Τρίτη, Ιουνίου 27, 2006

Ένας πύραυλος από δάκρυα



H ηλικιωμένη όμορφη που περπατά στον δρόμο ήταν κάποτε μια όμορφη νέα. Το βλέπεις στο πρόσωπό της, στο φωτεινό της χαμόγελο, στα μάτια της. Δίπλα της βαδίζει ο άνδρας της, καλοντυμένος, με ένα λουλούδι στο πέτο. Τι θα κάνουν άραγε όταν φτάσουν στο σπίτι;


Τι όμορφες είναι οι γυναίκες που ήταν κάποτε όμορφες, και στις οποίες επιστρέφει ξαφνικά η ομορφιά σε μια χειρονομία, μια ματιά, μια κίνηση του στόματος, κάτι δύσκολο να προσδιοριστεί, που όμως με έλκει και με συγκινεί, και όπου ο θάνατος έχει μετατραπεί στη «ζωντανή» ανάφλεξη ενός πυραύλου από δάκρυα. Μένει δύο σπίτια πιο κάτω, ανεβαίνει τον δρόμο με δυσκολία κατακτώντας κάθε μέτρο, κάθε τόσο ακουμπά σ' έναν τοίχο, γεμίζει τα πνευμόνια της και συνεχίζει. Το κραγιόν τρέχει από το στόμα της, η βαφή των ματιών της ξεθωριάζει, αλλά εκείνη κρατά την υπερηφάνεια ενός ιστιοφόρου και το άρωμά της εξακολουθεί να αιωρείται για αρκετή ώρα αφού έχει απομακρυνθεί. «Μου επιτρέπετε να σας πω ότι είστε ωραία;», τη ρωτάω, κι εκείνη απαντά με ένα χαμόγελο που θυμίζει το φιτίλι που τρέμει μέσα στο καντήλι όταν ανοίγει η πόρτα της εκκλησίας, και συνεχίζει να τρέμει, το δύστυχο, μέχρι να σβήσει. Ο άνδρας της την ακολουθεί κρατώντας τη σακούλα με τα ψώνια, και με συγκινεί η τέλεια γραβάτα του, το προσεκτικό χτένισμα που κρύβει τη φαλάκρα του, οι διστακτικές ματιές που ρίχνει στα κορίτσια γύρω του. Τι θα κάνουν όταν φτάσουν στο σπίτι; Θα κάτσουν αντικρυστά στο στρογγυλό τραπέζι με δύο ποτήρια χαμομήλι; Θα διαβάσουν περιοδικά με διαζύγια ηθοποιών; Θα ποτίσουν τα λουλούδια; Θα κουβεντιάσουν; Εκείνη ραντίζει τα λουλούδια με ένα ειδικό πιστόλι, ύστερα επιστρέφει στο τραπέζι με το πιστόλι στο χέρι, «θα σκοτώσει τον άνδρα της», σκέφτομαι, αλλά εκείνη το ακουμπά στο τραπέζι, δίπλα στο χαμομήλι, ενώ εκείνος βγάζει από την τσέπη του ένα καθρεφτάκι και ισιώνει με υπομονή τις ατίθασες τρίχες. Καθώς το νοίκι του διαμερίσματος είναι χαμηλό, ο ιδιοκτήτης δεν επισκευάζει τις διαρροές της υγρασίας στους τοίχους, κι έτσι εκείνοι καλύπτουν τους λεκέδες με πίνακες, άλογα που καλπάζουν, ένα σκυλί που περιμένει να το βγάλουν βόλτα. Είχαν κι εκείνοι κάποτε ένα σκυλί, που το παρέσυρε ένα αυτοκίνητο, και στο κομοδίνο υπάρχει μια φωτογραφία τους με το σκυλί, που την έβγαλαν σε μια εκδρομή. Κάθε τόσο ανοίγει ένα συρτάρι και βγάζει το λουρί, ενώ θυμάται τον ιδιοκτήτη του καταστήματος με ρούχα όπου δούλεψε για 18 χρόνια, έναν άνδρα που της έλεγε να τον φιλά στο μέτωπο, «εδώ», της έδειχνε με το δάκτυλο, κι όταν έφυγε για τη Βενεζουέλα τής υποσχέθηκε ότι θα της στείλει το εισιτήριο για να πάει να τον βρει, αλλά για κάποιο λόγο δεν το έκανε ποτέ.

(Απόσπασμα από κείμενο του Πορτογάλου συγγραφέα Αντόνιο Λόμπο Αντούνες που δημοσιεύτηκε στην Ελ Παΐς)

20 Comments:

At 27/6/06 2:14 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Ενας από τους σημαντικότερους εν ζωή συγγραφείς.

Μπράβο!

 
At 27/6/06 2:57 μ.μ., Blogger Eleni63 said...

Εξαιρετικό!
Για μια στιγμή σκέφθηκα ότι ήταν δικό σας και κυριολεκτικά ανατρίχιασα.
Σε ποιό blog έπεσα αναρωτήθηκα, μετά έψαξα και όλο το blog είναι σπουδαίο!

 
At 27/6/06 4:14 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Μιχάλη, τα δύο τελευταία σου posts λειτουργούν σαν το γιν και το γιανγκ.
Σαν ένα εκκρεμές που σε πάει από τη μια άκρη στην άλλη.
Από σκηνή με τον Μάικλ Ντάγκλας σε σκηνή με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.

 
At 27/6/06 5:01 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

"Δεν εκπλήσσει ,λοιπόν,πού αρκετοί ποιητές διετέλεσαν καί μεταφραστές.Η μάλλον υπήρξαν πρώτα μεταφραστές και μετά ποιητές."
(Εισαγωγή,ποιήματα,Τσέσλαφ Μίλος)

Καί ένα αντίδωρο στό δώρο τής ζεστής μετάφρασης:

-Ακόμα κι αν είναι έτσι,πάντα θα μένει
μιά λέξη ζωντανεμένη από τα χείλη πού χάνονται,
Ενας ακούραστος αγγελιοφόρος πού τρέχει καί τρέχει
Στά αστρικά διαστήματα,στούς περιστρεφόμενους γαλαξίες,
Και φωνάζει ,διαμαρτύρεται,κραυγάζει.."
"Νόημα" Tσέσλαφ Μίλος.

Μιχάλη,ευχαριστούμε!

 
At 27/6/06 5:28 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Η απόλυτη αίσθηση του χρόνου πάνω στον άνθρωπο. Η ζωή είναι ένα καλοσώρισμα και αντίο.

 
At 27/6/06 5:51 μ.μ., Blogger Jason said...

Πόσο μα πόσο όμορφο...

 
At 27/6/06 6:01 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Εύγε Μιχάλη !

Και εγώ σκέφτηκα για μια στιγμή ότι ήταν δικό σου.

Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι " δικό σου " είναι, κατά κάποιο τρόπο.

 
At 27/6/06 6:37 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Καλό- αν και ποτέ δεν έχει τύχει να δω
"κραγιόν να τρέχει από το στόμα", έστω και σε γηραιές κυρίες.

Επιπλέον, εκείνος ο καταστηματάρχης που την έβαζε επί 18 χρόνια να τον φιλά στο κούτελο και της έταζε και Βενεζουέλα, ο κακομοίρης... κι αυτή που ήταν έτοιμη να πάει, τι σας λέει;

(Μη χειρότερα...)

 
At 27/6/06 6:41 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Τι ευαίσθητα παιδιά που είστε όλοι (εκτός από τον Πάνο)! Και πού να δημοσίευα όλο το κείμενο!

 
At 27/6/06 6:51 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Μπαμπά,οφείλεις, νομίζω, να το κάνεις!

Συγγνώμη,Μιχάλη ήθελα να πώ!..

(το πιάσατε, ε?)

 
At 27/6/06 7:23 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Ας θυμηθούμε λίγο και την Emily Dickinson:
"If i can stop one Heart from breaking / i shall not live in vain / If i case one Live the Aching / Or cool one Pain / Or help one fainting Robin / Unto his Nest again / I shall not live in Vain"

 
At 27/6/06 7:54 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Οι ήρωες τού Αντόνιο Λόμπο Αντούνες,Πάνο,είναι αφελείς ,τόσο ώστε να πιστεύουν ότι τα αφεντικά τους νοιάζονται γι αυτούς.

Ο συγγραφέας είναι υποψήφιος γιά το βραβείο Νόμπελ ,είναι επίσης ψυχίατρος,δηλώνει ο ιδιος ότι η δική του "θεραπεία" είναι η λογοτεχνία,καθώς επίσης ότι τίς πραγματικές σπουδές θανάτου τίς έκανε στόν πόλεμο τής Αγκόλα σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο.

(συγγνώμη γιά το πρόχειρο κομεντ ,αλλά το καταθέτω σε περίπτωση πού δέν υπάρξει...συνέχεια)

 
At 27/6/06 8:35 μ.μ., Blogger tilemahos said...

Ο χρόνος,δυστυχώς, είναι αμείληκτος...αφήνει τα σημάδια του έντονα στο διάβα της ζωής μας.Και μόνο οι αναμνήσεις μιας ωραίας μορφής που ξυπνά απ΄το παρελθόν, δεν είναι ικανές να ανατρέψουν τα δεδομένα των προκλήσεων ...Αυτό, ο σύζυγος "της εκλεπτισμένης κυρίας"κοιτάζοντας γύρω του,το γνωρίζει πολύ καλά.
Στο σπίτι,πέρα από το ξεφύλλισμα των περιοδικών και το δρόσισμα των ανθέων, δε θα συμβεί τίποτα περισσότερο...
Όσο για την κυρία,αν ήθελε να ζήσει το όνειρο,θα μπορούσε να ρισκάρει ακολουθώντας τον αγαπημένο της.Μάλλον,προτίμησε μια άνετη και βολική ζωή...

 
At 27/6/06 9:11 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Αγαπητή Marièle, μήπως γνωρίζεις τι έχει εκδοθεί στα ελληνικά από το Λόμπο Αντούνες;

 
At 27/6/06 9:27 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Μαύρο πρόβατο,δίνω στοιχεία βιβλιονέτ,γιατί δέν τα έχω όλα:

"Το μεγαλείο τής Πορτογαλίας",
"Η φυσική τάξη τών πραγμάτων",
"Το εγχειρίδιο τών ιεροεξεταστών"
(από τίς εκδόσεις Καστανιώτη)

 
At 27/6/06 10:04 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Να σημειώσω ότι η μεγάλη μου αδυναμία είναι οι ζωές τών συγγραφέων.
Ο Αντούνες ζεί στη Λισαβώνα σε ένα διαμερισματάκι με μία (!)καρέκλα ,ένα τραπέζι και μία τηλεόραση στο πάτωμα.
Μεγάλωσε με τίς ενοχές τού πλουσιόπαιδου.
Αυτό πού μού αρέσει σε αυτόν τόν άνθρωπο είναι ότι με τούς ήρωες του συμπάσχει,τούς λατρευει θα έλεγα,και στρέφει τήν οργή του αποκλειστικά ενάντια στήν χρεωκοπημένη ηθικά καί πνευματικά κοινωνία και ,κυρίως,ενάντια στήν εγωπαθή ανώτερη τάξη η οποία γραπώθηκε από τόν πλούτο και τήν δύναμη σε μιά απελπισμένη αγκαλιά θανάτου..

 
At 27/6/06 11:03 μ.μ., Blogger CAESAR said...

(...τη ρωτάω, κι εκείνη απαντά με ένα χαμόγελο που θυμίζει το φιτίλι που τρέμει μέσα στο καντήλι όταν ανοίγει η πόρτα της εκκλησίας, και συνεχίζει να τρέμει, το δύστυχο, μέχρι να σβήσει...)

Από τις καλύτερες μεταφορές που έχω συναντήσει !
Το κρατώ...

 
At 27/6/06 11:09 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Marièle, εξαιρετική η ανάλυση!
"Ανακάλυψα" το Λ.Α. πριν μια δεκαετία περίπου - είναι πραγματικά συγκλονιστικός.
Ευχαριστώ για τις ελληνικές αναφορές!

 
At 27/6/06 11:15 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Mαύρο πρόβατο ,ιδιαιτέρως σε ευχαριστώ γιατί υπάρχει το πρόβλημα τής ταύτισης τής ανάλυσης με..αυτόν πού αναλύει,πράγμα το οποίο σάς διαβεβαιώ δέν συμβαίνει σε έμπειρους αναγνώστες!
Να είσαι καλά!

 
At 28/6/06 3:14 μ.μ., Anonymous Μεγαλος Βεζυρης said...

Εεεε...κι αν τυχον, εδω που δεν εχουμε τους περιορισμους της εφημεριδας, δημοσιευατε τη μεταφραση ολοκληρου του κειμενου ? Γιατι οχι εδω, στα σχολια ? Παρακαλω ? (Δωροδοκω κιολας αν χρειαστει...)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home