλίφτηκε- απότομα. Αλλά οι Μεξικάνοι δεν εγκαταλείψανε. Συνεχίσανε τον αγώνα για τη δημοκρατία και την ισότητα: 80 χρόνια αναμονής για μια απλή αλλαγή της εξουσίας.

Αλλαγή που φυσικά δεν έφερε την πολυπόθητη λύτρωση, αλλά συνδράμει με τη σειρά στον αγώνα για τη θεμελίωση της δημοκρατίας που αποτελεί εχέγγυο για την πρόοδο του κράτους, για τη δημιουργία εκείνων των θεσμών που θα επιτρέψουν την διεύρυνση της εξουσίας και την ευημερία των πολιτών σε μια χώρα που δεν έχει να επιδείξει βάσεις αναλογες του δυτικοευρωπαικου μας μοντελου.

Υπό το πρίσμα αυτό ο αγώνας των Μεξικάνων της Οαχακα αποκτά για μένα σημασία γιατί δείχνει την εναντίωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού στο πεπαλαιωμένο καθεστώς σημάδι προόδου και απόδειξη ότι οι Μεξικάνοι αγωνίζονται. Ναι, ο αγώνας είναι δύσκολος, αλλά πάντα έτσι ήταν για τους Μεξικάνους, τους φτωχούς γείτονες των ΗΠΑ, που μόνοι τους αγωνίζονται για τη θέση τους κάτω από το ναό του ήλιου... Περιμένουμε.

ΥΓ. ο ναός/πυραμίδα του ήλιου (templo del sol) είναι βασικό κτίσμα της αζτεκικής εποχής στην ερειπωμενη πολη Τεοτιχουάκαν σε μικρή απόσταση από την πρωτεύουσα.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home