Σάββατο, Ιουνίου 10, 2006

Όλες οι ελπίδες στον Zιζού



Την περασμένη Κυριακή έγινε έξω από το Παρίσι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας με μεγαλύτερη σημασία για το μέλλον της Γαλλίας από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Σε ένα τραχύ και ανώμαλο γήπεδο του Κλισύ-σου-Μπουα, του προαστίου όπου το περασμένο φθινόπωρο ξέσπασαν οι ταραχές, έπαιξαν δύο ομάδες μεταναστών. Ανάμεσα στους θεατές ήταν και δύο «επώνυμοι». Ο ένας ήταν ο Βρετανός ιστορικός Τίμοθυ Γκάρτον Ας. Ο άλλος ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Μπουνά Τραορέ, του ενός από τους δύο νεαρούς που με τον θάνατό τους από ηλεκτροπληξία ενώ καταδιώκονταν από αστυνομικούς είχαν δώσει την αφορμή για το ξέσπασμα της βίας. Φορούσε ένα μπλουζάκι που έγραφε «Ο Μπουνά και ο Ζιέντ πέθαναν χωρίς λόγο». Και διηγήθηκε στον συνομιλητή του μια ιστορία που ο Ας θα την άκουγε ξανά και ξανά τις επόμενες ημέρες, ίδια κι απαράλλαχτη, σε όποιο προάστιο κι αν πήγαινε.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει στα banlieues, του είπε. Την περασμένη εβδομάδα, όταν άναψαν πάλι τα αίματα στο Μονφερμέιγ, τα ελικόπτερα της αστυνομίας έκαναν ξανά την εμφάνισή τους πάνω από τις υποβαθμισμένες γειτονιές. Όλο το υπόλοιπο διάστημα, η ζωή συνεχίζεται στους ίδιους ρυθμούς: οι μισοί από τους κατοίκους είναι άνεργοι και δεν έχουν να κάνουν τίποτα όλη την ημέρα, εκτός από το να κλωτσάνε μια μπάλα και να βλέπουν τηλεόραση. Κι όταν ένας υπουργός ασχολείται μαζί τους, είναι για να τους απευθύνει κάποιο προσβλητικό χαρακτηρισμό. Ακόμη κι εκείνοι που καταφέρνουν να τελειώσουν το σχολείο μ'έναν καλό βαθμό διαπιστώνουν σύντομα ότι οι αιτήσεις τους για δουλειά απορρίπτονται λόγω της διεύθυνσης της κατοικίας τους ή του ξενικού ονόματός τους. Κι αν καταφέρουν να κλείσουν ένα ραντεβού για συνέντευξη, τους καίει το χρώμα του δέρματός τους.

Όταν η πολυεθνική Γαλλία του Ζινεντίν Ζιντάν κέρδισε το 1998 το Παγκόσμιο Κύπελλο, επικράτησε ένα κύμα ενθουσιασμού για τα νέα εθνικά χρώματα της χώρας: το τρίπτυχο bleu-blanc-rouge (γαλάζιο, λευκό, κόκκινο) έδωσε τη θέση του στο black-blanc-beur (μαύρο, λευκό, μελαψό). Ο διορισμός του πρώτου μαύρου τηλεπαρουσιαστή γέννησε κι άλλες ελπίδες. Μα οι ελπίδες αυτές γρήγορα διαψεύστηκαν. «Είναι πολύ αργά», είπαν στον Τίμοθυ Γκάρτον Ας όλοι εκείνοι που γνωρίζουν. Χάθηκε ήδη μια γενιά. H απελπισία έχει δώσει τη θέση της στην οργή. H παραμικρή σπίθα θα οδηγήσει σε μια νέα έκρηξη. H μόνη ελπίδα - γράφει ο ιστορικός στην Γκάρντιαν - μοιάζει να βρίσκεται και πάλι σε έναν άνθρωπο που αντιπροσωπεύει ταυτόχρονα τους πιο πλούσιους, τους πιο λευκούς, τους πιο φτωχούς και τους πιο μελαψούς. Τον φωνάζουν τρυφερά Ζιζού, και θα τον δούμε πάλι να χορεύει αυτές τις μέρες στα γήπεδα της Γερμανίας.

11 Comments:

At 10/6/06 8:50 μ.μ., Blogger Ergotelina said...

Toν Τιγκανα δεν τον απερριψαν
επειδη ηταν μαυρος;;..

Μιχαλη αν μπορουσες να γραψεις
για την νεα iron lady
των Γαλλων Σοσιαλιστών..

να ξερουμε τί μας ερχεται...

 
At 10/6/06 9:16 μ.μ., Anonymous controcorrente said...

Απο την η Σιγκονελ απο την αλλη ο Σαρκο, επιτελους κατι θα αλλαξει στην κακομοιρη την Γαλλια...ετοιμαζω κατι μεζεδακια για τον αγωνα...

 
At 11/6/06 12:41 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Καλά του τα είπαν του Τ.Γ.Ας.
Ηδη το Μάιο παραλίγο ν'"ανάψει καινούργια ταραχή στα προάστια...

Για το πρόγραμμα της Ρουαγιάλ, τα λέμε άλλη φορά. Το (προσωπικό της) δράμα είναι οτι επικοινωνώντας με την πραγματικότητα αποκλειστικά μέσω γκάλοπ, συμβούλων και ίματζ μέικερς, έχει καταφέρει να εξανεμίσει την "ευκαιρία από το πουθενά" που έδιναν στους σοσιαλιστές οι τελευταίες κινητοποιήσεις στη Γαλλία.

Όσο συνεχίζει να αναπαράγει τις λεπενικής εμπνεύσεως συνταγές για τη "σωτηρία της Γαλλίας", τόσο σιγουρεύεται η νίκη του Σαρκοζύ.

Και τόσο το συμφωνηθέν από τους σοσιαλιστές σύνολο μέτρων θα παρουσιάζεται στον κόσμο ως αυτό που πράγματι είναι, ένα πατσαβούρι με ψεύτικες υποσχέσεις δηλαδή.

 
At 11/6/06 2:30 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Μαύρο Πρόβατο, καλά τα λες κι εσύ.
Για την ομάδα τους όμως τι λένε οι Γάλλοι ; Εναποθέτουν όντως πάλι τις ελπίδες τους στον Ζιζού deux-gol ;
Να ξέρω που να ποντάρω ! Πληρώνει καλά ο άσος της Γαλλίας με την Ελβετία !
Μην πάνε χαμένα και τα μεζεδάκια που ετοίμασε για το ματς ο controcorrente :)

 
At 11/6/06 3:44 μ.μ., Blogger Achilleas said...

H μόνη ελπίδα - γράφει ο ιστορικός στην Γκάρντιαν - μοιάζει να βρίσκεται και πάλι σε έναν άνθρωπο που αντιπροσωπεύει ταυτόχρονα τους πιο πλούσιους, τους πιο λευκούς, τους πιο φτωχούς και τους πιο μελαψούς. Τον φωνάζουν τρυφερά Ζιζού, και θα τον δούμε πάλι να χορεύει αυτές τις μέρες στα γήπεδα της Γερμανίας.


Η μονη ελπιδα δηλαδη κατα τον ιστορικο ειναι οχι ο "αρτος", αλλα τα "θεαματα". Φτανει να κερδισει το Παγκοσμιο Κυπελο η Γαλλια για να λυθουν ως δια μαγειας τα κοινωνικα προβληματα που αντιμετωπιζει, χωρις δηλαδη να χρειαστει η ληψη κανενος μετρου!!! Καλο το παραμυθι του, αλλα... δεν εχει δρακους.

Δεν ξερω πως γραφεται στα Αγγλικα το επωνυμο του ιστορικου αυτου, αλλα το Ασ που εχει γραψει ο Μιχαλης φαινεται να του ταιριαζει γαντι(Ασ=ass=κ*λος).

 
At 11/6/06 6:35 μ.μ., Blogger Jason said...

Ναι για κάποιο λόγο τον Ζιζού τον έχουν συνδέσει με το βάλσαμο κάθε πικραμένου στη Γαλλία.
Όντως φαίνεται πως είναι ήρωας για τις σχετικές μειονότητες, αλλά είπαμε ρε παιδιά...

 
At 11/6/06 7:32 μ.μ., Blogger CAESAR said...

(Κάθε πόλη και γήπεδο, κάθε χωριό και γυμναστήριο)
Παλιό αλλά διαχρονικό ;-)

 
At 11/6/06 10:57 μ.μ., Anonymous controcorrente said...

Τα περι λεπενικης φυσεως συνταγες της Ρουαγιαλ που γραφει το Μ.Π ειναι υπερβολες, θσ βρουμε και αλλες ευκαιριες για να αναπτυξουμε το θεμα. Για την ωρα το μονο σιγουρα ειναι οτι με την παρουσια του φαινομενου Sarkolene στην Γαλλια, ξυπναει και η σοβαρη πολιτικη .. au revoir πληξη....

Τοτι η Ντελ Πιερο?

 
At 12/6/06 11:31 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Βγάζω το καπέλο στους ποδοσφαιρόφιλους, σημειώνω με σεβασμό τις παρατηρήσεις τους, και δεν τολμώ να σχολιάσω για τους λόγους που ανέπτυξε πρόσφατα ο Ιχνηλάτης.
Αχιλλέα, όχι και φελλός ο Timothy Garton Ash...
Εργοτελίνα, μια κουβέντα μόνο για τη Σεγκολέν, για να εκνευρίσω και λίγο το Μαύρο Πρόβατο :)) Εγώ παίρνω γραμμή από τον Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ. Είπε λοιπόν ο δικός μου στη Μοντ: πρέπει να γίνει διάλογος πάνω σ'αυτά που προτείνει η Σεγκολέν, αυτός είναι ο ρόλος της. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η κυρία έχει ιδέες, όπως ότι υποστηρίζει μια συμμετοχική δημοκρατία (τι μας θυμίζει, τι μας θυμίζει...) Από την άλλη πλευρά, οι Πράσινοι είναι ανίκανοι να ενώσουν το οικολογικό κίνημα. Η αριστερά της Αριστεράς είναι ανίκανη να ενωθεί. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα υιοθέτησε ένα πρόγραμμα άχρωμο και άγευστο, όπου λέει τα πάντα και τα αντίθετά τους. Αλλά ο Σαρκοζί πρέπει να χάσει στις επόμενες εκλογές, και η Σεγκολέν είναι η μόνη που μπορεί να τον κερδίσει. Αρα;

 
At 12/6/06 5:56 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

ο Σαρκοζί πρέπει να χάσει στις επόμενες εκλογές
Τουλάχιστον, υποσχέσου μου οτι δε θα δούμε στη στήλη κανένα εγκώμιο για το τι καλός που είναι (τελικά) ο Σαρκό, και πόσο πολύ τον είχαμε παρεξηγήσει :-)))

 
At 13/6/06 2:41 π.μ., Blogger Κ. said...

Ωραίο άρθρο, αν και δεν συμφωνώ με τον Ash. Ωραία η μπάλλα αλλά υπάρχουν και πραγματικά προβλήματα. Ελπίζω κάποιο επόμενο άρθρο να είναι για ένα άλλο μεγάλο παίκτη, τον Νετβεντ, πετάξανε και τρία "βελούδινα" μπαλάκια στις Η.Π.Α και ψάχνονται οι Αμερικάνοι. Είχε πολλη πλάκα που περιμέναν να κερδίσουν, η άγνοια για τον υπόλοιπο κόσμο επεκτείνεται και στο ποδόσφαιρο...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home